EN ISO 14855 Penentuan Kebolehbiodegradasian Aerobik Tertinggi Bahan Plastik di bawah Keadaan Pengkomposan Terkawal - Kaedah dengan Analisis Karbon Dioksida Berevolusi

Piawaian "EN ISO 14855 Penentuan biodegradasi aerobik muktamad bahan plastik di bawah keadaan pengkomposan terkawal - Kaedah untuk analisis karbon dioksida yang berkembang", yang merupakan piawaian Eropah dan kemudiannya diterbitkan oleh Pertubuhan Piawaian Antarabangsa (ISO), terdiri daripada subseksyen berikut yang diterbitkan di bawah tajuk yang sama:

• Piawaian "EN ISO 14855-1 Bahagian 1: Kaedah umum" menerangkan kaedah untuk menentukan kebolehbiodegradasian aerobik muktamad plastik berdasarkan sebatian organik di bawah keadaan pengkomposan terkawal dengan mengukur jumlah karbon dioksida yang dikeluarkan pada akhir ujian dan tahap kemerosotan plastik. Kaedah ini direka bentuk untuk mensimulasikan keadaan pengkomposan aerobik biasa untuk pecahan organik sisa pepejal campuran perbandaran.

Bahan ujian terdedah kepada inokulum yang diperoleh daripada kompos. Pengkomposan berlaku dalam persekitaran di mana suhu, pengudaraan, dan kelembapan dipantau dan dikawal dengan teliti. Kaedah ujian direka untuk menentukan peratusan dan kadar penukaran karbon dalam bahan ujian kepada karbon dioksida yang dibebaskan.

Piawaian ini menerangkan kaedah yang menggunakan katil mineral (vermikulit) yang disuntik dengan mikroorganisma termofilik yang diperoleh daripada kompos dengan fasa pengaktifan tertentu, dan bukannya kompos matang. Varian ini direka untuk mendapatkan peratusan dan kadar penukaran karbon dalam bahan ujian kepada karbon dioksida.

Keadaan yang diterangkan dalam piawai ini mungkin tidak selalu sepadan dengan keadaan optimum untuk tahap maksimum biodegradasi berlaku.

Kaedah ujian ini pada asasnya menentukan kebolehbiodegradan muktamad dan tahap degradasi bahan ujian di bawah keadaan yang menyerupai pengkomposan aerobik intensif. Inokulum yang digunakan terdiri daripada kompos matang yang stabil yang diperoleh dengan mengompos pecahan organik sisa pepejal perbandaran, jika boleh.

Bahan ujian dicampur dengan inokulum dan diletakkan di dalam bekas pengkomposan statik di mana ia dikompos secara intensif untuk tempoh ujian tidak melebihi 6 bulan di bawah keadaan oksigen, suhu dan kelembapan optimum.

Semasa biodegradasi aerobik bahan ujian, karbon dioksida, air, garam mineral, dan komponen selular mikrob baharu (biojisim) adalah produk biodegradasi terakhir. Karbon dioksida yang dihasilkan dipantau secara berterusan dalam bekas ujian dan kosong atau diukur pada selang masa yang tetap untuk menentukan pengeluaran karbon dioksida terkumpul. Peratusan biodegradasi diberikan sebagai nisbah karbon dioksida yang dihasilkan oleh bahan ujian kepada jumlah maksimum teoretikal karbon dioksida yang boleh dihasilkan daripada bahan ujian. Jumlah teori maksimum karbon dioksida yang dihasilkan dikira daripada jumlah kandungan karbon organik yang diukur. Peratusan biodegradasi tidak termasuk jumlah karbon yang ditukar kepada biojisim selular baharu yang tidak dimetabolismekan kepada karbon dioksida semasa tempoh ujian.

Di samping itu, tahap penguraian bahan ujian ditentukan pada akhir ujian, dan kehilangan jisim bahan ujian juga boleh ditentukan. Daripada kompos matang, vermikulit,

• Dalam kes di mana kesan penyebuan bahan ujian menjejaskan penentuan tahap biodegradasi, atau
• Ia harus digunakan semasa menentukan biojisim dan melakukan keseimbangan karbon akhir dengan mendapatkan semula bahan ujian yang tinggal.

Oleh kerana katil vermikulit adalah bukan organik, ia mengurangkan kesan penyebuan dengan ketara, meningkatkan kebolehpercayaan kaedah. Satu lagi kelebihan menggunakan vermikulit ialah, disebabkan aktiviti mikrobnya yang rendah, sangat sedikit karbon dioksida dibebaskan dalam bekas kosong (hampir sifar). Ini membolehkan penilaian yang tepat bagi tahap aktiviti penguraian yang rendah.

