استاندارد اروپایی «EN 14039 توصیف پسماندها - تعیین محتوای هیدروکربن در محدوده C10 تا C40 با استفاده از کروماتوگرافی گازی» روشی را برای تعیین کمی محتوای هیدروکربن (C10 تا C40) در پسماندهای جامد با استفاده از کروماتوگرافی گازی شرح می‌دهد. این روش برای محتوای هیدروکربن بین 100 میلی‌گرم بر کیلوگرم و 10.000 میلی‌گرم بر کیلوگرم که بر اساس ماده خشک بیان می‌شود، معتبر است.
با استفاده از این استاندارد، تمام هیدروکربن‌هایی با محدوده جوش تقریباً ۱۷۵ درجه تا ۵۲۵ درجه، مانند n-آلکان‌ها (C10H22 تا C40H82)، ایزوآلکان‌ها، سیکلوآلکان‌ها، آلکیل بنزن‌ها، آلکیل نفتالین‌ها و ترکیبات آروماتیک چند حلقه‌ای، به عنوان هیدروکربن شناسایی می‌شوند، مشروط بر اینکه در حین تمیز کردن روی ستون فلوریسیل جذب نشوند. هیدروکربنهای فرار را نمی‌توان با استفاده از این استاندارد به صورت کمی تعیین کرد. این امر بر شناسایی برخی از سوخت‌های هیدروکربنی رایج، مانند بنزین، تأثیر می‌گذارد.
بر اساس الگوی پیک کروماتوگرام گازی (به پیوست الف مراجعه کنید) و نقاط جوش n-آلکان‌های منفرد فهرست شده در پیوست ب، می‌توان برخی اطلاعات کیفی در مورد محدوده تقریبی جوش هیدروکربن‌ها و ماهیت هیدروکربن‌ها را به دست آورد.
در اصل، مقدار مشخصی از نمونه زباله همگن شده با تکان دادن مکانیکی یا سونیکاسیون با استون/n-هپتان استخراج می‌شود. لایه آلی جدا شده و دو بار با آب شسته می‌شود. ترکیبات قطبی با کروماتوگرافی روی فلوریسیل حذف می‌شوند. بخشی از عصاره خالص شده با کروماتوگرافی گازی مویرگی با آشکارساز یونیزاسیون شعله‌ای تجزیه و تحلیل می‌شود.
استانداردهای پنجره زمان ماند، کل مساحت پیک بین n-دکان و n-تتراکانتان را اندازه‌گیری می‌کنند و مقدار هیدروکربن موجود در نمونه به صورت کمی بر اساس یک استاندارد خارجی متشکل از مقادیر مساوی از دو نوع روغن معدنی مختلف تعیین می‌شود.
به جای هپتان، می‌توان از سایر حلال‌های غیرقطبی (مثلاً اتر نفتی، سیکلوهگزان، n-هگزان) استفاده کرد، اما مناسب بودن آنها برای استخراج هیدروکربن از زباله باید اثبات شود.
استاندارد EN 14039 یک روش آزمایشگاهی را تعریف می‌کند که برای اندازه‌گیری آلودگی هیدروکربن در مواد زائد، به‌ویژه در زمینه‌های زیست‌محیطی و صنعتی، استفاده می‌شود.
استاندارد EN 14039 یک روش تحلیلی کمی برای تعیین هیدروکربن‌ها در پسماندهای جامد با استفاده از کروماتوگرافی گازی مشخص می‌کند:
انواع هیدروکربنهای شناسایی‌شده به شرح زیر است:
روش استاندارد EN 14039 از این مراحل اساسی پیروی می‌کند:
استاندارد EN 14039 محدودیت‌های کلیدی دارد:
استاندارد EN 14039 به طور گسترده در زمینه‌های زیر مورد استفاده قرار می‌گیرد:
اهمیت استاندارد EN 14039 در نقش آن در تضمین مدیریت صحیح، مداوم و مسئولانه زیست‌محیطی پسماندهای آلوده به هیدروکربن نهفته است. دلایل اصلی اهمیت حیاتی این استاندارد به شرح زیر است:
استاندارد EN 14039 روشی قابل اعتماد برای تشخیص و تعیین کمیت این آلاینده‌ها ارائه می‌دهد و به جلوگیری از آسیب‌های زیست‌محیطی بلندمدت کمک می‌کند.
بدون چنین استانداردی، نتایج می‌تواند بین آزمایشگاه‌ها متفاوت باشد و منجر به سردرگمی نظارتی شود.
این امر همچنین راه را برای تکرارپذیری، قابلیت ردیابی و قابلیت اطمینان داده‌ها هموار می‌کند.
استفاده از استاندارد EN 14039 به روش‌های زیر مفید است:
در نتیجه، استاندارد EN 14039 یک استاندارد تحلیلی حیاتی برای تعیین آلودگی هیدروکربنهای غیرفرار در زباله است. این استاندارد با استفاده از کروماتوگرافی گازی، داده‌های قابل اعتماد و استانداردی را ارائه می‌دهد که از حفاظت از محیط زیست، رعایت مقررات و مدیریت مؤثر زباله پشتیبانی می‌کند.
سال‌هاست که سازمان ما با کادری مجرب و متخصص، نیازهای مشتریان خود را درک کرده، خدمات تست پیشرفته مورد نیاز آنها را ارائه می‌دهد و در ایجاد، پیاده‌سازی و بهبود سیستم‌های مدیریتی به آنها کمک می‌کند. در این چارچوب، ما خدمات تست را مطابق با استاندارد EN 14039 نیز ارائه می‌دهیم.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
