Norma europejska „EN 61215-2 Naziemne moduły fotowoltaiczne (PV) – Kwalifikacja projektu i zatwierdzenie typu – Część 2: Procedury badań” określa wymagania dotyczące kwalifikacji projektu dla naziemnych modułów fotowoltaicznych nadających się do długotrwałej eksploatacji w warunkach zewnętrznych. Użyteczna żywotność modułów zakwalifikowanych w ten sposób zależy od ich konstrukcji, środowiska oraz warunków eksploatacji. Wyników badań nie należy interpretować jako ilościowego oszacowania żywotności modułu.
W klimatach, w których temperatura robocza przeważnie przekracza 70 stopni Celsjusza, użytkownikom zaleca się rozważenie przeprowadzenia testów w wyższych temperaturach, zgodnie z opisem w normie IEC TS 63126. Użytkownikom wymagającym spełnienia wymagań kwalifikacyjnych dla produktów fotowoltaicznych o krótszej oczekiwanej żywotności zaleca się rozważenie testów zaprojektowanych dla fotowoltaiki w elektronice użytkowej, zgodnie z opisem w normie IEC TS 63163.
Użytkownicy, którzy chcą mieć pewność, że właściwości testowane zgodnie z normą IEC 61215 są spójne w wytwarzanym produkcie, mogą skorzystać z normy IEC 62941 dotyczącej systemów jakości w produkcji paneli fotowoltaicznych.
Niniejsza norma ma zastosowanie do wszystkich materiałów stosowanych w płaskich modułach naziemnych, takich jak moduły z krzemu krystalicznego i moduły cienkowarstwowe. Chociaż norma ta może być stosowana do modułów o niskiej intensywności (od 1 do 3 słońc), nie ma ona zastosowania do modułów użytkowanych w warunkach intensywnego światła słonecznego. Wszystkie testy modułów o niskiej intensywności przeprowadza się przy użyciu oczekiwanego natężenia promieniowania, prądu, napięcia i mocy przy projektowanym natężeniu.
Celem tej serii testów jest określenie charakterystyki elektrycznej i termicznej modułu oraz wykazanie, w miarę możliwości i przy rozsądnych ograniczeniach kosztów i czasu, że moduł jest w stanie wytrzymać długotrwałe działanie warunków atmosferycznych w typowych warunkach zewnętrznych. Przyspieszone warunki testowe są empirycznie oparte na warunkach wymaganych do odtworzenia wybranych obserwowanych uszkodzeń w terenie i są stosowane jednolicie dla wszystkich typów modułów. Współczynniki przyspieszenia mogą się różnić w zależności od konstrukcji produktu, dlatego nie wszystkie mechanizmy uszkodzeń mogą zostać ujawnione.
Bardziej ogólne informacje na temat przyspieszonych metod testowania, w tym definicje terminów, znajdują się w normie IEC 62506. Niektóre mechanizmy degradacji długoterminowej można w uzasadniony sposób wykryć jedynie poprzez testowanie komponentów ze względu na długi czas potrzebny do wystąpienia awarii oraz konieczność stosowania warunków naprężenia, których odtworzenie na dużych obszarach jest kosztowne. Testy komponentów, które osiągnęły wystarczający poziom dojrzałości, aby z dużą pewnością ustalić kryteria zaliczenia/niezaliczenia, zostały włączone do serii norm IEC 61215 poprzez uzupełnienie normy IEC 61215-1. Natomiast w tej serii procedury testowe opisane w normie IEC 61215-2 są przeprowadzane na modułach.
Na potrzeby niniejszej normy stosuje się terminy i definicje podane w normach IEC 60050 i IEC TS 61836, a także następujące definicje:
W ostatniej aktualizacji tego standardu wprowadzono istotne zmiany techniczne. Mianowicie,
Metody badań opisane w tej normie obejmują:
Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia naukowe i technologiczne oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą „EN 61215-2 Naziemne moduły fotowoltaiczne (PV) – Kwalifikacja projektu i homologacja typu – Część 2: Procedury badawcze”.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
