Ujian Air

Ujian air terutamanya dirumus khusus untuk pelbagai sumber air dan mengesan bahan cemar yang paling biasa ditemui dalam air tersebut. Kerana sumber air itu boleh menjadi perigi, kolam, paip atau sumber air di bandar.

Warna, kekeruhan, bau, rasa, jumlah pepejal dan pepejal terlarut air ditentukan oleh ujian fizikal air. Warna air disebabkan oleh kehadiran mineral seperti besi dan mangan dalam kandungannya atau oleh bahan yang berasal dari tumbuhan seperti alga dan rumpai. Ujian warna menunjukkan keberkesanan sistem rawatan air. Bau dan rasa air dikaitkan dengan kehadiran organisma mikroskopik hidup. Rumpai, bahan organik yang mereput termasuk alga, atau sisa industri yang mengandungi ammonia, fenol, halogen, hidrokarbon juga menjejaskan bau dan rasa air.

Ujian kimia air termasuk nilai pH, kekerasan, kehadiran set parameter kimia terpilih, biosid, bahan kimia yang sangat toksik dan permintaan oksigen biologi. Nilai pH air ialah ukuran kepekatan ion hidrogen dan merupakan penunjuk keasidan atau kealkalian air. Nilai pH yang rendah membantu pengklorinan yang berkesan, tetapi menyebabkan masalah dengan kakisan. Nilai pH air minuman hendaklah antara 6.5-8.5. Permintaan oksigen biologi merujuk kepada jumlah oksigen yang diperlukan oleh mikroorganisma untuk penstabilan bahan organik boleh reput di bawah keadaan aerobik. Nilai yang tinggi bermakna terdapat terlalu sedikit oksigen untuk menampung kehidupan.

Dalam ujian, analisis, pengukuran dan kajian penilaian yang dijalankan dalam organisasi kami, piawaian kebangsaan dan antarabangsa serta peraturan perundangan yang terpakai dipatuhi dan keputusan yang boleh dipercayai dan saksama diperolehi. Di antara banyak ujian yang dijalankan dalam konteks ini, terdapat juga perkhidmatan ujian air.