ISO 16900-2 Респираторни заштитни уреди - Методи за тестирање и опрема за тестирање - Дел 2: Одредување на респираторен отпор

Стандардот „ISO 16900-2 Респираторни заштитни уреди - Методи за тестирање и опрема за тестирање - Дел 2: Одредување на респираторен отпор“ објавен од Меѓународната организација за стандардизација (ISO) ги опишува методите за тестирање на респираторен отпор за:

• Респираторни заштитни уреди
• Филтри за респираторни заштитни уреди
• Респираторни интерфејси

За целите на овој стандард, покрај термините и дефинициите дадени во „ISO 16972 Респираторни заштитни уреди - Вокабулар и графички симболи“, се применуваат следните дефиниции:

• Статичкиот отпор при дишење е отпорот на гасот за дишење кога тој поминува низ уредот со константен проток. респираторен заштитен уред Се однесува на диференцијалниот притисок предизвикан од.
• Динамичкиот респираторен отпор се однесува на диференцијалниот притисок предизвикан од респираторен заштитен уред кога респираторниот гас се движи со респиратор, прилагоден за специфична минутна вентилација, вклучувајќи ја респираторната фреквенција, брановата форма и дишниот волумен.

За да се примени овој стандард, во стандардот за перформанси мора да бидат наведени барем следниве параметри:

• Број на примероци
• Поддршка за избор и типови како што се обликот на главата и телото на респираторната заштита
• Ситуација во која ќе се тестираат респираторни интерфејси или уреди за заштита на респираторниот систем
• Секое претходно условување или тестирање
• Брзина на проток (метод на статичко тестирање)
• Метод на тестирање на брзина на проток (минутна вентилација), вклучувајќи респираторна фреквенција, дишен волумен и бранова форма (динамичен)
• Секое отстапување од методите

Освен ако не е поинаку наведено, вредностите наведени во овој стандард се изразуваат како номинални вредности. Вредностите што не се наведени како максимални или минимални, освен температурните ограничувања, се предмет на толеранција од плус/минус 5 проценти. Освен ако не е поинаку наведено, амбиенталните услови за тестирање треба да бидат помеѓу 16 и 32 степени и 50 проценти плус/минус 30 проценти релативна влажност. Сите наведени температурни ограничувања се точни до плус/минус 1 степен.

За секое од потребните мерења извршени во согласност со овој стандард, се оценува соодветна проценка на неизвесноста на мерењето. Оваа проценка на неизвесноста се наведува при објавување на резултатите од тестот за да му се овозможи на корисникот на извештајот од тестот да ја процени веродостојноста на резултатот во согласност со анексот на овој стандард (Анекс А).

Сите вредности на брзината на проток треба да се корегираат на 1 013 hPa и 20 степени. Несигурноста на мерењето се пресметува во согласност со Упатствата 100 на Заедничкиот комитет за метрологија.

При примена на „Метод 1: Статичен отпор на дишење за филтри и интерфејси за дишење“, филтерот или интерфејсите за дишење се монтираат на потпора и воздухот се влече низ уредот со константна брзина на проток. Конвенцијата за пријавување на респираторниот отпор е дека ако притисокот во однос на атмосферата во рамките на респираторниот интерфејс или низводно од филтерот е негативен за време на тестот за отпорност при инхалација, пред резултатот се додава „-“. Ако релативниот притисок во рамките на респираторниот интерфејс е позитивен, пред резултатот се додава „+“. Падот на притисокот низ филтерот се пријавува без никаков префикс.

Главната опрема што се користи во овој метод вклучува:

• Манометар калибриран во опсегот на стандардот за перформанси.
• Мерачи на проток калибрирани во соодветниот опсег на волуметриски проток и корегирани за собна температура и амбиентален атмосферски притисок за време на употребата.
• Опрема за мерење на амбиентална температура и амбиентален атмосферски притисок.
• Регулиран вентилатор/извор на компримиран воздух или уред со променливо вшмукување.
• Поддршка за уред (на пр. држач за филтер или поврзана глава за респираторна заштита).

Држачот за филтер може да го обезбеди компанијата што го произведува уредот за заштита на дишните патишта. Важно е потпората на уредот да не ја намалува ефективната работна површина на филтерот или уредот за заштита на дишните патишта.

Постапката за филтри за уреди за респираторна заштита е како што следува:

• Воздухот се влече низ филтерот и системот на држачот на филтерот. Се мери падот на притисокот помеѓу медиумот и притисочниот отвор, кој е инсталиран на соодветна точка помеѓу држачот на филтерот и приклучокот до уредот за вшмукување.
• Потребно е да се осигура дека филтерот е во состојба наведена во стандардот за перформанси.
• Филтерот е поставен на начин што не протекува, како што е прикажано на сликата вклучена во стандардот. Соодветен проток на воздух се влече низ системот на држачот на филтерот како што е наведено во стандардот за перформанси. Падот на притисокот се мери и евидентира.
• Филтерот се отстранува, истиот проток на воздух се влече низ системот на држачот на филтерот и падот на притисокот се мери и евидентира.
• Отпорот на дишење на филтерот се пресметува и се прикажува според формулата дадена при одредената брзина на проток.

Нашата организација има силен персонал кој внимателно ги следи случувањата во областа на науката и технологијата во светот и постојано се усовршува. Меѓу бројните студии за тестирање, мерење, анализа и евалуација што се обезбедуваат за бизниси во различни сектори, постојат и услуги за тестирање во согласност со стандардот „ISO 16900-2 Респираторни заштитни уреди - Методи за тестирање и опрема за тестирање - Дел 2: Одредување на респираторен отпор“.