ISO 3696 Woda do użytku w laboratoriach analitycznych – Specyfikacja i metody badań

Norma Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej (ISO) „ISO 3696 Woda do użytku w laboratoriach analitycznych – Specyfikacja i metody badań” opisuje wymagania i powiązane metody badań dla trzech klas wody do analizy związków nieorganicznych w laboratoriach. Nie ma ona zastosowania do wody do analizy śladowych ilości związków organicznych, wody do analizy surfaktantów ani wody do analizy biologicznej lub medycznej. W niektórych przypadkach (np. w przypadku niektórych metod analitycznych lub badań wymagających sterylności, apirogenności lub określonego napięcia powierzchniowego wody) mogą być konieczne dodatkowe specjalistyczne badania oraz dalsze oczyszczanie lub inne metody przetwarzania.

Materiał powinien być przejrzystym, bezbarwnym płynem ocenianym wzrokowo.

Niniejsza norma międzynarodowa obejmuje trzy klasy wody:

• Klasa 1: Zasadniczo wolna od rozpuszczonych lub koloidalnych zanieczyszczeń jonowych i organicznych oraz spełniająca najsurowsze wymagania analityczne, w tym wymagania chromatografii cieczowej wysokosprawnej. Stopień 2 musi być uzyskany poprzez dalsze oczyszczanie wody (np. odwróconą osmozę lub dejonizację, a następnie zmniejszenie wielkości porów do 0,2 w celu usunięcia cząstek stałych). filtr membranowy µm lub redestylacja przez aparat z topionej krzemionki).
• Klasa 2: Bardzo niska zawartość zanieczyszczeń nieorganicznych, organicznych lub koloidalnych i odpowiednia do wrażliwych celów analitycznych, w tym spektrometrii absorpcji atomowej i oznaczania składników śladowych. Na przykład, musi być wytwarzana metodą wielokrotnej destylacji lub dejonizacji albo odwróconej osmozy, a następnie destylacji.
• Klasa 3: Odpowiednie do większości laboratoryjnych prac z zakresu chemii mokrej oraz przygotowywania roztworów odczynników. Na przykład, powinny być wytwarzane metodą destylacji pojedynczej, dejonizacji lub odwróconej osmozy. O ile nie zaznaczono inaczej, powinny być używane do standardowych prac analitycznych.

Zakłada się, że początkowa woda zasilająca jest zdatna do picia i czysta. Jeśli jest w jakikolwiek sposób silnie zanieczyszczona, może być konieczne wstępne uzdatnienie.

Materiał musi spełniać odpowiednie wymagania podane w tabeli. Badanie zgodności przeprowadza się metodami określonymi w niniejszej normie.

Ze względu na trudności napotykane przy pomiarze wartości pH wody o wysokiej czystości i wątpliwą istotność uzyskanej wartości, nie ustalono dopuszczalnych wartości pH dla wód I i II stopnia.

W przypadku szklanych pojemników zanieczyszczenia, takie jak dwutlenek węgla w atmosferze i zasady, ulegają rozpuszczeniu podczas przechowywania, co powoduje zmiany przewodności.

Ponieważ testowanie zgodności przy tym poziomie czystości jest trudne, w przypadku wody klasy 1 nie określono limitów dla substancji utlenionych i pozostałości po odparowaniu. Jakość wody klasy 1 jest gwarantowana przez jej zgodność z innymi wymaganiami i metodą przygotowania.

Zgodnie z tą normą, z zapasu pobiera się reprezentatywną próbkę o objętości co najmniej 2 litrów do celów kontrolnych. Próbka ta nie jest wykorzystywana do pomiarów przewodności w wodach klasy 1 i 2.

Próbkę należy umieścić w odpowiednim, czystym i szczelnym pojemniku przeznaczonym wyłącznie do próbek wody. Pojemnik powinien być wystarczająco duży, aby całkowicie wypełnić go próbką. Należy zachować ostrożność, aby uniknąć ryzyka zanieczyszczenia zawartości.

Można używać starych pojemników ze szkła borokrzemianowego (tj. pojemników gotowanych w roztworze kwasu solnego przez co najmniej 2 godziny, a następnie gotowanych dwukrotnie w wodzie destylowanej przez 1 godzinę) oraz odpowiednich obojętnych pojemników plastikowych (np. z polietylenu lub polipropylenu), ale należy upewnić się, że próbka nie ulegnie zmianie podczas przechowywania w tych pojemnikach, w szczególności pod względem substancji utlenialnych i absorbancji.

