EN ISO 80079 محیط‌های قابل انفجار

استاندارد «EN ISO 80079 در مورد محیط‌های انفجاری» که توسط سازمان بین‌المللی استانداردسازی (ISO) تدوین و بعداً به عنوان یک استاندارد اروپایی در محدوده تلاش‌های هماهنگ‌سازی منتشر شد، شامل زیربخش‌های زیر است که تحت همین عنوان منتشر شده‌اند:

• «EN ISO 80079-20-1 خواص مواد برای طبقه‌بندی گازها و بخارات - روش‌های آزمون و داده‌ها» یک استاندارد بین‌المللی شناخته شده است که روش‌های آزمون و داده‌های مرجع را برای طبقه‌بندی گازها و بخارات قابل اشتعال مورد استفاده در اتمسفرهای انفجاری ارائه می‌دهد.

این استاندارد به عنوان مرجعی حیاتی برای تولیدکنندگان، آزمایشگاه‌های آزمایش، نهادهای صدور گواهینامه و مهندسان ایمنی درگیر در طراحی و صدور گواهینامه تجهیزات طراحی و تأیید شده برای استفاده در محیط‌های خطرناک (Ex) عمل می‌کند.

هدف اصلی استاندارد EN ISO 80079-20-1 ارائه روش‌های استاندارد برای تعیین خواص اشتعال‌پذیری گازها و بخارات است. این خواص برای موارد زیر استفاده می‌شوند:

• جداسازی گازها به گروه‌های انفجاری
• شناسایی گروه‌های تجهیزات برای مناطق خطرناک
• اختصاص کلاس‌های دمایی بر اساس رفتار احتراق.
• برای پشتیبانی از طراحی ایمن و صدور گواهینامه تجهیزات ضد انفجار (Ex).
• ارائه داده‌های معتبر در مورد خواص مواد برای استفاده در مهندسی مناطق خطرناک.

این استاندارد تضمین می‌کند که تجهیزات الکتریکی و غیر الکتریکی انتخاب شده برای استفاده در محیط‌های انفجاری، سطح مناسبی از حفاظت در برابر انفجار را فراهم می‌کنند.

استاندارد EN ISO 80079-20-1 موارد زیر را پوشش می‌دهد:

• روش‌های آزمایش برای اندازه‌گیری حداکثر فاصله ایمن آزمایشی.
• روش‌های آزمایش برای تعیین دمای احتراق خودکار.
• داده‌های مرجع برای گازها و بخارات قابل اشتعال متعدد.
• طبقه بندی مواد بر اساس گروه های انفجاری آنها
• مشخصات مواد مورد نیاز برای انتخاب تجهیزات ضد انفجار

این استاندارد در درجه اول به مخلوط‌های گاز-هوا و بخار-هوا در شرایط جوی استاندارد می‌پردازد:

• دما: ۲۰ درجه
• فشار: ۱۰۱.۳ کیلوپاسکال

روش‌های آزمایش را می‌توان برای مخلوط‌های گاز-هوا-بی‌اثر نیز اعمال کرد، اما مقادیر مرجع برای مخلوط‌های بی‌اثر عموماً شامل نمی‌شوند.

همه گازهای قابل اشتعال هنگام احتراق رفتار یکسانی ندارند. برخی به راحتی مشتعل می‌شوند و به شعله‌ها اجازه می‌دهند از شکاف‌های باریک عبور کنند، در حالی که برخی دیگر به دهانه‌های بزرگتری نیاز دارند. طبقه‌بندی صحیح بسیار مهم است زیرا موارد زیر را تعیین می‌کند:

• طراحی مسکن ضد انفجار
• ابعاد مسیر شعله
• حداکثر دمای مجاز سطح
• انتخاب تجهیزات با ایمنی داخلی
• الزامات نصب در مناطق خطرناک

طبقه‌بندی نادرست می‌تواند منجر به محافظت ناکافی در برابر انفجار و افزایش خطرات ایمنی شود.

