ISO 5644 Porcelana Manĝilaro - Specifo kaj Testmetodo

La normo "ISO 5644 Porcelana manĝilaro - Specifo kaj testmetodo" publikigita de la Internacia Organizo por Normigado (ISO) priskribas la teknikajn specifojn, testmetodojn kaj specimenajn, markadajn kaj etikedajn procedurojn por porcelana manĝilaro uzata en la preparado kaj servado de manĝaĵoj.

Por la celoj de ĉi tiu normo validas la sekvaj terminoj kaj difinoj:

• Ceramikoj estas neorganikaj, nemetalaj materialoj faritaj per bakado de miksaĵo de krudmaterialoj je altaj temperaturoj. La bakadotemperaturo estas sufiĉe alta por doni la necesan forton al la jam formita materialo, sed pli malalta ol la temperaturo bezonata por atingi kompletan fuzion de la miksaĵo.
• Glazuro estas substanco formita per fandado aŭ sintrado de neorganikaj komponantoj kaj destinita por formi surfacan tavolon, kiu estas kunfandita en unu aŭ plurajn tavolojn dum la bakado. Glazuroj povas esti opakaj aŭ travideblaj.
• Porcelano estas vitrigita, netralasebla, blanka aŭ artefarite kolorigita, travidebla kaj resonanca ceramika materialo. Ĝi estas tipe farita el kaolino aŭ aliaj kaolino-argiloj, siliko, feldspato aŭ feldspataj fluaĵoj, kaj foje kalcia karbonato aŭ alumino. La akvoabsorbo de la korpo, kiel determinite laŭ la testmetodo A de EN 1217, estas malpli ol 0,5 procentoj. Porcelano estas ĝenerale bakita en forno je temperaturoj inter 1200 °C kaj 1400 °C. La bakita korpo prezentas la samtempan ĉeeston de vitreca fazo kaj mulita kristala fazo en proporcioj de 60 ĝis 80 procentoj kaj 40 ĝis 20 procentoj, respektive.
• Mola (molapasta) porcelano estas porcelano, kiu ĝenerale enhavas malpli da alumino-tero sed pli da siliko kaj fluaĵoj ol malmolapasta porcelano. Post komenca bakado je alta temperaturo por produkti vitrecan biskvitan pecon, ĝi estas tipe kovrita per senkolora, travidebla glazuro kaj poste bakita je pli malalta temperaturo por permesi al la glazuro hardi. La komenca bakadotemperaturo estas tipe super 1220°C (1220°F). La akvoabsorbo de la korpo, determinita laŭ la testmetodo A de EN 1217, estas malpli ol 0,5 procentoj.
• Porcelano estas glazurita ceramika materialo, vitrigita, netralasebla, blanka aŭ artefarite kolorigita, travidebla kaj resonanca materialo. Ĝi estas tipo de mola pasta porcelano tipe farita el kaolino (aŭ aliaj kaolinargiloj), siliko, feldspato aŭ feldspataj fluaĵoj, kaj foje kalcia karbonato aŭ alumino. La akvoabsorbo de la korpo, kiel determinite laŭ la testmetodo A de EN 1217, estas malpli ol 0,5 procentoj.

Ĉi tiu normo validas por porcelanaj manĝilaroj destinitaj por la preparado kaj servado de manĝaĵoj. Ĝi detaligas la fizikajn kaj kemiajn postulojn, kiujn porcelanaj manĝilaroj devas plenumi por certigi sekurecon kaj taŭgecon por manĝaĵkontakto.

La priskribitaj testmetodoj inkluzivas procedurojn por taksi la kvaliton kaj sekurecon de porcelanaj manĝilaroj, inkluzive de testoj pri termika ŝokrezisto, mekanika forto kaj kemia stabileco.

Ĉi tiu normo gravas por fabrikantoj, kvalitkontrolaj profesiuloj kaj reguligaj instancoj por certigi, ke porcelanaj manĝilaroj estas sekuraj kaj plenumas internaciajn kvalitnormojn.

