Ujian Biodegradasi OECD 301C

Dalam piawaian "Ujian Biodegradasi OECD 301C" yang diterbitkan di bawah garis panduan OECD mengenai kelakuan perniagaan yang bertanggungjawab untuk perusahaan multinasional (garis panduan OECD), kaedah ujian biodegradasi aerobik diterangkan. Kaedah ini, yang dibangunkan terutamanya oleh Kementerian Perdagangan Antarabangsa dan Industri, Jepun (MITI), ialah ujian respirometri 28 hari yang mengukur penggunaan oksigen. Piawaian OECD 301C sesuai untuk bahan yang kurang larut dan boleh digunakan dengan sampel bahan yang tidak menentu. Walaupun serupa dengan ujian 301 biodegradasi yang lain, kaedah ini mempunyai parameter ujian tertentu yang berbeza daripada kaedah lain.

Apabila membuat tuntutan produk tentang prestasi kebolehbiodegradan bahan, keperluan ujian hendaklah disemak dengan agensi kawal selia yang berkaitan untuk menentukan ujian kebolehbiodegradan yang diperlukan untuk membuat tuntutan prestasi tentang kebolehbiodegradan bahan.

Selain itu, banyak sifat kimia dan fizikal boleh menjejaskan ujian biodegradasi, dan adalah penting untuk menyampaikan sifat ini dengan makmal ujian sebelum memulakan ujian biodegradasi. Pelbagai perniagaan sering memerlukan ujian biodegradasi dan ketoksikan secara serentak untuk memenuhi keperluan kawal selia dan mendapat penerimaan pasaran.

Pada asasnya, garis panduan ujian OECD 301 membentangkan enam kaedah (iaitu AF) yang membenarkan penyaringan bahan kimia untuk kebolehbiodegradan sedianya dalam media akueus aerobik. Kaedah OECD 301C (ujian MITI diubah suai) adalah berdasarkan pengukuran pengambilan oksigen oleh mikroorganisma yang disuntik dalam suspensi bahan ujian dan larutan mineral yang dicampur dengan baik dalam respirometer gelap dan tertutup pada suhu 28 darjah tambah/tolak 25 darjah untuk tempoh 1 hari.

Biodegradasi dinyatakan sebagai peratusan pengambilan oksigen daripada pengambilan teori. Kaedah 301F merujuk kepada ujian pernafasan manometrik. Penggunaan oksigen ditentukan dengan mengukur jumlah oksigen yang diperlukan untuk mengekalkan isipadu gas malar dalam botol respirometer atau daripada perubahan isipadu atau tekanan dalam radas. Respirometer ialah alat yang digunakan untuk mengesan kadar pernafasan organisma hidup dengan mengukur kadar pertukaran oksigen atau karbon dioksida.

Ujian biodegradasi mengukur proses biokimia kompleks yang berlaku apabila mikroorganisma menggunakan jenis bahan tertentu. Tetapi walaupun rumit, keputusan ujian mengukur penanda yang agak mudah bagi proses biodegradasi.

Keupayaan produk untuk terbiodegradasi bergantung pada jumlah karbon yang tersedia untuk penggunaan mikrob. Pada masa ini, peraturan memerlukan tuntutan biodegradasi berdasarkan biodegradasi aerobik, yang secara amnya mengukur penggunaan oksigen, pengeluaran karbon dioksida dan status perantara karbon bukan organik.

Cabaran dalam ujian biodegradasi termasuk kerumitan interaksi biokimia, komposisi bahan yang diuji, dan keperluan khusus setiap ujian biodegradasi. Bahan yang terdiri daripada komponen yang diketahui boleh terbiodegradasi kadangkala tidak lulus, dan bahan yang terdiri daripada komponen bukan organik tidak semestinya gagal dalam pelbagai penilaian kebolehbiodegradan.

Adalah penting untuk mengetahui kaedah ujian biodegradasi yang mana untuk digunakan untuk bahan tertentu. Secara amnya, ujian biodegradasi yang diperlukan untuk pepejal mematuhi piawaian ISO 16929, untuk cecair piawaian OECD 301 dan untuk pelincir piawaian ASTM D5864.

Secara amnya, tuntutan label kawal selia dan pihak ketiga memerlukan ujian biodegradasi, toksikologi dan bioakumulasi secara serentak untuk menjalankan analisis kesan alam sekitar pada produk. Semakan teliti keperluan ujian diperlukan sebelum ujian untuk menentukan kaedah yang diperlukan untuk melabelkan tuntutan dan penerimaan kawal selia.

Secara ringkasnya, biodegradasi ialah penguraian jirim kepada kepingan yang lebih kecil dan menukarkannya kepada bahan yang akhirnya digunakan semula dalam kitaran biologi atau terkumpul di persekitaran. Dengan kehadiran oksigen, mikroorganisma memecahkan bahan kepada karbon dioksida, air, garam mineral, dan biojisim yang kaya dengan karbon. Di bawah keadaan anaerobik, mereka menukar bahan kepada karbon dioksida, garam mineral, biojisim dan metana. Untuk bahan terurai sepenuhnya, kedua-dua perpecahan dan biodegradasi berlaku.

Degradasi ialah pecahan fizikal bahan kepada bahagian komponen yang lebih kecil, contohnya oleh luluhawa atau sinaran UV. Bahan dikenali sebagai kompos apabila ia terbiodegradasi sepenuhnya dalam keadaan terkawal dalam jangka masa yang ditetapkan, memecahkannya kepada bahagian komponennya yang sesuai untuk kitar semula organik. Bahan boleh terbiodegradasi tidak selalunya boleh dikompos, dan ujian membantu menentukan sama ada produk memenuhi definisi ini.

Biodegradasi mempunyai banyak faedah. Ia adalah proses yang menghapuskan sisa, meningkatkan pengalihan tapak pelupusan, dan mengembalikan bahan kepada alam sekitar untuk digunakan semula. Bahan yang boleh dipecahkan sepenuhnya kepada komponen unsurnya tanpa menghasilkan sisa berbahaya adalah diutamakan berbanding bahan yang hanya memecah sebahagian atau membebaskan bahan cemar berbahaya seperti bahan pencemar dan mikroplastik.

Pembangunan dan penggunaan produk terbiodegradasi juga membantu menggalakkan amalan yang lebih mampan, seperti penggunaan sumber boleh diperbaharui, pengurangan sisa berbahaya dan promosi model ekonomi bulat.

Organisasi kami, yang telah cuba menyokong perniagaan dari setiap sektor dengan pelbagai ujian, pengukuran, analisis dan kajian penilaian yang telah dijalankan selama bertahun-tahun, mempunyai kakitangan yang kukuh yang mengikuti perkembangan dunia dalam bidang sains dan teknologi dan sentiasa memperbaiki dirinya. Dalam konteks ini, perkhidmatan ujian juga disediakan kepada perniagaan mengikut piawaian "Ujian Biodegradasi OECD 301C".