• استاندارد «EN ISO 80079-20-2 خواص مواد - روش‌های آزمایش گرد و غبار قابل اشتعال» روش‌های آزمایش آزمایشگاهی مورد استفاده برای شناسایی گرد و غبارهای قابل اشتعال و لایه‌های گرد و غبار قابل اشتعال را مشخص می‌کند و طبقه‌بندی مناطق خطرناکی را که در آنها ممکن است اتمسفرهای گرد و غبار انفجاری وجود داشته باشد، ارائه می‌دهد. این طبقه‌بندی‌ها از انتخاب و نصب صحیح تجهیزات الکتریکی و مکانیکی طراحی شده برای استفاده در اتمسفرهای گرد و غبار قابل اشتعال پشتیبانی می‌کنند.

هدف اصلی استاندارد EN ISO 80079-20-2 ایجاد رویه‌های یکسان برای تعیین اینکه آیا یک ماده جامد به عنوان پودر قابل احتراق در نظر گرفته می‌شود یا خیر و همچنین برای اندازه‌گیری خواصی است که بر خطرات انفجار تأثیر می‌گذارند. این استاندارد به سازمان‌ها در زمینه‌های زیر کمک می‌کند:

• برای تعیین اینکه آیا یک پودر خطر انفجار دارد یا خیر.
• برای تعیین خواص احتراق پودرهای قابل اشتعال.
• طبقه بندی مناطق خطرناک بر اساس الزامات حفاظت در برابر انفجار
• انتخاب تجهیزات ضد انفجار (Ex) مناسب.
• بهبود ایمنی صنعتی از طریق روش‌های استاندارد آزمایش

این استاندارد در مورد گرد و غبارهای قابل احتراق و لایه‌های گرد و غباری که می‌توانند در شرایط جوی عادی، جوهای انفجاری تشکیل دهند، کاربرد دارد. این استاندارد روش‌های آزمایش برای تعیین موارد زیر را مشخص می‌کند:

• اینکه آیا یک ماده پودر قابل اشتعال است یا خیر.
• ویژگی‌های اشتعال‌پذیری ابرهای گرد و غبار
• خواص اشتعال پذیری لایه های پودری.
• رسانایی الکتریکی گرد و غبار.
• ویژگی‌های فیزیکی اضافی مورد نیاز برای طبقه‌بندی مناطق خطرناک

شرایط استاندارد جوی مورد استفاده در آزمایش‌ها به شرح زیر است:

• دما: -20 درجه تا +60 درجه
• فشار: ۸۰ کیلو پاسکال تا ۱۱۰ کیلو پاسکال
• هوایی که تقریباً ۲۱ درصد حجمی اکسیژن دارد

«EN ISO 80079-34 پیاده‌سازی سیستم‌های مدیریت کیفیت در تولید محصولات مناسب برای استفاده در محیط‌های انفجاری» یک استاندارد بین‌المللی شناخته شده است که الزامات سیستم مدیریت کیفیت را برای تولید تجهیزات طراحی شده برای استفاده در محیط‌های انفجاری (محصولات با محیط انفجاری) مشخص می‌کند.

این استاندارد برای تکمیل استاندارد ISO 9001 با معرفی الزامات اضافی خاص برای تولید تجهیزات ضد انفجار (Ex) طراحی شده است. این استاندارد به طور گسترده توسط تولیدکنندگانی که به دنبال اخذ گواهینامه ATEX و IECEx برای محصولات خود هستند، مورد استفاده قرار می‌گیرد.

هدف اصلی استاندارد EN ISO 80079-34 اطمینان از تولید مداوم محصولات Ex مطابق با طرح‌های گواهی‌شده و مستندات تأیید شده آنهاست. این استاندارد به سازمان‌ها در زمینه‌های زیر کمک می‌کند:

• به طور خاص، ایجاد یک سیستم مدیریت کیفیت برای تولید محصول سابق.
• حفظ یکپارچگی ویژگی‌های حفاظت در برابر انفجار دارای گواهینامه.
• اطمینان از اینکه هر محصول تولید شده با گواهینامه آن مطابقت دارد.
• برای برآورده کردن الزامات تضمین کیفیت طرح‌های صدور گواهینامه ATEX و IECEx.
• برای کاهش خطر نقص‌هایی که می‌توانند محافظت در برابر انفجار را به خطر بیندازند.

