در استاندارد «آزمون تجزیه زیستی OECD 301C» که تحت دستورالعمل‌های OECD در مورد رفتار تجاری مسئولانه برای شرکت‌های چندملیتی (دستورالعمل‌های OECD) منتشر شده است، یک روش آزمون تجزیه زیستی هوازی شرح داده شده است. این روش که عمدتاً توسط وزارت تجارت و صنعت بین‌المللی ژاپن (MITI) توسعه داده شده است، یک آزمایش تنفس‌سنجی ۲۸ روزه است که عمدتاً میزان مصرف اکسیژن را اندازه‌گیری می‌کند. استاندارد OECD 28C برای مواد کم محلول مناسب است و می‌تواند با نمونه‌های مواد فرار نیز مورد استفاده قرار گیرد. اگرچه مشابه سایر آزمایش‌های زیست‌تخریب‌پذیری 301 است، این روش پارامترهای آزمایش خاصی دارد که با سایر روش‌ها متفاوت است.
هنگام ارائه ادعاهای محصول در مورد عملکرد زیست‌تخریب‌پذیری یک ماده، الزامات آزمایش باید با آژانس نظارتی مربوطه بررسی شود تا مشخص شود چه آزمایش زیست‌تخریب‌پذیری برای ارائه ادعاهای عملکرد در مورد زیست‌تخریب‌پذیری یک ماده مورد نیاز است.
علاوه بر این، بسیاری از خواص شیمیایی و فیزیکی می‌توانند بر آزمایش زیست‌تخریب‌پذیری تأثیر بگذارند و مهم است که قبل از شروع آزمایش زیست‌تخریب‌پذیری، این خواص را با آزمایشگاه آزمایش در میان بگذارید. مشاغل مختلف اغلب برای برآورده کردن الزامات نظارتی و کسب پذیرش در بازار، به طور همزمان به آزمایش زیست‌تخریب‌پذیری و سمیت نیاز دارند.
اساساً، دستورالعمل آزمایش OECD 301 شش روش (یعنی AF) را ارائه می‌دهد که امکان غربالگری مواد شیمیایی را برای تجزیه‌پذیری زیستی آماده آنها در محیط‌های آبی هوازی فراهم می‌کند. روش OECD 301C (آزمایش MITI اصلاح‌شده) مبتنی بر اندازه‌گیری جذب اکسیژن توسط میکروارگانیسم‌های تلقیح‌شده در سوسپانسیون کاملاً مخلوط‌شده از ماده آزمایشی و محلول معدنی در یک دستگاه تنفس‌سنج تاریک و بسته در دمای 28 درجه سانتیگراد به اضافه/منهای 25 درجه به مدت 1 روز است.
تجزیه زیستی به صورت درصدی از جذب اکسیژن از جذب نظری بیان می‌شود. روش 301F به آزمایش تنفس‌سنجی مانومتری اشاره دارد. مصرف اکسیژن با اندازه‌گیری مقدار اکسیژن مورد نیاز برای حفظ حجم ثابت گاز در بطری دستگاه تنفس‌سنج یا از تغییر حجم یا فشار در دستگاه تعیین می‌شود. دستگاه تنفس‌سنج (Respirometer) وسیله‌ای است که برای تشخیص میزان تنفس یک موجود زنده با اندازه‌گیری میزان تبادل اکسیژن یا دی‌اکسید کربن استفاده می‌شود.
آزمایش زیست‌تخریب‌پذیری، فرآیند بیوشیمیایی پیچیده‌ای را که هنگام مصرف نوع خاصی از مواد توسط میکروارگانیسم‌ها رخ می‌دهد، اندازه‌گیری می‌کند. اما اگرچه پیچیده است، نتایج آزمایش نشانگرهای نسبتاً ساده‌ای از فرآیند تجزیه زیستی را اندازه‌گیری می‌کنند.
توانایی یک محصول برای تجزیه زیستی به میزان کربن موجود برای مصرف میکروبی بستگی دارد. در حال حاضر، مقررات ایجاب می‌کند که ادعاهای زیست‌تخریب‌پذیری بر اساس زیست‌تخریب‌پذیری هوازی باشد، که عموماً میزان مصرف اکسیژن، تولید دی‌اکسید کربن و وضعیت واسطه‌های کربنی معدنی را اندازه‌گیری می‌کند.
