Ujian Kebolehbiodegradasian Air Laut OECD 306

Piawaian "Ujian kebolehbiodegradasian air laut OECD 306", yang diterbitkan di bawah garis panduan OECD mengenai kelakuan perniagaan yang bertanggungjawab untuk perusahaan multinasional (garis panduan OECD), menerangkan dua kaedah untuk kebolehbiodegradan dalam air laut:

• Kaedah kelalang goncang digunakan untuk melarutkan jumlah bahan ujian yang telah ditetapkan dalam medium ujian pada 5-40 mg/l. karbon organik terdiri daripada melarutkannya untuk mendapatkan kepekatan. Sekurang-kurangnya lima botol harus digunakan dalam ujian ini. Dua daripada ini adalah untuk penggantungan ujian, dua untuk kosong, dan satu untuk kawalan prosedur. Penyelesaian bahan ujian dalam medium ujian diinkubasi dengan goncangan pada suhu malar, biasanya dalam julat 15-20 darjah, dalam gelap atau dalam cahaya tersebar di bawah keadaan aerobik. Tempoh ujian maksimum yang disyorkan ialah kira-kira 60 hari. Degradasi diikuti oleh pengukuran karbon organik terlarut (degradasi akhir) dan, dalam beberapa kes, analisis khusus (degradasi primer).
• Kaedah botol tertutup terdiri daripada melarutkan jumlah bahan ujian yang telah ditetapkan dalam medium ujian, biasanya pada kepekatan 2-10 mg/l (satu atau lebih kepekatan boleh digunakan). Penyelesaiannya disimpan dalam botol tertutup yang diisi dalam gelap dalam mandi suhu malar atau kandang yang dikawal dalam julat 15-20 darjah. Penguraian dipantau oleh analisis oksigen dalam tempoh 28 hari, tetapi jika nilai permintaan oksigen biologi nol kekal dalam had 30 peratus, ujian boleh dilanjutkan. Sekurang-kurangnya dua puluh empat vial digunakan dalam ujian ini (8 vial untuk bahan ujian, 8 vial untuk kompaun rujukan, dan 8 vial untuk sweater ditambah makanan). Semua analisis dilakukan dalam botol pendua. Sekurang-kurangnya empat penentuan oksigen terlarut (hari 0, 5, 15 dan 28) dilakukan menggunakan kaedah kimia atau elektrokimia.

Walaupun banyak garis panduan OECD yang berkaitan untuk ujian biodegradasi aerobik akueus adalah untuk persekitaran air tawar sahaja, piawaian OECD 306 telah direka bentuk kerana peningkatan pengiktirafan keperluan untuk melindungi persekitaran marin. Walaupun kaedah yang diterangkan adalah serupa dengan kaedah OECD 301 dari segi persediaan sistem dan analisis parameter, OECD 306 bukanlah ujian untuk biodegradasi sedia kerana tiada inokulum ditambah sebagai tambahan kepada mikroorganisma yang sedia ada dalam air laut. Selain itu, ujian tidak mensimulasikan persekitaran marin kerana nutrien (media mineral) ditambah dan kepekatan bahan ujian adalah lebih tinggi daripada yang akan ditemui di laut.

Pendek kata, kaedah botol goncang membolehkan maksimum 60 hari, manakala kaedah botol tertutup mengesyorkan maksimum 28 hari. Kaedah kelalang goncang mengukur penyingkiran karbon organik terlarut semasa biodegradasi aerobik dalam persediaan kelalang goncang. Peratusan degradasi dikira sebagai nisbah penyingkiran karbon organik terlarut kepada karbon organik terlarut awal yang dimasukkan ke dalam medium ujian. Penyingkiran karbon organik terlarut sebanyak 70 peratus menunjukkan bahawa sampel mempunyai potensi untuk biodegradasi dalam persekitaran marin.

Kaedah botol tertutup mengukur penggunaan oksigen terlarut semasa biodegradasi aerobik dalam persediaan botol tertutup tanpa ruang kepala. Peratusan degradasi dikira sebagai nisbah penggunaan karbon terlarut kepada permintaan oksigen teori. Jika nisbah kepada permintaan oksigen teori tidak dapat diperoleh, permintaan oksigen kimia boleh ditentukan secara eksperimen dan digunakan sebagai alternatif yang kurang memuaskan. Penggunaan oksigen terlarut sebanyak 60 peratus menunjukkan bahawa sampel mempunyai potensi untuk terbiodegradasi dalam persekitaran marin.

Kaedah kelalang goncang boleh menguji sampel yang sangat larut, tidak meruap dan tidak boleh diserap. Kaedah botol tertutup membolehkan ujian sampel yang sangat larut, meruap dan penjerap.

Biodegradasi ialah proses penting tetapi kurang difahami yang boleh mengakibatkan kehilangan atau perubahan bahan kimia dalam alam sekitar. Ramalan biodegradasi adalah penting dalam menentukan kegigihan bahan kimia dalam biota, termasuk manusia, kepekatan alam sekitar muktamad mereka, kemungkinan pendedahan, dan akhirnya risiko kesan buruk jangka panjang. Sebagai tambahan kepada beberapa ujian saringan biodegradasi piawaian antarabangsa dan ujian simulasi, termasuk ujian biodegradasi siap pakai (OECD 301 dan 310), ujian biodegradasi marin (OECD 306) dan ujian biodegradasi semula jadi (OECD 302) telah dibangunkan dan diluluskan oleh Organisasi untuk Kerjasama dan Kebolehdegradan Ekonomi Bahan (OECD) untuk mengukur bahan relatif bagi Kerjasama dan Pembangunan Ekonomi (OECD).

Ujian penapisan biodegradasi adalah antara ujian kawal selia yang lebih konservatif yang secara sejarah membentuk asas untuk mengukur kebolehbiodegradan bahan kimia dalam rangka kerja pengawalseliaan untuk penilaian risiko bahaya dan alam sekitar.

Organisasi kami, yang telah cuba menyokong perniagaan dari setiap sektor dengan pelbagai ujian, pengukuran, analisis dan kajian penilaian yang telah dijalankan selama bertahun-tahun, mempunyai kakitangan yang kukuh yang mengikuti perkembangan dunia dalam bidang sains dan teknologi dan sentiasa memperbaiki dirinya. Dalam konteks ini, perkhidmatan ujian juga disediakan kepada perniagaan mengikut piawaian "ujian biodegradasi air Laut OECD 306".