استاندارد EN ISO 80079-34 برای سازمان‌هایی که محصولات زیر را تولید می‌کنند، اعمال می‌شود:

• تجهیزات الکتریکی برای محیط‌های انفجاری
• تجهیزات غیر الکتریکی Ex.
• سیستم‌های حفاظتی.
• اجزای سابق.
• تأسیساتی که نیاز به گواهینامه Ex دارند.

این استاندارد به جای تعریف الزامات طراحی فنی، بر سیستم کیفیت تولید مورد نیاز برای تضمین تولید مداوم محصولات دارای گواهینامه تمرکز دارد.

این استاندارد جایگزین ISO 9001 نمی‌شود. در عوض، با افزودن اقدامات کنترلی انفجاری خاص، ISO 9001 را بهبود می‌بخشد. در حالی که ISO 9001 به اصول کلی مدیریت کیفیت مانند تمرکز بر مشتری، رهبری، تفکر مبتنی بر ریسک و بهبود مستمر می‌پردازد، EN ISO 80079-34 کنترل‌های بیشتری را در زمینه‌های زیر ارائه می‌دهد:

• مستندات طراحی گواهی شده.
• خواص بحرانی مواد منفجره
• قابلیت ردیابی.
• مدیریت تامین کننده
• معاینه و آزمایش.
• بررسی تغییرات طراحی.
• انطباق محصول با گواهینامه.

سازمان‌ها معمولاً ابتدا استاندارد ISO 9001 را پیاده‌سازی می‌کنند و سپس سیستم‌های خود را برای برآورده کردن الزامات استاندارد EN ISO 80079-34 گسترش می‌دهند.

• «استاندارد EN ISO 80079-36 تجهیزات غیرالکتریکی برای محیط‌های انفجاری - روش‌ها و الزامات اساسی، یک استاندارد بین‌المللی کلیدی است که الزامات اساسی برای طراحی، ساخت، آزمایش، مستندسازی و علامت‌گذاری تجهیزات غیرالکتریکی طراحی‌شده برای استفاده در محیط‌های انفجاری را تعریف می‌کند. این استاندارد جایگزین استاندارد قبلی EN 13463-1 شده و حفاظت در برابر انفجار غیرالکتریکی را در سری استانداردهای EN ISO 80079 گنجانده است.»

هدف اصلی استاندارد EN ISO 80079-36 اطمینان از این است که تجهیزات غیر الکتریکی که در محیط‌های بالقوه انفجاری کار می‌کنند، به منبع احتراق تبدیل نشوند. این استاندارد یک چارچوب سیستماتیک برای موارد زیر ارائه می‌دهد:

• شناسایی منابع بالقوه احتراق
• ارزیابی خطرات احتراق.
• اجرای اقدامات حفاظتی مناسب.
• تأیید اینکه تجهیزات به سطح مورد نیاز حفاظت در برابر انفجار رسیده‌اند.
• اطمینان از برچسب‌گذاری و مستندسازی منسجم.

برخلاف استانداردهایی که بر تجهیزات الکتریکی تمرکز دارند، استاندارد EN ISO 80079-36 به خطرات مرتبط با تجهیزات مکانیکی، حرارتی، هیدرولیکی و پنوماتیکی می‌پردازد.

این استاندارد در موارد زیر کاربرد دارد:

• تجهیزات غیر الکتریکی Ex.
• اجزای سابق.
• سیستم‌های حفاظتی.
• دستگاه‌ها و وسایلی که منابع احتراق بالقوه خود را دارند.

الزامات مربوط به تجهیزات طراحی شده برای استفاده در گروه‌های تجهیزات I، II و III را مشخص می‌کند که به ترتیب محیط‌های معدن، گاز/بخار و گرد و غبار قابل احتراق را پوشش می‌دهد.