چالش‌های موجود در آزمایش‌های زیست‌تخریب‌پذیری شامل پیچیدگی فعل و انفعالات بیوشیمیایی، ترکیب مواد مورد آزمایش و نیازهای خاص هر آزمایش زیست‌تخریب‌پذیری است. موادی که از اجزایی تشکیل شده‌اند که به عنوان زیست‌تخریب‌پذیر شناخته می‌شوند، گاهی اوقات قبول نمی‌شوند و موادی که از اجزای معدنی تشکیل شده‌اند، لزوماً در ارزیابی‌های مختلف زیست‌تخریب‌پذیری مردود نمی‌شوند.
مهم است که بدانیم از کدام روش آزمایش تجزیه زیستی برای یک ماده خاص استفاده کنیم. به طور کلی، آزمایش‌های زیست‌تخریب‌پذیری مورد نیاز برای جامدات مطابق با استاندارد ISO 16929، برای مایعات مطابق با استاندارد OECD 301 و برای روان‌کننده‌ها مطابق با استاندارد ASTM D5864 است.
به‌طورکلی، ادعاهای برچسب‌های نظارتی و شخص ثالث، برای انجام تجزیه و تحلیل تأثیر زیست‌محیطی بر روی محصول، مستلزم آزمایش‌های تجزیه زیستی، سم‌شناسی و تجمع زیستی به‌طور همزمان هستند. قبل از آزمایش، بررسی دقیق الزامات آزمایش لازم است تا مشخص شود کدام روش‌ها برای ادعاهای برچسب‌گذاری و پذیرش نظارتی مورد نیاز است.
به طور خلاصه، تجزیه زیستی، تجزیه ماده به قطعات کوچکتر و تبدیل آنها به موادی است که در نهایت در چرخه‌های بیولوژیکی مورد استفاده مجدد قرار می‌گیرند یا در محیط تجمع می‌یابند. در حضور اکسیژن، میکروارگانیسم‌ها مواد را به دی‌اکسید کربن، آب، نمک‌های معدنی و زیست‌توده غنی از کربن تجزیه می‌کنند. در شرایط بی‌هوازی، آنها مواد را به دی‌اکسید کربن، نمک‌های معدنی، زیست‌توده و متان تبدیل می‌کنند. برای اینکه یک ماده به طور کامل تجزیه شود، هم تجزیه و هم تجزیه بیولوژیکی رخ می‌دهد.
تخریب، تجزیه فیزیکی یک ماده به اجزای کوچکتر است، به عنوان مثال در اثر هوازدگی یا تابش اشعه ماوراء بنفش. موادی به عنوان کمپوست‌پذیر شناخته می‌شوند که تحت شرایط کنترل‌شده و در یک بازه زمانی مشخص، به طور کامل تجزیه زیستی شوند و به اجزای تشکیل‌دهنده خود که برای بازیافت ارگانیک مناسب هستند، تجزیه شوند. مواد زیست تخریب‌پذیر همیشه قابل کمپوست شدن نیستند و آزمایش به تعیین اینکه آیا یک محصول با این تعاریف مطابقت دارد یا خیر، کمک می‌کند.
تجزیه زیستی مزایای زیادی دارد. این فرآیندی است که زباله‌ها را از بین می‌برد، انحراف محل دفن زباله را افزایش می‌دهد و مواد را برای استفاده مجدد به محیط زیست بازمی‌گرداند. موادی که می‌توانند به طور کامل به اجزای عنصری خود تجزیه شوند بدون اینکه بقایای مضری تولید کنند، نسبت به موادی که فقط تا حدی تجزیه می‌شوند یا آلاینده‌های مضری مانند آلاینده‌ها و میکروپلاستیک‌ها را آزاد می‌کنند، ترجیح داده می‌شوند.
توسعه و استفاده از محصولات زیست تخریب‌پذیر همچنین به ترویج شیوه‌های پایدارتر، مانند استفاده از منابع تجدیدپذیر، کاهش زباله‌های خطرناک و ترویج مدل‌های اقتصاد چرخشی کمک می‌کند.
سازمان ما که سال‌هاست با طیف گسترده‌ای از مطالعات آزمایش، اندازه‌گیری، تحلیل و ارزیابی که انجام می‌دهد، سعی در حمایت از کسب‌وکارها از هر بخشی دارد، دارای کارکنانی قوی است که از نزدیک تحولات جهان در زمینه علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً خود را بهبود می‌بخشند. در این زمینه، خدمات آزمایش نیز مطابق با استاندارد «آزمایش زیست‌تخریب‌پذیری OECD 301C» به کسب‌وکارها ارائه می‌شود.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
