
نگرانی های زیادی در مورد کیفیت هوا توسط بسیاری بیان شده است. معمولاً به برخی از مشکلات کیفیت هوا، از جمله غلظت دی اکسید کربن، ترکیبات آلی فرار (VOC) و انتشار باکتری ها توجه بیشتری می شود. با این حال، ذرات معلق در هوا یا ذرات قابل تنفس گاهی اوقات نادیده گرفته می شوند.

واضح است که بین غلظت جرم ذرات معلق (PM10) و رطوبت نسبی هوای محیط رابطه وجود دارد. هر چه رطوبت نسبی هوای محیط کمتر باشد، غلظت PM10 بیشتر می شود.
ذرات معلق یک اصطلاح کلی است که برای مخلوط ذرات جامد و قطرات مایع موجود در هوا استفاده میشود. ذرات معلق موجود در هوا از منابع مختلفی ناشی میشوند. ذرات اولیه مستقیماً از منابعی مانند اتومبیلها، کامیونها، تجهیزات سنگین، آتشسوزیهای جنگلی و سایر فعالیتهای احتراقی به جو آزاد میشوند. مواد حاصل از منابعی مانند جادههای آسفالت نشده، سنگشکنی، محلهای ساخت و ساز و فرآیندهای متالورژیکی نیز ذرات اولیه هستند. ذرات ثانویه موجود در هوا شامل واکنشهایی هستند که شامل ترکیبات شیمیایی مانند سولفاتها از انتشار دیاکسید گوگرد از نیروگاهها و تأسیسات صنعتی، نیتراتها از انتشار دیاکسید نیتروژن از اتومبیلها، کامیونها و نیروگاهها و انتشار گازهای آلی واکنشپذیر حاوی کربن از منابع بیوژنیک مانند اتومبیلها، کامیونها، تأسیسات صنعتی، آتشسوزیهای جنگلی و درختان میشوند.
غلظت ذرات معلق در هوا توسط ایستگاه های پایش هوای محیط در سراسر کشور اندازه گیری می شود. به طور کلی، نظارت برای اندازه های PM2.5 و PM10 انجام می شود. PM2.5 از ذرات ریز با قطر آیرودینامیکی 2,5 میکرون یا کمتر تشکیل شده است. از طرف دیگر PM10 از ذرات ریز و درشت با قطر آیرودینامیکی بیشتر از 2,5 میکرون و کمتر از 10 میکرون تشکیل شده است. ساختار شیمیایی این ذرات با یکدیگر متفاوت است. برخی حاوی سولفات بیشتری هستند، در حالی که برخی دیگر حاوی نیترات بیشتری هستند. کربن جزء مهمی از ذرات ریز در همه جا است. بر خلاف سایر آلاینده ها، ذرات معلق یک موجود شیمیایی خاص نیست، بلکه مخلوطی از ذرات از منابع مختلف با ترکیبات شیمیایی متفاوت است.
سازمان ما در میان مطالعات متعدد تست، اندازه گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی که برای مشاغل در بخش های مختلف انجام می دهد، خدمات تعیین غلظت جرم ذرات معلق را نیز با کادر آموزش دیده و متخصص و تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته ارائه می دهد.