با این حال، این استاندارد در موارد زیر اعمال نمی‌شود:

• ابزار دستی یا تجهیزات دستی که انرژی ذخیره شده ندارند.
• تجهیزات فرآیندی ساکن که منبع احتراق طبیعی ندارند (مانند مخازن یا خطوط لوله ثابت).
• ایمنی عملیاتی عمومی غیرمرتبط با خطرات انفجار.

استاندارد EN ISO 80079-36 فرض می‌کند که دستگاه در شرایط جوی عادی کار می‌کند:

• دما: -20 درجه تا +60 درجه
• فشار: ۸۰ کیلو پاسکال تا ۱۱۰ کیلو پاسکال
• هوایی که تقریباً ۲۱ درصد حجمی اکسیژن دارد

این شرایط هنگام ارزیابی خطرات انفجار و عملکرد تجهیزات مورد استفاده قرار می‌گیرند.

اگرچه جرقه‌های الکتریکی منبع احتراق شناخته شده‌ای هستند، اما بسیاری از انفجارهای صنعتی از تجهیزات مکانیکی سرچشمه می‌گیرند. منابع بالقوه احتراق عبارتند از:

• گرمایش اصطکاکی.
• جرقه های ضربه مکانیکی.
• سطوح داغ.
• گرمایش تراکمی.
• استاتیک
• فشرده سازی آدیاباتیک.
• نقص عملکرد تخت خواب.
• ترمزها یا کلاچ‌های بیش از حد داغ شده‌اند.
• اصطکاک مکانیکی بین قطعات دوار.

استاندارد EN ISO 80079-36 تولیدکنندگان را ملزم به شناسایی و کنترل این خطرات در طول فرآیند طراحی می‌کند.

یکی از ارکان این استاندارد، ارزیابی خطر احتراق است. تولیدکنندگان باید موارد زیر را به طور سیستماتیک ارزیابی کنند:

• تمام منابع احتراق احتمالی.
• احتمال وقوع هر منبع احتراق.
• شرایط عملیاتی که تحت آن ممکن است احتراق رخ دهد.
• اقدامات حفاظتی مناسب.
• خطراتی که پس از کاهش ریسک باقی می‌مانند.

ارزیابی باید موارد زیر را در نظر بگیرد:

• عملیات عادی.
• نقص‌های مورد انتظار.
• نقص‌های نادر (در صورت وجود).
• نگهداری و سوءاستفاده قابل پیش‌بینی

ارزیابی خطر احتراق بخشی از مستندات فنی پشتیبان صدور گواهینامه محصول است.

• «استاندارد EN ISO 80079-37 تجهیزات غیر الکتریکی برای محیط‌های انفجاری - انواع حفاظت غیر الکتریکی: ایمنی ساختاری «c»، کنترل منبع احتراق «b» و غوطه‌وری در مایع «k»» یک استاندارد بین‌المللی است که الزامات طراحی و ساخت تجهیزات غیر الکتریکی مورد استفاده در محیط‌های انفجاری را مشخص می‌کند. این استاندارد بر اساس استاندارد EN ISO 80079-36 است که روش‌شناسی اساسی و الزامات ارزیابی خطر احتراق را برای تجهیزات غیر الکتریکی Ex ارائه می‌دهد. در مواردی که بین این دو استاندارد تفاوت وجود داشته باشد، الزامات استاندارد EN ISO 80079-37 اولویت دارند.»

هدف اصلی استاندارد EN ISO 80079-37 تعریف انواع خاصی از حفاظت است که از تبدیل شدن تجهیزات غیر الکتریکی به منبع احتراق در محیط‌های حاوی گاز یا گرد و غبار قابل انفجار جلوگیری می‌کند. این استاندارد به تولیدکنندگان در زمینه‌های زیر کمک می‌کند:

• طراحی تجهیزات مکانیکی ایمن برای محیط‌های خطرناک
• پیاده‌سازی مفاهیم شناخته‌شده‌ی حفاظت در برابر انفجار غیرالکتریکی.
• برای نشان دادن انطباق با الزامات صدور گواهینامه ATEX و IECEx.
• برای کاهش خطر احتراق از تجهیزات مکانیکی.
• برای اطمینان از ایمنی و قابلیت اطمینان مداوم در طول عمر تجهیزات.

