EN 13036 خواص سطح جاده و فرودگاه - روش‌های آزمایش

استاندارد اروپایی « EN 13036 ویژگی‌های سطح جاده و فرودگاه - روش‌های آزمون» شامل زیربخش‌های زیر است که تحت همین عنوان منتشر شده‌اند:

• استاندارد «EN 13036-1 بخش 1: اندازه‌گیری عمق بافت درشت سطح روسازی با استفاده از تکنیک وصله حجمی» روشی را برای تعیین عمق متوسط ​​بافت درشت سطح روسازی با اعمال دقیق حجم مشخصی از مواد روی سطح و سپس اندازه‌گیری کل مساحت پوشش داده شده توصیف می‌کند.

این روش به گونه‌ای طراحی شده است که فقط عمق متوسط ​​بافت درشت روسازی را ارائه دهد و نسبت به ویژگی‌های ریز بافت روسازی غیر حساس در نظر گرفته می‌شود. این روش آزمایش برای آزمایش میدانی جهت تعیین عمق متوسط ​​بافت درشت سطح روسازی مناسب است. هنگامی که همراه با سایر آزمایش‌های فیزیکی استفاده شود، مقادیر عمق بافت درشت حاصل از این روش آزمایش می‌تواند برای تعیین ظرفیت مقاومت در برابر لغزش روسازی، ویژگی‌های نویز و مناسب بودن مصالح روسازی یا تکنیک‌های پرداخت استفاده شود. هنگامی که همراه با سایر آزمایش‌ها استفاده می‌شود، باید دقت شود که همه آزمایش‌ها در یک مکان انجام شوند.

• استاندارد «EN 13036-2 بخش 2: ارزیابی مقاومت لغزشی سطح روسازی جاده با استفاده از سیستم‌های اندازه‌گیری دینامیکی» روش تعیین مقاومت لغزشی سطح روسازی جاده یا فرودگاه را شرح می‌دهد.

این روش فرآیندی را برای مقایسه نتایج اصطکاک از طیف وسیعی از دستگاه‌ها توصیف می‌کند. با ترکیب داده‌های اصطکاک و بافت از دستگاه‌های اندازه‌گیری جداگانه، این امکان را فراهم می‌کند که مقاومت لغزشی تعیین‌شده توسط روش‌های دینامیکی مختلف در یک مقیاس مشترک، یعنی شاخص مقاومت لغزشی، بیان شود. از آنجا که دقت آن مشخص نشده است، این روش نباید در مشخصات مربوط به مواد سطحی استفاده شود. این استاندارد سطوح مربوط به شرایط جاده زمستانی را شامل نمی‌شود. همچنین سطوح خط‌کشی جاده را شامل نمی‌شود.

• استاندارد «EN 13036-3 بخش 3: اندازه‌گیری قابلیت زهکشی افقی سطوح جاده» روشی را برای تعیین قابلیت زهکشی افقی سطح جاده به عنوان شاخصی از بافت سطحی نسبتاً کم، با استفاده از کنتور خروجی به عنوان یک دستگاه ثابت، شرح می‌دهد.

این روش، معیاری از توانایی زهکشی در سطح تماس جاده/لاستیک را برای استفاده در تمام سطوح جاده‌ای صاف و غیر متخلخل (با عمق پروفیل متوسط ​​کمتر از 0,4 میلی‌متر) در مزرعه یا آزمایشگاه ارائه می‌دهد. از آنجا که این روش توانایی زهکشی افقی تنها یک ناحیه کوچک از سطح را اندازه‌گیری می‌کند، انتخاب ناحیه آزمایش باید با دقت در نظر گرفته شود تا اطمینان حاصل شود که نماینده کل ناحیه‌ای است که اندازه‌گیری‌ها در آن انجام خواهد شد.

• استاندارد «EN 13036-4 بخش 4: روش اندازه‌گیری مقاومت لغزشی/اصطکاکی یک سطح: آزمون پاندول» روشی را برای تعیین مقاومت لغزشی/اصطکاکی یک سطح با استفاده از دستگاهی که در محل آزمایش ثابت می‌ماند، شرح می‌دهد.

مقاومت لغزشی/اصطکاکی به وسیله‌ی یک لغزنده که در انتهای یک بازوی آونگ نصب شده است، اندازه‌گیری می‌شود. این روش، اندازه‌گیری میدانی یا آزمایشگاهی از خواص مقاومت لغزشی/اصطکاکی یک سطح را ارائه می‌دهد. این روش، مقاومت لغزشی/اصطکاکی یک ناحیه کوچک (تقریباً 0,01 متر مربع) از یک سطح را اندازه‌گیری می‌کند. این موضوع باید هنگام تعیین قابلیت کاربرد آن برای سطوحی که ممکن است دارای ویژگی‌های سطحی غیر یکنواخت باشند، مانند سطوحی که دارای برآمدگی یا شیار هستند یا بافت ناهمواری دارند (عمق بافت متوسط ​​بیش از 1,2 میلی‌متر) در نظر گرفته شود. از آنجا که نتایج حاصل از این آزمایش در یک مکان کوچک واحد گرفته شده است، نمی‌توان آنها را با نتایج به‌دست‌آمده از دستگاه‌هایی (مثلاً دستگاه‌های تلفن همراه) که مقاومت لغزشی/اصطکاکی را در طول طولانی یک سطح اندازه‌گیری می‌کنند، مقایسه کرد.

• استاندارد "EN 13036-5 بخش 5: تعیین شاخص‌های ناهمواری طولی" پردازش ریاضی اندازه‌گیری‌های پروفیل طولی دیجیتالی شده را برای تولید شاخص‌های همواری پوشش می‌دهد. این استاندارد روش محاسبه شاخص زبری بین‌المللی، جذر میانگین مربعات و واریانس پروفیل طولی و پروفیل طولی وزنی از سه باند طول موج جداگانه را شرح می‌دهد.

