ISO 9439 Проценка на крајната аеробна биоразградливост на органски соединенија во водени медиуми - Тест за еволуција на јаглерод диоксид

Условите опишани во овој стандард не секогаш одговараат на оптималните услови што обезбедуваат максимална биоразградливост. Со овој систем за тестирање, микробиолошки добиениот јаглерод диоксид се мери во стапици низ кои се пропушта гас од тест садовите. Дел од јаглерод диоксидот останува во садовите како растворен неоргански јаглерод, а неговата концентрација може да се зголеми како што напредува биоразградливоста.

Како што органскиот јаглерод се приближува кон целосно отстранување, концентрацијата на растворен неоргански јаглерод постепено се намалува, со тенденција да достигне нула до крајот на инкубацијата. Затоа, за целосно мерење на биогенски генерираниот јаглерод диоксид, потребно е да се закисели медиумот на крајот од тестот.

Стандардот „ISO 9439 Квалитет на вода - Проценка на крајната аеробна биоразградливост на органски соединенија во водена средина - Тест за еволуција на јаглерод диоксид“ развиен од Меѓународната организација за стандардизација (ISO) опишува метод за проценка на крајната биоразградливост на органски соединенија од аеробни микроорганизми во водена средина при дадена концентрација преку одредување на јаглерод диоксид.

Овој метод е валиден за органски соединенија кои ги имаат следниве својства:

• Растворлив во вода под услови на тестирање. Во овој случај, отстранувањето на растворен органски јаглерод може да се утврди како дополнителна информација.
• Малку растворлив во вода под услови на тестирање. Во овој случај, може да бидат потребни посебни мерки на претпазливост за да се обезбеди добра дисперзија на соединението (на пр. стандард ISO 10634).
• Неиспарливи или имаат занемарлив притисок на пареа под условите на тестирање (за испарливи супстанции, на пример, се применуваат стандардите ISO 9408 или ISO 14593).
• Нема инхибиторен ефект врз тестираните микроорганизми при концентрацијата избрана за тестот. Присуството на инхибиторни ефекти може да се утврди како што е наведено во овој стандард или со користење на друг метод за одредување на инхибиторниот ефект на соединението врз бактериите (на пр. стандард ISO 8192).

Во принцип, биоразградливоста на органските соединенија од аеробни микроорганизми се одредува со користење на статичен воден систем за тестирање. Тестираната смеса содржи неорганска средина, органско соединение со концентрација од 10 mg/L до 40 mg/L органски јаглерод како номинален единствен извор на јаглерод и енергија, и мешан инокулум добиен од постројка за третман на отпадни води или друг извор на животната средина. Смесата се тресе во тест садови и се аерира со воздух без јаглерод диоксид, обично до 28 дена.

Јаглерод диоксидот формиран за време на микробната деградација се задржува во надворешни садови, се одредува со соодветен аналитички метод, се споредува со теоретската количина и се изразува како процент.

За доволно растворливи во вода соединенија, отстранувањето на растворен органски јаглерод може опционално да се измери за да се добијат дополнителни информации за крајната биоразградливост. Ова може да се направи со користење на дадениот метод, но корисна постапка е опишана во додатокот на овој стандард (Додаток D) што овозможува употреба на повисоки концентрации на испитуваното соединение и инокулум, со што се зголемува потенцијалот за биоразградливост на тестот. Доколку е достапен аналитички метод специфичен за супстанцијата, може да се добијат и информации за примарната разградливост.

Инкубацијата треба да се спроведува во темница или на дифузна светлина на температура помеѓу 20°C и 25°C која не варира за повеќе од плус/минус 2°C во текот на тест периодот.

Накратко, стандардот ISO 9439 обезбедува постапка за проценка на крајната аеробна биоразградливост на органските соединенија во водена средина со мерење на јаглерод диоксидот произведен за време на биоразградувањето. Овој стандард е од клучно значење за индустриите и истражувачите кои ги проценуваат влијанијата на хемиските супстанции врз животната средина, особено нивната способност природно да се разградуваат во вода.

Овој стандард е дизајниран да ја процени степенот до кој органските соединенија се разградуваат од аеробни микроорганизми во водена средина. Методот се фокусира на еволуцијата на јаглерод диоксид како примарен индикатор за биоразградливост, што ја одразува конверзијата на органски јаглерод во јаглерод диоксид и вода.

