تعیین مقدار انتشار گرد و غبار با در نظر گرفتن تغییرات دما و فشار گاز دودکش (روش EPA 17)

تعیین مقدار انتشار گرد و غبار با در نظر گرفتن تغییرات دما و فشار گاز دودکش (روش EPA 17)

روش EPA 17 که توسط آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده (EPA) توسعه یافته است، یک روش آزمایشی برای تعیین انتشار ذرات معلق از منابع ثابت را توصیف می کند: روش EPA 17 ذرات در دسته.

تعیین مقدار انتشار گرد و غبار با در نظر گرفتن تغییرات دما و فشار گاز دودکش (روش EPA 17)

ذرات معلق یک کمیت مطلق نیستند. تابع دما و فشار است. بنابراین، دما و فشاری که ذرات معلق در آن اندازه‌گیری می‌شوند باید به دقت تعریف شوند تا از تغییر در مقررات انتشار ذرات یا روش‌های آزمایش مرتبط جلوگیری شود. از بین دو متغیر دما و فشار، دما تأثیر بیشتری بر میزان ذرات معلق در جریان گاز زائد دارد. برای اکثر دسته های منابع ثابت، اثر فشار ناچیز به نظر می رسد.

در روش 5 EPA، 120 درجه به عنوان دمای مرجع اسمی تعیین می شود. بنابراین، در جایی که روش 5 در یک زیربخش قابل اجرا از استاندارد مشخص شده است، ذرات معلق با دما تعریف می شوند. برای حفظ دمای جمع آوری 120 درجه، روش 5 از یک پروب نمونه شیشه ای گرم شده و یک نگهدارنده فیلتر گرم شده استفاده می کند. هنگامی که غلظت ذرات (بیش از محدوده دمایی نرمال مرتبط با یک دسته منبع خاص) مستقل از دما شناخته می شود، مطلوب است که پروب شیشه ای و سیستم های گرمایش و نمونه برداری در دمای حجیم حذف شوند.

در سازمان ما، مطالعات آزمایش، تجزیه و تحلیل، اندازه‌گیری و ارزیابی مطابق با استانداردهای ملی و بین‌المللی و مقررات قانونی جاری انجام می‌شود و نتایج قابل اعتماد و بی‌طرفانه‌ای را تضمین می‌کند. این مطالعات مبتنی بر تجهیزات پیشرفته تکنولوژیکی، کارکنان آموزش دیده و باتجربه و روش‌های مدرن است. از جمله آزمایش‌های متعددی که در این زمینه انجام می‌شود، می‌توان به خدمات تعیین میزان انتشار گرد و غبار (روش EPA 17) با در نظر گرفتن تغییرات دما و فشار گاز دودکش اشاره کرد.

واتساپ