Norma ASTM E498/E498M-11 dotycząca postępowania w przypadku wycieków z wykorzystaniem spektrometru masowego lub analizatora gazów resztkowych w trybie sondy wskaźnikowej, opracowana przez Amerykańskie Towarzystwo Badań i Materiałów (ASTM), opisuje procedury badania i lokalizacji źródeł wycieków gazu o ciśnieniu 1 × 10−8 Pa m³ / s lub większym. Badania te można przeprowadzić na dowolnym badanym obiekcie, który można opróżnić z gazów i do którego można zastosować hel lub inny gaz wskaźnikowy.
W niniejszej normie opisano trzy metody badawcze:
Na potrzeby niniejszej normy stosuje się terminy i definicje podane w normie „ASTM E1316-16 Standardowa terminologia badań nieniszczących”.
Metody badań opisane w tej normie wymagają detektora nieszczelności helowej zdolnego do wykrycia nieszczelności o ciśnieniu 1 × 10−9 Pa m³ / s.
Metodę testową A stosuje się do badania szczelności helem obiektów, które można rozładować do rozsądnego ciśnienia testowego w akceptowalnym czasie za pomocą pomp wykrywających nieszczelności. Aby to zrobić, przedmiot musi być czysty i suchy. Ponadto, aby poradzić sobie z większymi objętościami lub stosunkowo brudnymi urządzeniami, można zastosować dodatkowe pompy próżniowe o większej wydajności niż te zastosowane w detektorze nieszczelności spektrometru masowego. W takich warunkach czułość testu szczelności spada.
Metodę badawczą B stosuje się w przypadku sprzętu do badania szczelności, który może wytworzyć własne podciśnienie (tj. sprzęt z wbudowanym systemem pompującym) o wartości co najmniej kilkuset paskali lub mniejszej.
Jeśli metoda badawcza C pozwala na uzyskanie ciśnień wewnętrznych niższych niż 2 × 10−2 Pa w obecności nieszczelności , nieszczelności te można wykryć i ocenić za pomocą analizatora gazów resztkowych lub rurki spektrometru i kontroli z konwencjonalnego detektora nieszczelności spektrometru masowego. W takim przypadku kluczowe jest, aby nieszczelność mieściła się w zakresie czułości spektrometru z analizatora gazów resztkowych lub detektora nieszczelności spektrometru masowego w istniejących warunkach w układzie próżniowym.
Metoda testowa A jest najczęściej stosowaną metodą badania szczelności elementów, które mogą być konstrukcyjnie rozładowywane do ciśnień 0,1 Pa. Badanie małych elementów może być powiązane ze skalibrowanymi nieszczelnościami i rzeczywistą zmierzoną szybkością nieszczelności lub akceptacja może być oparta na maksymalnym dopuszczalnym nieszczelności. W przypadku większości potrzeb produkcyjnych akceptacja opiera się na akceptacji części, których przecieki są mniejsze niż przyjęte normy, co zapewni bezpieczną pracę przez cały oczekiwany okres eksploatacji podzespołu. Należy zadbać o to, aby duże systemy były kalibrowane z nieszczelnością odniesienia w reprezentatywnym miejscu objętości testowej. Stopień nieszczelności określa się, obliczając czysty zysk lub stratę wynikającą z nieszczelności w badanym elemencie, która mogłaby spowodować awarię w przewidywanym okresie eksploatacji urządzenia.
Metodę testową B stosuje się do testowania układów próżniowych na etapie końcowego testowania nowego układu lub w ramach konserwacji sprzętu wykorzystywanego w produkcji, testach środowiskowych lub kondycjonowaniu części. Ponieważ głośność jest zazwyczaj duża, należy sprawdzić czułość systemu i czas reakcji. Dzieląc objętość układu w litrach przez prędkość pompy próżniowej w l/s, otrzymujemy czas reakcji potrzebny do osiągnięcia 63 procent całkowitego sygnału. Czas reakcji dłuższy niż kilka sekund utrudnia wykrycie przecieku.
Metodę testową C należy stosować wyłącznie w przypadku, gdy nie ma odpowiedniej metody podłączenia detektora nieszczelności do wyjścia pompy wysokopróżniowej. Jeżeli używany jest detektor nieszczelności helu, a pompa wysokiej próżni jest pompą jonową lub kriogeniczną, test szczelności najlepiej przeprowadzać podczas cyklu wstępnego, ponieważ pompy te pozostawiają stosunkowo dużą ilość helu w komorze wysokiej próżni. Spowoduje to ukrycie wszystkich nieszczelności, z wyjątkiem największych, a gaz śladowy szybko nasyci pompy.
Serie nieszczelności z niewypompowaną objętością między nimi stanowią trudny, a wręcz niemożliwy do rozwiązania problem w testowaniu szczelności helem. Chociaż gaz śladowy umożliwia dość łatwe przedostanie się helu do pierwszej nieszczelności, ponieważ różnica ciśnień helu po drugiej stronie pierwszej nieszczelności wynosi około jednej atmosfery, może upłynąć kilka godzin, zanim ciśnienie parcjalne helu w przestrzeni między dwoma nieszczelnościami osiągnie wartość umożliwiającą wykrycie nieszczelności przez spektrometr masowy. Takie nieszczelności często występują w następujących warunkach:
Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych świadczonych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi testowe zgodne z normą „ASTM E498 E498/E498M-11 Standardowa praktyka wykrywania nieszczelności przy użyciu spektrometru masowego, detektora nieszczelności lub analizatora gazów resztkowych w trybie sondy znacznikowej”.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
