مشخصات فیبر و کابل نوری تک حالته ITU-T G.652

استانداردهای ITU-T استانداردهایی هستند که برای فیبرهای نوری مختلف مورد استفاده در ارتباطات راه دور توسعه یافته اند. این استانداردها خواص و ویژگی های فیبرهای نوری را برای اطمینان از سازگاری، عملکرد و قابلیت همکاری در شبکه های مخابراتی تعریف می کنند.

در استاندارد "ITU-T G.652 مشخصات فیبر نوری و کابل تک حالته" که توسط بخش استانداردسازی ارتباطات از راه دور اتحادیه بین المللی (ITU-T) توسعه یافته است، خواص هندسی، مکانیکی و انتقال فیبر و کابل نوری تک حالته با طول موج صفر پراکندگی در حدود 1310 نانومتر مشخص شده است. این نوع فیبر رایج ترین فیبر نوری مورد استفاده برای کاربردهای زمینی در فواصل طولانی است.

ویژگی اصلی فیبر نوری و کابل تک حالته این است که در ابتدا برای استفاده در ناحیه طول موج 1310 نانومتر بهینه شده بود، اما امروزه می توان از آن در منطقه 1550 نانومتر نیز استفاده کرد. آخرین به روز رسانی این استاندارد با هدف ادامه موفقیت تجاری مداوم این فیبر در دنیای در حال تکامل سیستم های انتقال نوری با کارایی بالا است.

بر خلاف فیبر نوری چند حالته، فیبر تک حالته پراکندگی مودال را نشان نمی دهد. این به این دلیل است که فیبر سطح مقطع بسیار کوچکی دارد و فقط حالت اول منتقل می شود. بنابراین، فیبرهای تک حالته در حفظ دقت هر پالس نور در فواصل طولانی تر از فیبرهای چند حالته بهتر هستند.

استاندارد ITU G.652 اولین استاندارد فیبر تک حالته است که توسط ITU-T طراحی شده است. این استاندارد در طول زمان چهار بار مورد بازنگری قرار گرفته است. در میان این استانداردها، فیبرهای G.652.A و G.652.B به دلیل عملکرد ضعیف در کاربردهای مدرن WDM، اکنون به ندرت مورد استفاده قرار می‌گیرند. WDM (مالتی پلکس تقسیم طول موج) به طور گسترده در سیستم‌های ارتباطی و سیستم‌های حسگر فیبر نوری استفاده می‌شود. فیبرهای G.652.C و G.652.D دارای قله آب کاهش یافته در ناحیه طول موج بین 1310 نانومتر و 1550 نانومتر هستند که از انتقال CWDM (مالتی پلکس تقسیم طول موج درشت ) پشتیبانی می‌کنند. فیبر G.652.D جدیدترین فناوری است که به عنوان فیبر ترجیحی برای اکثر کاربردها توصیه می‌شود زیرا نه تنها حداکثر بازده سرمایه گذاری را فراهم می‌کند، بلکه بهترین محافظ را نیز در هنگام استقرار فیبر نوری تک حالته ارائه می‌دهد.

فیبرهای تک حالته عموماً دارای هسته نسبتاً کوچک (فقط چند میکرون قطر) و اختلاف ضریب شکست کوچک بین هسته و روکش هستند. شعاع حالت معمولاً چند میکرون است. با این حال، فیبرهای ناحیه مد بزرگ نیز وجود دارند که دارای ناحیه مد نسبتاً بزرگی هستند.

از جمله ویژگی‌های کابل‌کشی فیبر نوری تک حالته این است که به دلیل توانایی آنها در حفظ کیفیت سیگنال در فواصل طولانی (ظرفیت تلفات پایینی دارند) یک گزینه ارجح در ارتباطات راه دور هستند. برخلاف کابل‌کشی مسی، کابل‌های فیبر نوری جریان الکتریکی را رسانا نمی‌کنند و تداخل کمتری دارند و تضمین می‌کنند که سیگنال‌های نوری در یک فیبر با سیگنال‌های فیبرهای مجاور تداخل نداشته باشند. فیبرهای تک حالته عموماً از فناوری لیزر برای انتقال سیگنال استفاده می کنند که برای قطرهای هسته باریک مناسب است، در حالی که فیبرهای چند حالته اغلب از LED استفاده می کنند و برای فواصل کوتاهتر با هسته گسترده تر طراحی شده اند.

کابل‌های فیبر نوری تک حالته به دلیل ظرفیت پهنای باند بالا به عنوان کابل‌کشی ستون فقرات در شبکه‌های مخابراتی مورد استفاده قرار می‌گیرند و امکان تماس‌های همزمان یا انتقال داده‌ها را روی یک فیبر نوری واحد فراهم می‌کنند. فیبرهای نوری در کابل ها دارای مواد روکشی با ضریب شکست پایین تر از هسته هستند که بازتاب داخلی کلی را تسهیل می کند که از دست دادن سیگنال را به حداقل می رساند و یکپارچگی سیگنال را حفظ می کند و آنها را بادوام و انعطاف پذیر می کند.

در میان آزمایش‌ها، اندازه‌گیری‌ها، تحلیل‌ها و ارزیابی‌های متعددی که برای کسب‌وکارها در بخش‌های مختلف ارائه می‌کند، سازمان ما همچنین خدمات آزمایشی تعریف شده در استاندارد «ITU-T G.652 ویژگی‌های فیبر نوری و کابل تک حالته» را با آموزش‌های خود ارائه می‌کند. و کارکنان متخصص و تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته.