تجزیه و تحلیل عنصری - فرمیوم (Fm)

فرمیوم در سال 1952 طی یک آزمایش هسته ای ده مگاتونی (اولین انفجار موفقیت آمیز بمب همجوشی هیدروژنی) کشف شد. عنصر انیشتینیوم نیز در این زمان کشف شد. کشف فرمیم تا سال 1955 به دستور ارتش آمریکا به دلیل تنش های جنگ سرد مخفی نگه داشته شد.

فرمیوم، که می تواند با بمباران نوترونی عناصر سبک تر تشکیل شود، سنگین ترین عنصر مصنوعی است که می تواند در مقادیر ماکروسکوپی تهیه شود.

اگرچه آلیاژهای حاوی فلزات خاکی کمیاب تولید شده است، اما فلز فرمیوم تهیه نشده است. آلیاژ فرمیم و ایتربیوم براق و نقره ای رنگ است. خواص شیمیایی فرمیوم در مقادیر کمی مورد مطالعه قرار گرفته است که نیاز به تکنیک های تجربی نوآورانه دارد.

21 ایزوتوپ شناخته شده فرمیم وجود دارد. دو تای آنها نیمه پایدار هستند. پایدارترین ایزوتوپ فرمیم-257 است.

به دست آوردن فرمیوم بسیار دشوار است. این عنصر کاربرد تجاری ندارد، زیرا فقط در مقادیر کم وجود دارد و تمام ایزوتوپ های آن نیمه عمر کوتاهی دارند. این فقط در تحقیقات علمی استفاده می شود.

فرمیوم به دلیل رادیواکتیویته مضر است. فرمیم یک فلز مصنوعی و بسیار پرتوزا است و فقط در مقادیر کمی تولید شده است. در شرایط عادی، در محلول آبی همانطور که برای یون اکتینید سه ظرفیتی انتظار می رود رفتار می کند.

در تست ها و تحلیل های انجام شده در سازمان ما که دارای طیف وسیعی از تجهیزات فناورانه است، کادری مجرب و آموزش دیده و با استفاده از مدرن ترین روش ها، استانداردهای ملی و بین المللی و مقررات قانونی لازم الاجرا رعایت شده است. در میان آزمایش‌های متعددی که در این زمینه انجام شده است، خدمات تست فرمیوم (Fm) در چارچوب آنالیز عنصری وجود دارد.