Овој стандард се однесува на:

• Органски соединенија растворливи во вода.
• Соединенијата со ниска растворливост во вода треба да се дисперзираат со посебни мерки за дисперзија (на пример, како што е наведено во стандардот ISO 10634).
• Неиспарливи соединенија или соединенија со занемарлив притисок на пареа под услови на тестирање.
• Соединенија кои не ја инхибираат активноста на тестираните микроорганизми при избраната концентрација.

Примарната цел на стандардот ISO 9439 е да се утврди крајната биоразградливост - односно целосно разградување на соединението во јаглерод диоксид, вода и минерални соли преку микробна активност. Ова е особено важно за проценка на еколошката судбина на хемикалиите како што се лубрикантите, сурфактантите, горивата и производите за лична нега и за обезбедување дека тие не перзистираат во водните екосистеми.

Методот за тестирање ISO 9439 се изведува во континуирано вентилирани шишиња најмалку 28 дена со употреба на респирометрија за мерење на производството на јаглерод диоксид. Клучните чекори се:

• Поставување на тестот: Тест примерокот се внесува во воден медиум што содржи аеробни микроорганизми, обично добиени од активна тиња или сличен инокулум. Системот се вентилира со воздух без јаглерод диоксид за да се обезбеди точно мерење на јаглерод диоксидот произведен со биоразградување.
• Мерење на јаглерод диоксид: Количината на ослободен јаглерод диоксид се мери периодично, обично со негово чување во раствор (на пр., натриум хидроксид) и анализа со титрација или други аналитички методи.
• Пресметување на биоразградливост: Процентот на биоразградливост се пресметува со споредување на измерениот јаглерод диоксид со теоретскиот максимум јаглерод диоксид што би се произвел доколку соединението е целосно разградено. Ова обезбедува јасна мерка за биоразградливост.

Овој тест е дизајниран да опфати широк спектар на соединенија, вклучувајќи ги и оние со ниска растворливост кои се неиспарливи и немаат инхибиторен ефект врз микроорганизмите. За слабо растворливи супстанции, може да се користат техники слични на оние опишани во ISO 10634 за да се обезбеди соодветна дисперзија.

Стандардот ISO 9439 е широко користен во еколошката наука и регулаторните контексти. Тој е особено важен за:

• Проценки на хемиската безбедност: Овој стандард обично се користи за исполнување на регулаторните барања за известување за хемикалии, како што се рамката REACH на земјите од Европската Унија или упатствата на OECD.
• Развој на производи: Индустриите што развиваат биоразградливи производи како што се пластика, сурфактанти или производи за лична нега го користат овој стандард за да ја потврдат компатибилноста со животната средина.
• Проценка на ризик по животната средина: Овој тест помага во проценките на ризикот за екосистемите со тоа што помага да се утврди дали соединението ќе перзистира во водната средина.

Напредните лаборатории нудат услуги за тестирање според стандардот ISO 9439, опслужувајќи ги индустриите кои сакаат да ја потврдат биоразградливоста на нивните производи.

Иако ISO 9439 е моќен метод, тој има некои ограничувања:

• Барање за неиспарливи соединенија: Тестот не е погоден за испарливи соединенија, бидејќи аерацијата може да предизвика губење на супстанцијата што се испитува и да ги фалсификува резултатите. За испарливи супстанции се препорачуваат алтернативни стандарди како што се ISO 9408 или ISO 14593.
• Тест на инхибиција: Тестот претпоставува дека соединението не ја инхибира микробната активност. Доколку се сомнева на инхибиција, потребно е дополнително тестирање (на пр., стандард ISO 8192) за да се потврди соодветноста на соединението за тестирање.

Следствено, стандардот ISO 9439 е витална алатка за проценка на аеробната биоразградливост на органските соединенија во водени средини. Со мерење на еволуцијата на јаглерод диоксид, тој обезбедува сигурен и стандардизиран метод за проценка на тоа колку лесно супстанцијата може да се разгради од микроорганизми, обезбедувајќи критични податоци за заштита на животната средина и усогласеност со регулативите.

Нашата организација, која работи со години и внимателно ги следи глобалните случувања во науката и технологијата, вработува тим од искусни професионалци и широка инфраструктура за спроведување тестирање, мерење и анализа во широк спектар на области за бизниси од сите сектори. Во овој контекст, ние исто така нудиме услуги за тестирање во согласност со ISO 9439 Квалитет на водата - Проценка на крајната аеробна биоразградливост на органските соединенија во водните средини - Тест за еволуција на јаглерод диоксид.