Kadar mineralisasi yang diperoleh dengan vermikulit teraktif adalah sama atau hampir sama dengan yang diperoleh dengan kompos matang, baik dari segi tahap penguraian akhir dan kadar penguraian.

• Piawaian "EN ISO 14855-2 Bahagian 2: Pengukuran gravimetrik karbon dioksida yang dikeluarkan dalam ujian skala makmal" menerangkan kaedah untuk menentukan kebolehbiodegradan aerobik muktamad bahan plastik di bawah keadaan pengkomposan terkawal dengan pengukuran gravimetrik jumlah karbon dioksida yang dikeluarkan. Kaedah ini direka bentuk untuk mencapai kadar biodegradasi optimum dengan melaraskan kelembapan, pengudaraan dan suhu bekas pengkomposan.

Kaedah ini boleh digunakan untuk bahan berikut:

• Polimer dan kopolimer semulajadi atau sintetik dan campurannya
• Bahan plastik yang mengandungi bahan tambahan seperti pemplastik atau pewarna
• Polimer larut air
• Bahan yang tidak menghalang aktiviti mikroorganisma yang terkandung dalam vaksin di bawah keadaan ujian.

Jika bahan ujian menghalang mikroorganisma dalam inokulum, satu lagi jenis kompos matang atau kompos pra-pendedahan boleh digunakan.

Kaedah ini pada dasarnya direka untuk mencapai kadar biodegradasi optimum bahan plastik dalam kompos matang dengan mengawal kelembapan, kadar pengudaraan, dan suhu dalam tong kompos. Ia juga bertujuan untuk menentukan kebolehbiodegradan muktamad bahan ujian menggunakan reaktor berskala kecil.

Kadar penguraian diukur secara berkala dengan menentukan jisim karbon dioksida yang dibebaskan menggunakan lajur serapan yang diisi dengan kapur soda dan talc soda pada neraca elektronik.

Bahan ujian dicampur dengan inokulum yang diperoleh daripada kompos matang dan bahan lengai seperti pasir laut. Pasir laut berperanan aktif dengan bertindak sebagai medium penahan lembapan dan mikroorganisma. Contoh susunan ujian yang sesuai disediakan dalam Lampiran A dan B.

Jumlah karbon dioksida yang dibebaskan diukur pada selang waktu pada neraca elektronik, dan kandungan karbon dioksida ditentukan dengan kaedah berikut. Derivasi formula yang digunakan untuk mengira tahap biodegradasi daripada jumlah karbon dioksida yang dibebaskan disertakan dalam Lampiran C. Dalam kaedah ini, tahap biodegradasi, dinyatakan sebagai peratusan, dikira dengan membandingkan jumlah karbon dioksida yang dibebaskan dengan jumlah teori.

Ujian ditamatkan apabila tahap biodegradasi dataran tinggi dicapai. Masa standard untuk penamatan ialah 45 hari, tetapi ujian boleh diteruskan sehingga enam bulan.

Ringkasnya, piawaian ISO 14855 adalah penting untuk menilai kebolehbiodegradasian plastik di bawah keadaan pengkomposan terkawal. Khususnya, mereka memainkan peranan penting dalam kelestarian alam sekitar dengan menilai bagaimana bioplastik terurai dalam sistem pengkomposan industri.

Piawaian ini sangat penting atas sebab-sebab berikut:

• Memastikan bahawa plastik yang dilabel sebagai biodegradasi benar-benar terurai dalam sistem pengkomposan.
• Untuk membimbing pembangunan alternatif plastik mesra alam.
• Memastikan konsistensi global dalam ujian biodegradasi.

Organisasi kami, yang telah menyokong perniagaan merentas semua sektor selama bertahun-tahun melalui pelbagai aktiviti ujian, pengukuran, analisis dan penilaian, mempunyai pasukan pekerja yang kukuh yang mengikuti perkembangan global dalam sains dan teknologi dan sentiasa meningkatkan diri mereka. Dalam konteks ini, kami juga menyediakan perkhidmatan ujian mengikut piawaian EN ISO 14855: "Penentuan kebolehbiodegradasian aerobik muktamad bahan plastik di bawah keadaan pengkomposan terkawal - Kaedah untuk analisis karbon dioksida yang berkembang."