استاندارد EN ISO 80079-37 برای تجهیزات غیر الکتریکی بر اساس یک یا چند مورد از مفاهیم حفاظتی زیر اعمال می‌شود:

• ایمنی سازه‌ای (c)
• بررسی منبع احتراق "b"
• حمله به مایع "k"

این روش‌های حفاظتی می‌توانند به صورت جداگانه یا ترکیبی، بسته به نتایج ارزیابی خطر احتراق مورد نیاز طبق استاندارد EN ISO 80079-36، مورد استفاده قرار گیرند. این استاندارد در مورد تجهیزاتی که برای اهداف زیر طراحی شده‌اند، اعمال می‌شود:

• کاربردهای معدنکاری گروه اول
• گروه دوم اتمسفرهای گازی قابل انفجار
• گروه III اتمسفرهای گرد و غبار قابل احتراق

با این حال، انواع حفاظت «c»، «b» و «k» بدون اقدامات حفاظتی اضافی برای تجهیزات گروه I با سطح حفاظت Ma مناسب نیستند.

استانداردهای EN ISO 80079-36 و EN ISO 80079-37 برای استفاده همزمان طراحی شده‌اند. EN ISO 80079-36 اصول کلی، اصطلاحات و فرآیند ارزیابی خطر احتراق را تعریف می‌کند. EN ISO 80079-37 نحوه اعمال سه تکنیک حفاظت غیر الکتریکی پذیرفته شده را مشخص می‌کند.

در عمل، تولیدکنندگان ابتدا ارزیابی خطر احتراق را تحت استاندارد EN ISO 80079-36 انجام می‌دهند و سپس یک یا چند نوع حفاظت شرح داده شده در استاندارد EN ISO 80079-37 را اعمال می‌کنند.

• «EN ISO 80079-38 تجهیزات و قطعات برای محیط‌های انفجاری در معادن زیرزمینی» یک استاندارد بین‌المللی است که الزامات حفاظت در برابر انفجار را برای تجهیزات و قطعات مورد استفاده در معادن زیرزمینی که در آنها محیط‌های انفجاری ناشی از گاز متان (متان) یا گرد و غبار قابل احتراق ممکن است وجود داشته باشد، مشخص می‌کند.

این استاندارد الزاماتی را برای طراحی، ساخت، ارزیابی، علامت‌گذاری، اطلاعات نگهداری و راهنمای تعمیر تجهیزات معدنی که برای کار ایمن در محیط‌های زیرزمینی خطرناک در نظر گرفته شده‌اند، ارائه می‌دهد. این استاندارد به جنبه‌های الکتریکی و غیرالکتریکی ماشین‌آلات معدنی می‌پردازد.

هدف اصلی استاندارد EN ISO 80079-38 کاهش خطر انفجار در معادن زیرزمینی با اطمینان از این است که تجهیزات در محیط‌های حاوی گاز متان، گرد و غبار زغال سنگ قابل احتراق یا ترکیبی از هر دو، به منبع احتراق تبدیل نشوند. این استاندارد به تولیدکنندگان و اپراتورهای معدن در زمینه‌های زیر کمک می‌کند:

• طراحی تجهیزاتی که خطرات احتراق را به حداقل می‌رساند.
• ارزیابی خطرات انفجار مرتبط با ماشین آلات معدنی
• اجرای اقدامات مناسب حفاظت در برابر انفجار
• برای نشان دادن انطباق با الزامات صدور گواهینامه ATEX و IECEx.
• برای بهبود ایمنی پرسنل شاغل در معادن زیرزمینی.

