NOM-012-ENER Efektywność energetyczna urządzeń skraplających i parujących w chłodnictwie - limity, metody badań i oznakowanie

Ponieważ w ostatnich latach gwałtownie wzrosło wykorzystanie urządzeń skraplających i parujących w pomieszczeniach, kabinach lub procesach chłodzenia wymagających energii z sieci elektrycznej, uznano za konieczne opracowanie normy, która umożliwi określenie efektywności energetycznej tych urządzeń, kontrolowanie ich wydajności chłodniczej oraz przyczyni się do ochrony nieodnawialnych zasobów naturalnych poprzez zmniejszenie zużycia energii przez tę koncepcję dzięki zintegrowaniu tych urządzeń z systemem chłodzenia.

Norma „NOM-012-ENER Efektywność energetyczna agregatów skraplających i parujących w chłodnictwie – Wartości graniczne, metody badań i oznakowanie”, opublikowana zgodnie z Oficjalną Normą Meksykańską (NOM), opisuje wymagania dotyczące efektywności energetycznej, jakie muszą spełniać agregaty skraplające i parujące, a także metody badań w celu weryfikacji zgodności, oznakowanie i procedurę oceny zgodności produktów.

Zakres niniejszej normy obejmuje:

• Agregaty skraplające do celów chłodniczych, przeznaczone do montażu na zewnątrz lub wewnątrz pomieszczeń. W pomieszczeniach o mocy chłodzenia wynoszącej 746 W lub więcej i 26.000 9.500 W lub mniej przy średniej temperaturze i XNUMX W lub mniej przy niskiej temperaturze.
• Jednostki parownika o niskim profilu przeznaczone do celów chłodniczych, zaprojektowane do pracy z zasilaniem bezpośrednim i chłodziarką w warunkach wilgotnych lub suchych, o nominalnej wydajności chłodniczej 300 W lub większej i 40.000 13.000 W lub mniejszej w średniej temperaturze i XNUMX XNUMX W lub mniejszej w niskiej temperaturze.

Poniższe kwestie wykraczają poza zakres niniejszej normy:

• Jednostki klimatyzacji zapewniające komfort (środowiska, w których temperatura powietrza przekracza 15,0 stopni i które muszą być oceniane zgodnie z obowiązującymi normami efektywności energetycznej klimatyzacji).
• Rozdzielacze powietrza chłodzącego lub parowniki (urządzenia do obróbki powietrza) montowane w kanałach lub podłączone do nich.
• Tandemowe (typu rack) układy chłodzenia, w których więcej niż jedna sprężarka pracuje równolegle.
• Agregaty skraplające z przetwornicami częstotliwości, nazywane są inwerterowymi ze względu na swoje charakterystyki i oferowane parametry techniczne (wyjątek ten musi zostać zatwierdzony przez organizację, która opublikowała tę normę).
• Sprzęt specjalnie zaprojektowany do pracy z naturalnymi czynnikami chłodniczymi: amoniakiem i dwutlenkiem węgla.

Jednostki skraplające i parujące są różnie klasyfikowane w zależności od ich zastosowania w układach chłodzenia i wykorzystania:

• Klasyfikacja agregatów skraplających: Agregaty skraplające chłodzone powietrzem o stałej lub zmiennej wydajności chłodniczej brutto objęte niniejszą normą są klasyfikowane według ich zastosowań chłodniczych oraz sposobu użytkowania lub instalacji w następujący sposób:
  • W zależności od zastosowania chłodzenia:
    • Średnia temperatura: Każde zastosowanie chłodzące działające przy temperaturach powietrza pomiędzy 0,0 stopni i 15,0 stopni
    • Niska temperatura: każde zastosowanie chłodzenia działające w temperaturach od minus 40,0 stopni do 0,0 stopni
  • Ze względu na sposób użytkowania i instalacji:
    • Do użytku wewnątrz pomieszczeń
    • Do użytku na zewnątrz
  • Według ich możliwości:
    • Stała pojemność
    • Zmienna pojemność
    • Stała pojemność z silnikiem o zmiennej pojemności
  • Według rodzaju chłodzenia:
    • Chłodzony wodą
    • Chłodzony powietrzem
• Klasyfikacja jednostek parownika: Jednostki parownika objęte zakresem niniejszej normy są klasyfikowane według ich typu, rozmiaru i konstrukcji, biorąc pod uwagę ich nominalną wydajność chłodniczą, w następujący sposób:
  • Ze względu na rodzaj cyrkulacji powietrza:
    • Za pomocą konwekcji wymuszonej (wentylatory)
  • W zależności od zasilania w środek chłodzący:
    • Ekspansja bezpośrednia (ekspandacja na sucho)
  • Ze względu na rodzaj rozmrażania:
    • Elektryczny
    • Samolotem
    • Z gazem (ciepłym lub zimnym)
  • Ze względu na rodzaj konstrukcji:
    • Żebrowy