Zanieczyszczenie wody podczas przechowywania może wynikać przede wszystkim z rozpuszczania składników rozpuszczalnych w szklanych lub plastikowych pojemnikach lub z absorpcji dwutlenku węgla z atmosfery i innych zanieczyszczeń obecnych w atmosferze laboratoryjnej. Dlatego nie zaleca się przechowywania wody klasy 1 i klasy 2, która jest łatwo dostępna do natychmiastowego użycia w razie potrzeby. Można jednak przygotować i przechowywać rozsądną ilość wody klasy 2 w odpowiednich, obojętnych, czystych, szczelnych i napełnionych pojemnikach, które zostały dokładnie wypłukane wodą o podobnej jakości.

Przechowywanie wody klasy 3 nie stanowi większego problemu, ale pojemniki i warunki przechowywania powinny być takie same jak w przypadku wody klasy 2. Zaleca się, aby pojemniki magazynowe były przeznaczone wyłącznie do przechowywania wody o określonej jakości.

Istotne jest, aby oznaczenia określone w niniejszej normie były wykonywane w środowisku wolnym od pyłu i czystym oraz aby podjęto odpowiednie środki ostrożności zapobiegające zanieczyszczeniu próbki i elementów testowych.

Norma ISO 3696 obejmuje następujące metody badań służące do określania jakości wody stosowanej w laboratoriach:

• Oznaczanie pH: Test ten wykonuje się w celu pomiaru stężenia jonów wodorowych w wodzie. Do pomiarów używa się skalibrowanego pehametru. Test ten zazwyczaj wykonuje się dla wody typu 2 i 3 (woda typu 1 może nie mieć mierzalnego pH z powodu braku jonów).
• Oznaczanie przewodnictwa (przewodności elektrycznej): Badanie to wykonuje się w celu oceny zawartości jonów (zanieczyszczeń) w wodzie. Podczas badania przewodność mierzy się w mikrosimensach na centymetr (µS/cm) w temperaturze 25 stopni Celsjusza za pomocą konduktometru. Ograniczenia są następujące:
  • Typ I: do 0,1 µS/cm
  • Typ II: do 1,0 µS/cm
  • Typ III: do 5,0 µS/cm
• Oznaczanie substancji utlenialnych (substancji utlenialnych): Test ten wykonuje się w celu wykrycia zanieczyszczeń organicznych i niektórych nieorganicznych. Metoda ta opiera się na utlenianiu poprzez ogrzewanie z nadmanganianem potasu w kwaśnym roztworze. Ilość zużytego nadmanganianu potasu wskazuje na poziom substancji utlenialnych. Ograniczenia metody są następujące:
  • Typ I: do 0,08 ml
  • Typ II: do 0,08 ml
  • Typ III: do 0,4 ml
• Oznaczanie absorbancji: Test ten wykonuje się w celu wykrycia obecności substancji organicznych absorbujących promieniowanie UV. Test ten wykorzystuje spektrofotometrię UV przy długości fali 254 nm i maksymalnej długości drogi optycznej 1 cm. Ograniczenia obejmują:
  • Typ I: do 0,01
  • Typ II: do 0,1
  • Zwykle nie jest konieczne w przypadku typu III
• Oznaczanie pozostałości po odparowaniu: To badanie wykonuje się w celu określenia całkowitej zawartości rozpuszczonych substancji stałych. Podczas badania waży się pozostałość po odparowaniu znanej objętości wody (zwykle 100 ml) i wysuszeniu w temperaturze 105°C. Ograniczenia są następujące:
  • Typ I: do 1 mg/l
  • Typ II: do 1 mg/l
  • Typ III: do 2 mg/l
• Oznaczanie krzemionki: To badanie wykonuje się w celu pomiaru zawartości krzemionki w wodzie. Metoda kolorymetryczna polega na pomiarze spektrofotometrycznym z użyciem odczynników, które barwią krzemionkę na niebiesko. Ograniczenia obejmują:
  • Typ I: do 0,01 mg/l
  • Typ II: do 0,1 mg/l
  • Typ III: do 1 mg/l

Nasza organizacja, która od lat wspiera firmy z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowania, pomiarów, analiz i ewaluacji, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w nauce i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą ISO 3696 „Woda do użytku w laboratoriach analitycznych – Specyfikacja i metody badań”.