هدف از این استاندارد، ارائه یک رویه استاندارد برای محاسبه و گزارش تخمین‌های همواری جاده از پروفیل‌های طولی دیجیتالی شده است. همچنین مقایسه نتایج اندازه‌گیری همواری انجام شده با دستگاه‌های مختلف پروفیل‌بندی در کشورهای اروپایی را تسهیل می‌کند.

محدوده صافی پوشش داده شده در این استاندارد به عنوان محدوده طول موج 0,5 متر تا 50 متر تعریف شده است. لازم به ذکر است که طول موج‌های کوتاه‌تر و بلندتر می‌توانند بر راحتی سواری تأثیر بگذارند، اما در این استاندارد به آنها پرداخته نشده است. شاخص‌های کمی صافی به‌دست‌آمده از این استاندارد، پشتیبانی مفیدی برای سیستم‌های مدیریت جاده هستند. خروجی همچنین می‌تواند برای تأیید نوع و کنترل عملکرد روسازی‌های جدید و موجود استفاده شود. این شاخص‌ها را می‌توان در سطوح جاده‌ای سخت، انعطاف‌پذیر و شنی استفاده کرد. این استاندارد مکانی را که باید پروفیل طولی در جاده به دست آید، تعریف نمی‌کند. شاخص‌های به‌دست‌آمده قابل حمل هستند به این معنا که می‌توان آنها را از پروفیل‌های طولی اندازه‌گیری شده با ابزارهای مختلف به دست آورد.

• استاندارد «EN 13036-6 بخش 6: اندازه‌گیری پروفیل‌های عرضی و طولی در محدوده‌های طول موج یکنواختی و مگابافت» حداقل الزامات و معیارهای مربوط به دستگاه‌های پروفیل‌بندی طراحی‌شده برای اندازه‌گیری پروفیل‌های عرضی یا طولی در محدوده‌های طول موج زبری و مگابافت و همچنین روش‌های طبقه‌بندی و اندازه‌گیری را شرح می‌دهد.

توصیه‌های تأیید و کالیبراسیون گنجانده شده است. دستگاه‌های پروفیل‌برداری تجهیزاتی هستند که برای اندازه‌گیری یکنواختی روسازی‌ها در جهت عرضی یا طولی استفاده می‌شوند. سازمان‌های بزرگراه، مقامات فرودگاهی، تولیدکنندگان تجهیزات و سایر سازمان‌ها می‌توانند از این استاندارد برای تعریف قابلیت‌های اندازه‌گیری تجهیزات نقشه‌برداری که داده‌های لازم برای توصیف شرایط سطح را جمع‌آوری می‌کنند، استفاده کنند. اندازه‌گیری‌های یکنواختی را می‌توان با استفاده از دستگاه‌های استاتیک یا دینامیک انجام داد. این استاندارد شامل تجهیزات پرسرعت، کم‌سرعت و ثابت است. اندازه‌گیری دینامیکی، اندازه‌گیری‌ای است که با استفاده از دستگاهی که با حداقل سرعت قابل قبول در جریان ترافیک عادی (سرعت بالا) یا بالاتر از آن کار می‌کند، انجام می‌شود.

• استاندارد «EN 13036-7 بخش 7: اندازه‌گیری ناهمواری روسازی‌های جاده: آزمایش لبه صاف» یک دستگاه استاندارد و یک روش آزمایش برای اندازه‌گیری ناهمواری‌های منفرد ناشی از نقص‌های کیفی در رویه جدید جاده‌ها، فرودگاه‌ها و سایر سطوح پرتردد و همچنین سطوح در حال سرویس را شرح می‌دهد.

این روش آزمون برای ارائه اطلاعات در مورد پروفیل یا بی‌نظمی کلی کاربرد ندارد. بی‌نظمی‌های منفرد ماهیت تصادفی دارند و بنابراین نرخ نمونه‌برداری معمول یا داده‌های حساسیت مشخص نشده‌اند.

• در استاندارد «EN 13036-8 بخش 8: تعیین شاخص‌های نامنظمی عرضی»، شاخص‌های مختلف نامنظمی عرضی سطوح روسازی جاده‌ها و فرودگاه‌ها و روش‌های ارزیابی و گزارش‌دهی مناسب شرح داده شده است.

شاخص‌ها اساساً مستقل از ابزار اندازه‌گیری تعریف می‌شوند. این استاندارد بر اندازه‌گیری‌های بی‌نظمی عرضی برای اهداف زیر تمرکز دارد:

• شاخص‌هایی برای ارائه روشی برای کنترل کیفیت سطوح سنگفرش کف‌های تازه اجرا شده، به ویژه برای یافتن شواهدی از ریزش عرضی و بی‌نظمی‌های ناشی از اجرای نادرست یا عملیات تراکم.
• شاخص‌هایی که برای ارزیابی وضعیت روسازی‌های در حال بهره‌برداری به عنوان بخشی از برنامه‌های معمول پایش وضعیت استفاده می‌شوند. این شاخص‌ها برای تشخیص تغییر شکل‌های عرضی ناشی از ترافیک، سایش روسازی یا حرکت زیرسطحی طراحی شده‌اند.
• شاخص‌های مورد استفاده برای فعالیت‌های بازسازی روسازی در حال استفاده. پارامترها و روش‌های ارزیابی قابل اجرا در جاده‌ها و فرودگاه‌ها.

سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، دارای تیمی قوی از کارکنان است که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش را مطابق با استاندارد EN 13036 Road and Airport Surface Properties - Test Methods ارائه می‌دهیم.