Urządzenia skraplające objęte niniejszą normą muszą spełniać wymagania dotyczące wydajności chłodniczej brutto określone w tabeli zatytułowanej „Minimalny znormalizowany poziom współczynnika efektywności energetycznej wymagany w zależności od mocy urządzenia skraplającego ” oraz znormalizowane wartości współczynnika efektywności energetycznej zgodnie z metodą badawczą opisaną w niniejszej normie.

Podobnie wartości wydajności chłodniczej i zużycia energii elektrycznej tych urządzeń muszą być zgodne z wartościami deklarowanymi przez producenta, z tolerancją plus/minus 5,0 procent w stosunku do wartości podanej na etykiecie.

Jednostki parownika objęte zakresem niniejszej normy muszą spełniać wymagania dotyczące wydajności chłodniczej określone w tabeli zatytułowanej „Minimalny poziom znormalizowanego współczynnika efektywności energetycznej jednostek parownika do chłodzenia” oraz znormalizowane wartości współczynnika efektywności energetycznej zgodnie z metodą badawczą opisaną w niniejszej normie.

Podobnie wartości wydajności chłodniczej i zużycia energii elektrycznej tych urządzeń muszą być zgodne z wartościami deklarowanymi przez producenta, z tolerancją plus/minus 5,0 procent w stosunku do wartości podanej na etykiecie.

Aby określić wydajność chłodniczą i znormalizowany współczynnik efektywności energetycznej urządzeń objętych niniejszą normą, należy przeprowadzić następujące testy:

• Testy wydajności w stanie ustalonym badanych agregatów skraplających. Podczas testu wydajności w stanie ustalonym należy uwzględnić warunki testowe określone w tabeli podanej w normie, parametry wlotu i wylotu czynnika chłodniczego należy określić w tych warunkach, a pomiary temperatury i ciśnienia należy wykonać zgodnie z metodą testową w celu określenia całkowitej wydajności chłodniczej w tych warunkach.
• Testy pracy parownika w stanie ustalonym. Badanie wydajności w stanie ustalonym musi uwzględniać warunki testowe określone w tabeli, w której określono warunki wilgotności i temperatury na wlocie powietrza do jednostki parownika, zapewniono temperaturę skraplania 40,5 stopnia Celsjusza, stałe przegrzanie czynnika chłodniczego wynoszące 5 stopni (5 K) i przechłodzenie wynoszące 1 stopień Celsjusza (1 K). W tych warunkach przeprowadza się pomiary temperatury i ciśnienia zgodnie z daną metodą testową w celu określenia całkowitej wydajności chłodniczej.

Tabele zawarte w normie określają standardowe warunki oceny, w których należy przeprowadzać testy pracy w stanie ustalonym odpowiednio jednostek skraplających i parujących.

Poddawane testom agregaty skraplające muszą być podłączone do kalorymetru, który jest w stanie zapewnić i kontrolować całkowitą wydajność chłodniczą podaną na etykiecie producenta. Do testów można użyć waporyzatora spełniającego podane w tabeli warunki stanu stacjonarnego.

Aby zmierzyć masowe natężenie przepływu czynnika chłodniczego, na wylocie jednostki skraplającej montuje się przepływomierz masowy przepływu cieczy. Należy upewnić się, że przepływ chłodzenia z przepływomierza masowego chłodzenia cieczą jest jednofazowy.

Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście świadczone są również usługi testowe dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „NOM-012-ENER Efektywność energetyczna skraplaczy i parowników do chłodzenia - Wartości graniczne, metody badań i oznakowanie”.