Testmetodoj por porcelanaj manĝilaroj estas desegnitaj por taksi la daŭripovon, sekurecon kaj funkciadon de porcelanaj varoj uzataj por manĝservo. Tipaj testmetodoj uzataj por porcelanaj manĝilaroj ĝenerale inkluzivas:

• Testo de termika ŝokorezisto: Ĉi tiu testo kontrolas ĉu porcelano povas elteni rapidajn temperaturŝanĝojn sen fendiĝi. Dum la testo, la produkto estas varmigita ĝis, ekzemple, 180 celsiusgradoj kaj poste mergita en malvarman akvon. Poste, ĝi estas inspektata por fendetoj aŭ difektoj.
• Testado de kemia rezisto: Ĉi tiu testo certigas, ke la glazuro kaj korpo estas rezistemaj al atako de acidoj kaj alkaloj trovitaj en manĝaĵoj aŭ lesivoj. Dum la testo, la surfaco estas eksponita al acidaj (citrata acido) aŭ alkalaj (natria karbonato) solvaĵoj. Ĉi tio estas poste taksata por ŝanĝoj en surfaca aspekto, teksturo aŭ masperdo.
• Testo pri mekanika forto: Ĉi tiu testo mezuras la reziston al rompiĝo sub mekanika ŝarĝo (ekzemple, pro falo aŭ frapo). Dum la testo, premo estas aplikata al la centro de manĝilaro (kiel ekzemple telero). La forto bezonata por rompi la produkton estas tiam mezurata.
• Testo pri daŭripovo de lavujo: Ĉi tiu testo kontrolas daŭripovon per ripetaj lavcikloj. Dum la testo, produktoj estas trametitaj tra pluraj lavcikloj. Poste, ili estas ekzamenitaj por difektiĝo de la glazuro, paliĝo de la desegnoj aŭ struktura malfortiĝo.
• Akvoabsorba testo: Ĉi tiu testo determinas la porecon de porcelano (kiu devus esti tre malalta). La produkto estas mergita en akvon. Ĝi estas poste pesata antaŭ kaj poste por mezuri la akvoabsorbon.
• Testado pri plumbo- kaj kadmio-liberigo: Ĉi tiu testo certigas, ke surfacoj kun manĝaĵkontakto ne ellavas damaĝajn pezajn metalojn. Acida solvaĵo estas uzata por simuli manĝaĵkontakton. La solvaĵo estas poste analizita por plumbo kaj kadmio uzante atom-absorban spektroskopion.
• Vida inspektado: Ĉi tiu testo kontrolas surfacajn difektojn (fendetojn, glazurajn difektojn, pinglotruojn). Mana aŭ aŭtomata inspektado estas farata sub kontrolitaj lumkondiĉoj dum la testado.

La normo ISO 5644 estas grava ĉar ĝi certigas sekurecon por manĝaĵkontakto. Porcelano estas en rekta kontakto kun manĝaĵoj, do certigi, ke neniuj damaĝaj substancoj (kiel plumbo aŭ kadmio) estas lesivitaj, estas esenca. Ĉi tiu normo ankaŭ gravas por kontroli la plenumon de tutmondaj sanaj kaj manĝaĵsekurecaj regularoj. Ĝi ankaŭ difinas rendimentajn kriteriojn kiel rezisto al termika ŝoko, mekanika forto kaj sekureco en lavmaŝinoj. Fabrikistoj fidas je ĉi tiu normo por produkti pli altkvalitan porcelanon, kiu rezistas ŝelado, fendado aŭ makuliĝo.

Nia organizo, kiu jam de jaroj subtenas entreprenojn en ĉiuj sektoroj per vasta gamo de testaj, mezuraj, analizaj kaj taksaj agadoj, havas fortan teamon de dungitoj, kiuj atente sekvas tutmondajn evoluojn en scienco kaj teknologio kaj konstante plibonigas sin. En ĉi tiu kunteksto, ni ankaŭ provizas testajn servojn laŭ la normo "ISO 5644 Porcelana Manĝilaro - Specifo kaj Testmetodo".