استاندارد EN ISO 80079-38 در موارد زیر اعمال می‌شود:

• تجهیزات حساس به گاز متان برای معادن زیرزمینی.
• تجهیزاتی که در محیط‌های گرد و غبار قابل اشتعال کار می‌کنند.
• قطعات جداگانه تجهیزات.
• قطعات کامل ماشین آلات.
• اجزای مکانیکی و الکترومکانیکی که به عنوان بخشی از سیستم‌های معدنکاری عرضه می‌شوند.

این استاندارد فرض می‌کند که عملیات در شرایط جوی عادی انجام می‌شود:

• دما: -20 درجه تا +60 درجه
• فشار: ۸۰ کیلو پاسکال تا ۱۱۰ کیلو پاسکال
• هوایی که تقریباً ۲۱ درصد حجمی آن اکسیژن باشد.

معادن زیرزمینی خطرات انفجار منحصر به فردی دارند زیرا متان آزاد شده از لایه‌های زغال سنگ می‌تواند با هوا مخلوط شده و یک فضای انفجاری ایجاد کند. گرد و غبار زغال سنگ آزاد شده در هوا در طول عملیات استخراج معدن می‌تواند انفجارها را تشدید کند. منابع بالقوه احتراق عبارتند از:

• سطوح داغ.
• اصطکاک مکانیکی.
• جرقه های ضربه مکانیکی.
• خرابی‌های الکتریکی.
• تخت‌های بیش از حد گرم.
• استاتیک
• احتراق روان کننده.
• داغ شدن بیش از حد ترمز.
• عملیات برش و سوراخکاری.

برخلاف بسیاری از تأسیسات صنعتی، معادن زیرزمینی معمولاً فضاهای محصور و تهویه محدودی دارند، و همین امر جلوگیری از انفجار را بسیار حیاتی می‌کند.

استاندارد EN ISO 80079-38 الزامات مربوط به تجهیزات معدن را بر اساس سطوح حفاظت تجهیزات تعریف می‌کند.

• خدمات حفاظت از تجهیزات Ma: تجهیزات محافظت‌شده با Ma سطح ایمنی بسیار بالایی را فراهم می‌کنند و حتی در صورت وجود مداوم فضای انفجاری، ایمن باقی می‌مانند. این تجهیزات باید علیرغم خرابی‌های نادر، به طور قابل اعتمادی به کار خود ادامه دهند و در جایی که بالاترین درجه حفاظت مورد نیاز است، باید مورد استفاده قرار گیرند.
• خدمات حفاظت از تجهیزات Mb: تجهیزات محافظت‌شده با Mb سطح بالایی از ایمنی را در شرایط عملیاتی عادی و شرایط خرابی پیش‌بینی‌شده فراهم می‌کنند. این خدمات برای قطع برق یا از رده خارج کردن تجهیزات در صورت تداوم فضای انفجاری در نظر گرفته شده است. در حالی که استاندارد EN ISO 80079-38 الزامات اساسی برای تجهیزات Mb را ارائه می‌دهد، تجهیزات Ma نیز به الزامات استاندارد EN ISO 80079-36 متکی هستند.

«EN ISO 80079-49 شعله‌گيرها - الزامات عملکرد، روش‌های آزمایش و محدودیت‌های استفاده» یک استاندارد بین‌المللی است که الزامات عملکرد، روش‌های آزمایش، اصول ساخت، علامت‌گذاری و محدودیت‌های عملیاتی برای شعله‌گيرهای مورد استفاده در محیط‌های انفجاری را مشخص می‌کند.

این استاندارد جایگزین ISO 16852 می‌شود و الزامات فنی به‌روز شده را معرفی می‌کند و الزامات شعله‌شکن را با خانواده استانداردهای حفاظت از انفجار EN ISO 80079 همسو می‌سازد.

