استاندارد «EN ISO 13833 انتشار منابع ثابت - تعیین نسبت دی اکسید کربن زیست توده (بیوژنیک) و منبع فسیلی - نمونه برداری و تعیین رادیوکربن»، که توسط سازمان بین المللی استاندارد (ISO) تدوین و بعداً به عنوان یک استاندارد اروپایی در محدوده تلاش های هماهنگ سازی منتشر شد، روش های نمونه برداری و تجزیه و تحلیل برای تعیین نسبت دی اکسید کربن زیست توده و منبع فسیلی در گازهای خروجی از منابع ثابت را بر اساس روش رادیوکربن (ایزوتوپ 14C) شرح می دهد. حد پایین کاربرد، نسبت دی اکسید کربن بیوژنیک/کل 0,02 است. محدوده کاری برای نسبت دی اکسید کربن بیوژنیک/کل بین 0,02 و 1,0 است.
برای اهداف این استاندارد، اصطلاحات و تعاریف زیر اعمال می شود:
استاندارد EN ISO 13833 رویه‌هایی را برای تعیین اینکه چه مقدار از دی‌اکسید کربن منتشر شده از یک منبع ثابت از زیست‌توده و چه مقدار از سوخت‌های فسیلی سرچشمه می‌گیرد، تعریف می‌کند. این استاندارد از تجزیه و تحلیل رادیوکربن (14C) برای تمایز بین منابع کربن بیوژنیک و فسیلی استفاده می‌کند.
بسیاری از تأسیسات صنعتی سوخت‌های ترکیبی را می‌سوزانند که شامل زیست‌توده تجدیدپذیر و مواد فسیلی است. نمونه‌هایی از این سوخت‌ها عبارتند از:
وقتی این تأسیسات دی اکسید کربن منتشر می‌کنند، تنظیم‌کننده‌ها و بازارهای کربن باید بدانند که چه مقدار از این انتشار از زیست‌توده تجدیدپذیر و چه مقدار از سوخت‌های فسیلی ناشی می‌شود. استاندارد EN ISO 13833 روشی استاندارد برای تعیین دقیق این موضوع ارائه می‌دهد.
روش شرح داده شده بر اساس اندازه‌گیری ایزوتوپ کربن رادیواکتیو کربن-۱۴ (۱۴C) است. گیاهان زنده به طور مداوم کربن جوی، از جمله کربن-۱۴ طبیعی را جذب می‌کنند. بنابراین، زیست‌توده حاوی مقادیر قابل اندازه‌گیری کربن-۱۴ است.
سوخت‌های فسیلی مانند زغال سنگ، نفت و گاز طبیعی میلیون‌ها سال قدمت دارند. کربن-۱۴ اولیه آنها کاملاً تجزیه شده و عملاً هیچ کربن-۱۴ قابل تشخیصی باقی نمانده است. آزمایشگاه‌ها می‌توانند درصد کربن-۱۴ را با اندازه‌گیری غلظت کربن-۱۴ در دی‌اکسید کربن آزاد شده در جریان گاز خروجی محاسبه کنند.
استاندارد EN ISO 13833 موارد زیر را مشخص می‌کند:
این استاندارد برای بخش‌های دی‌اکسید کربن بیوژنیک از ۲ درصد تا ۱۰۰ درصد کل انتشار دی‌اکسید کربن اعمال می‌شود.
استاندارد EN ISO 13833 راهنمایی‌هایی برای فواصل نمونه‌برداری یکپارچه در محدوده‌های زیر ارائه می‌دهد:
این انعطاف‌پذیری به اپراتورها اجازه می‌دهد تا نمونه‌های نماینده را در شرایط کاری مختلف به دست آورند.
استاندارد EN ISO 13833 روش‌های مختلفی را برای اندازه‌گیری محتوای کربن-۱۴ تعریف می‌کند:
هر سه روش را می‌توان برای تعیین بخش بیوژنیک دی اکسید کربن منتشر شده استفاده کرد.
کاربردهای معمول این استاندارد عبارتند از:
مزایای استاندارد EN ISO 13833 به شرح زیر است:
استاندارد EN ISO 13833 از اهمیت بالایی برخوردار است زیرا روشی استاندارد و علمی و قابل اعتماد برای تعیین نسبت دی اکسید کربن بیوژنیک (تجدیدپذیر) به انتشار دی اکسید کربن با منشأ فسیلی از منابع ثابت ارائه می‌دهد. این تمایز به طور فزاینده‌ای برای رعایت الزامات زیست‌محیطی، حسابداری کربن و گزارش پایداری حیاتی می‌شود.
این استاندارد به دلایل زیر اهمیت دارد:
به طور خلاصه، استاندارد EN ISO 13833 موارد زیر را ارائه می‌دهد:
در پایان، استاندارد EN ISO 13833 یک استاندارد زیست‌محیطی مهم است که امکان تعیین دقیق میزان انتشار دی‌اکسید کربن از منابع زیست‌توده و سوخت‌های فسیلی را فراهم می‌کند. این استاندارد با استفاده از تجزیه و تحلیل رادیوکربن (14C)، داده‌های قابل اعتمادی را برای حسابداری کربن، تجارت انتشار گازهای گلخانه‌ای، گزارش‌های نظارتی و تأیید استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر فراهم می‌کند و آن را به ابزاری حیاتی در مدیریت مدرن گازهای گلخانه‌ای تبدیل می‌کند.
سال‌هاست که سازمان ما با کادری متخصص و باتجربه، نیازهای مشتریان خود را درک کرده، خدمات تست پیشرفته مورد نیاز آنها را ارائه می‌دهد و در ایجاد، پیاده‌سازی و بهبود سیستم‌های مدیریتی به آنها کمک می‌کند. در این چارچوب، ما همچنین خدمات تست مطابق با استاندارد EN ISO 13833 ارائه می‌دهیم.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
