استاندارد «باتری‌های لیتیوم-یونی UN 3481 موجود در تجهیزات یا بسته‌بندی شده با آنها» که توسط سازمان ملل متحد (UN) تدوین شده است، الزامات مربوط به باتری‌های لیتیوم-یونی موجود در تجهیزات یا بسته‌بندی شده با آنها را شرح می‌دهد.
بسیاری از مردم تصور می‌کنند که حمل و نقل باتری‌های لیتیوم-یونی ایمن است. با این حال، همیشه اینطور نیست. تعدادی مقررات قانونی برای اطمینان از ایمنی کسانی که آنها را حمل می‌کنند وجود دارد. در واقع، هنگام تعیین نوع بسته‌بندی و روش حمل و نقل باتری‌های لیتیوم-یونی، باید عوامل مختلفی را در نظر گرفت. این موارد تحت نظارت تعدادی از مقررات سازمان ملل متحد، به ویژه استانداردهای UN3480، UN 3481 و UN3090، و همچنین قوانین وضع شده توسط سازمان‌های مختلف حمل و نقل (مانند IATA، انجمن بین‌المللی حمل و نقل هوایی) هستند.
باتری‌های لیتیومی به عنوان منبع تغذیه برای طیف وسیعی از محصولات رایج، از خودروهای برقی گرفته تا ابزارهای برقی و تلفن‌های همراه، استفاده می‌شوند. اساساً، باتری‌های لیتیومی به دو گروه مختلف تقسیم می‌شوند: باتری‌های لیتیوم فلزی و باتری‌های لیتیوم-یون.
باتری‌های لیتیوم-فلزی معمولاً غیرقابل شارژ هستند و حاوی لیتیوم فلزی می‌باشند. این نوع باتری‌ها عموماً چگالی انرژی بالاتری نسبت به باتری‌های غیر قابل شارژ مشابه دارند و معمولاً برای تأمین انرژی دستگاه‌هایی مانند ماشین حساب، سمعک، ضربان ساز قلب و ساعت مچی استفاده می‌شوند.
باتری‌های لیتیوم-یونی فناوری جدیدتری هستند. چنین باتری‌هایی حاوی لیتیوم فلزی نیستند، اما چگالی انرژی بالای باتری‌های لیتیوم فلزی را حفظ می‌کنند و از مزیت قابل شارژ بودن برخوردارند. اگرچه آنها پایدارتر و ایمن‌تر از باتری‌های لیتیوم-فلزی در نظر گرفته می‌شوند، اما هنوز هم خطر قابل توجهی دارند. باتری‌های لیتیوم-یونی معمولاً در محصولاتی مانند تلفن‌های هوشمند، تبلت‌ها و لپ‌تاپ‌ها استفاده می‌شوند.
با این حال، باتری‌های لیتیومی می‌توانند بسیار خطرناک باشند، به این معنی که از نظر فنی به عنوان مواد خطرناک طبقه‌بندی می‌شوند. بنابراین، حمل و نقل باتری‌های لیتیوم-یونی بسیار مهم است. مجموعه‌ای از فجایع هوایی ناشناخته به آتش گرفتن باتری‌های لیتیومی در طول پرواز مرتبط دانسته شده‌اند. این فجایع اغلب به اتصال کوتاه باتری‌ها نسبت داده می‌شوند و می‌توانند باعث آتش‌سوزی شوند. باتری‌های بدون محافظ می‌توانند با تماس با آنها باعث ایجاد اتصال کوتاه الکتریکی شوند که در ادامه می‌تواند گسترش یافته و باعث یک واکنش زنجیره‌ای شود که می‌تواند مقادیر زیادی انرژی آزاد کند.
باتری‌های لیتیومی همچنین می‌توانند مستعد فرار حرارتی باشند. در دمای خاصی، سلول‌های باتری شروع به انتشار گازهای داغ می‌کنند که باعث افزایش دما در باتری‌های مجاور می‌شود. در نتیجه، این منجر به احتراق و آتش‌سوزی می‌شود. بنابراین، مقادیر زیاد باتری، به ویژه هنگام حمل و نقل هوایی، خطر ایمنی قابل توجهی را ایجاد می‌کند. یک حادثه نسبتاً جزئی می‌تواند منجر به آتش‌سوزی غیرقابل کنترل شود.
در نتیجه، باتری‌های لیتیومی مواد خطرناکی محسوب می‌شوند و باید طبق استانداردهایی مانند UN 3480 و UN 3481 حمل، نگهداری و حمل شوند. حمل و نقل باتری‌های لیتیومی عملاً تحت پوشش چهار استاندارد سازمان ملل متحد است . با این حال، این استانداردها حاوی جزئیات متعددی هستند که می‌توانند بر فرآیند دقیقی که باید برای اطمینان از حمل و نقل ایمن (یا حداقل به حداقل رساندن خطر تا حد امکان) دنبال شود، تأثیر بگذارند. باتری‌های لیتیومی اکنون به عنوان ماده کلاس 9 طبقه‌بندی می‌شوند و به عنوان کالاهای خطرناک مختلف شناخته می‌شوند.
مقررات خاص سازمان ملل متحد که حمل و نقل این باتری‌ها را پوشش می‌دهد عبارتند از:
الزامات برچسب‌گذاری متفاوتی برای بسته‌بندی مورد استفاده برای حمل باتری‌های لیتیومی وجود دارد. این الزامات عمدتاً بسته به چهار عامل زیر متفاوت است:
حمل و نقل هرگونه مواد خطرناک (از جمله باتری‌های لیتیومی) باید توسط افرادی با آموزش و دانش مناسب سازماندهی شود، یا خود حمل و نقل باید توسط شرکت‌ها و متخصصان واجد شرایط انجام شود.
سازمان ما دارای کارکنان قوی است که از نزدیک تحولات حوزه علم و فناوری در جهان را دنبال می‌کنند و دائماً خود را بهبود می‌بخشند. در میان مطالعات متعدد آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی ارائه شده برای مشاغل در بخش‌های مختلف، خدمات آزمایشی مطابق با استاندارد «باتری‌های لیتیوم-یونی UN 3481 موجود در تجهیزات یا بسته‌بندی شده با آنها» نیز وجود دارد.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