هدف اصلی استاندارد EN ISO 80079-49 اطمینان از این است که شعله‌شکن‌ها به طور مؤثر از عبور شعله از طریق خطوط لوله، دریچه‌ها، مخازن و تجهیزات فرآیندی حاوی مخلوط‌های گاز-هوا یا بخار-هوای قابل احتراق جلوگیری می‌کنند. این استاندارد به تولیدکنندگان و کاربران در زمینه‌های زیر کمک می‌کند:

• طراحی و ساخت شعله‌بندهای قابل اعتماد
• تأیید عملکرد شعله‌شکن از طریق آزمایش‌های استاندارد.
• تعیین محدوده‌های عملیاتی ایمن برای شعله‌شکن‌ها
• بهبود حفاظت در برابر انفجار در فرآیندهای صنعتی
• برای پشتیبانی از انطباق با ATEX، IECEx و سایر الزامات ایمنی انفجار بین‌المللی.

شعله‌گیر یک وسیله ایمنی غیرفعال است که از پخش شدن شعله‌ها در خط لوله یا دهانه جلوگیری می‌کند و در عین حال به گازها یا بخارات اجازه جریان می‌دهد. این وسیله به شرح زیر عمل می‌کند:

• گرما را از شعله جذب می‌کند.
• گازهای احتراق را تا دمایی پایین‌تر از دمای احتراق آنها خنک می‌کند.
• این مانع از عبور جبهه شعله از عنصر مهار می‌شود.

شعله گیرها معمولاً در مکان‌های زیر استفاده می‌شوند:

• مخازن ذخیره سازی.
• مخازن تحت فشار.
• خطوط تهویه.
• لوله‌های فرآیندی.
• سیستم‌های بازیابی بخار
• راکتورهای شیمیایی.
• تجهیزات حمل و نقل سوخت.

وظیفه اصلی آنها جلوگیری از گسترش انفجار از یک بخش فرآیند به بخش دیگر است.

استاندارد EN ISO 80079-49 برای شعله‌شکن‌های مورد استفاده در موارد زیر اعمال می‌شود:

• مخلوط‌های گاز و هوای قابل اشتعال.
• مخلوط‌های بخار-هوای قابل اشتعال.

این استاندارد شامل موارد زیر است:

• الزامات عملکرد.
• طبقه بندی.
• الزامات ساختمان.
• مراحل تست
• علامت گذاری.
• اطلاعات استفاده.
• محدودیت‌های کاری ایمن

این استاندارد برای تجهیزاتی که در محدوده فشار زیر کار می‌کنند، اعمال می‌شود: ۸۰ کیلوپاسکال تا ۱۶۰ کیلوپاسکال.

دمای کارکرد بین -20 درجه و +200 درجه است، مشروط بر اینکه از 80 درصد دمای خوداشتعال مخلوط گاز و هوا تجاوز نکند.

علاوه بر زیربخش‌های شرح داده شده در بالا، استاندارد EN ISO 80079 دارای زیربخش‌های زیر نیز می‌باشد:

• EN ISO 80079-40 گازهای کمیاب مورد استفاده در آزمایش عملکرد حسگر اتمسفر انفجاری.
• EN ISO 80079-41 تجهیزاتی که از تابش نوری استفاده می‌کنند
• EN ISO 80079-46 مجموعه تجهیزات
• EN ISO 80079-47 تجهیزات با استفاده از مفاهیم حفاظت ترکیبی
• EN ISO 80079-48 سیستم‌های تهویه برای محافظت در برابر انفجار گرد و غبار

استانداردهای EN ISO 80079 مکمل سری استانداردهای IEC 60079 هستند، به ویژه برای تجهیزات غیر الکتریکی، سیستم‌های صلاحیت و کیفیت.

سال‌هاست که سازمان ما با کادری مجرب و متخصص، نیازهای مشتریان خود را درک کرده، خدمات تست پیشرفته مورد نیاز آنها را ارائه می‌دهد و در ایجاد، پیاده‌سازی و بهبود سیستم‌های مدیریتی به آنها کمک می‌کند. در این چارچوب، ما همچنین خدمات تست را مطابق با استاندارد EN ISO 80079 ارائه می‌دهیم.