استاندارد «آزمون زیست‌تخریب‌پذیری آب دریا OECD 306» که تحت دستورالعمل‌های OECD در مورد رفتار تجاری مسئولانه برای شرکت‌های چندملیتی (دستورالعمل‌های OECD) منتشر شده است، دو روش برای زیست‌تخریب‌پذیری در آب دریا را شرح می‌دهد:
در حالی که بسیاری از دستورالعمل‌های مربوط به OECD برای آزمایش‌های زیست‌تخریب‌پذیری هوازی آبی فقط برای محیط‌های آب شیرین است، استاندارد OECD 306 به دلیل افزایش شناخت نیاز به حفاظت از محیط زیست دریایی طراحی شده است. اگرچه روش‌های شرح داده شده از نظر راه‌اندازی سیستم و تجزیه و تحلیل پارامترها مشابه روش‌های OECD 301 هستند، اما OECD 306 آزمایشی برای تجزیه‌پذیری زیستی آماده نیست زیرا علاوه بر میکروارگانیسم‌های موجود در آب دریا، هیچ ماده تلقیحی اضافه نمی‌شود. علاوه بر این، این آزمایش‌ها محیط دریایی را شبیه‌سازی نمی‌کنند، زیرا مواد مغذی (محیط معدنی) اضافه می‌شوند و غلظت ماده مورد آزمایش بسیار بیشتر از آن چیزی است که در دریا یافت می‌شود.
به طور خلاصه، روش بطری تکان دادن حداکثر ۶۰ روز را مجاز می‌داند، در حالی که روش بطری دربسته حداکثر ۲۸ روز را توصیه می‌کند. روش فلاسک لرزان، حذف کربن آلی محلول را در طول تجزیه بیولوژیکی هوازی در یک فلاسک لرزان اندازه‌گیری می‌کند. درصد تخریب به صورت نسبت حذف کربن آلی محلول به کربن آلی محلول اولیه تزریق شده به محیط آزمایش محاسبه می‌شود. حذف ۷۰ درصد کربن آلی محلول نشان می‌دهد که نمونه پتانسیل تجزیه زیستی در محیط دریایی را دارد.
روش بطری بسته، میزان مصرف اکسیژن محلول را در طول تجزیه بیولوژیکی هوازی در یک بطری بسته و بدون فضای خالی در بالای بطری اندازه‌گیری می‌کند. درصد تخریب به صورت نسبت مصرف کربن محلول به تقاضای اکسیژن نظری محاسبه می‌شود. اگر نسبت به تقاضای اکسیژن نظری قابل دستیابی نباشد، تقاضای اکسیژن شیمیایی را می‌توان به صورت تجربی تعیین کرد و به عنوان یک جایگزین با رضایت کمتر استفاده کرد. مصرف ۶۰ درصد اکسیژن محلول نشان می‌دهد که نمونه پتانسیل تجزیه زیستی در محیط دریایی را دارد.
روش فلاسک لرزان می‌تواند نمونه‌های بسیار محلول، غیر فرار و غیر قابل جذب را آزمایش کند. روش بطری بسته امکان آزمایش نمونه‌هایی را فراهم می‌کند که بسیار محلول، فرار و جاذب هستند.
تجزیه زیستی یک فرآیند مهم اما کمتر شناخته شده است که می‌تواند منجر به از بین رفتن یا تبدیل یک ماده شیمیایی در محیط شود. پیش‌بینی تجزیه زیستی در تعیین پایداری مواد شیمیایی در موجودات زنده، از جمله انسان‌ها، غلظت نهایی آنها در محیط، میزان مواجهه احتمالی و در نهایت خطر عوارض جانبی طولانی‌مدت بسیار مهم است. علاوه بر تعدادی از آزمایش‌های غربالگری و شبیه‌سازی تجزیه زیستی استاندارد بین‌المللی، از جمله آزمایش‌های تجزیه زیستی آماده (OECD 301 و 310)، آزمایش‌های تجزیه زیستی دریایی (OECD 306) و آزمایش‌های تجزیه زیستی طبیعی (OECD 302) توسط سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) برای اندازه‌گیری تجزیه‌پذیری نسبی مواد، توسعه داده شده و تأیید شده‌اند.
آزمایش‌های غربالگری زیست‌تخریب‌پذیری از جمله آزمایش‌های نظارتی محافظه‌کارانه‌تری هستند که از لحاظ تاریخی مبنای اندازه‌گیری زیست‌تخریب‌پذیری مواد شیمیایی در چارچوب‌های نظارتی برای ارزیابی خطرات و ریسک‌های زیست‌محیطی را تشکیل داده‌اند.
سازمان ما که سال‌هاست با طیف گسترده‌ای از مطالعات آزمایش، اندازه‌گیری، تحلیل و ارزیابی که انجام می‌دهد، سعی در حمایت از کسب‌وکارها از هر بخشی دارد، دارای کارکنانی قوی است که از نزدیک تحولات جهان در زمینه علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً خود را بهبود می‌بخشند. در این زمینه، خدمات آزمایش نیز مطابق با استاندارد «آزمایش زیست‌تخریب‌پذیری آب دریا OECD 306» به مشاغل ارائه می‌شود.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
