Norma ASTM D6400-23 dotycząca etykietowania tworzyw sztucznych przeznaczonych do kompostowania tlenowego w obiektach komunalnych i przemysłowych

Norma „ASTM D6400-23 Standard Specification for Labeling of Plastics Designed for Aerobic Composting in Municipal or Industrial Facilities” opracowana przez Amerykańskie Stowarzyszenie Badań i Materiałów (ASTM) opisuje wymagania dotyczące tworzyw sztucznych i wyrobów wykonanych z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kompostowania w warunkach tlenowych w komunalnych i przemysłowych obiektach do kompostowania tlenowego, w których zapewnione są warunki termofilowe.

Celem niniejszej normy jest ustalenie wymagań dotyczących oznakowania materiałów i produktów, łącznie z opakowaniami wykonanymi z tworzyw sztucznych, jako nadających się do kompostowania w tlenowych urządzeniach do kompostowania komunalnego i przemysłowego.

Specyfikacje zawarte w niniejszej normie służą ustaleniu, czy produkty końcowe (w tym opakowania), w których jako powłoki lub spoiwa zastosowano tworzywa sztuczne i polimery, będą się w sposób zadowalający kompostować w dużych tlenowych zakładach kompostowania komunalnego lub przemysłowego. Maksymalna wydajność jest priorytetem dla kompostowników, a pośrednie etapy rozkładu tworzyw sztucznych i biodegradacji nie są widoczne dla użytkownika końcowego ze względów estetycznych.

Ostrzeżenie o zagrożeniach bezpieczeństwa opisane w tej normie odnosi się do części tej normy dotyczącej metod badawczych. Niniejsza norma nie ma na celu rozwiązania wszystkich problemów związanych z bezpieczeństwem, jakie mogą się pojawić w związku z jej stosowaniem. Użytkownik niniejszej normy jest zobowiązany do wdrożenia odpowiednich praktyk bezpieczeństwa, ochrony zdrowia i ochrony środowiska oraz do określenia stosowalności ograniczeń regulacyjnych przed jej użyciem.

Niniejsza norma jest odpowiednikiem normy „ISO 17088 Tworzywa sztuczne – Recykling organiczny – Specyfikacja dla tworzyw sztucznych kompostowalnych”.

Jeżeli nie określono inaczej, terminy i definicje użyte w niniejszej normie zawarto w normie „ASTM D883-00 Standard Terminology for Plastics”. Ponadto obowiązują następujące definicje:

• Plastik biodegradowalny to taki, który ulega degradacji pod wpływem naturalnie występujących mikroorganizmów, takich jak bakterie, grzyby i algi.
• Plastik kompostowalny to taki, który ulega rozkładowi w procesach biologicznych podczas kompostowania, wytwarzając dwutlenek węgla, wodę, związki nieorganiczne i biomasę w tempie porównywalnym z innymi znanymi materiałami kompostowalnymi i nie pozostawiając żadnych widocznych, dostrzegalnych lub toksycznych pozostałości.
• Kompostowanie to kontrolowany proces kontrolowania biologicznego rozkładu i przekształcania materiałów biodegradowalnych w substancję przypominającą próchnicę, zwaną kompostem. Proces ten polega na tlenowej mezofilowej i termofilowej degradacji materii organicznej w celu wytworzenia kompostu oraz na przekształcaniu biodegradowalnego materiału poprzez kontrolowany proces biooksydacji, który przechodzi przez fazy mezofilową i termofilową, powodując produkcję dwutlenku węgla, wody, minerałów i ustabilizowanej materii organicznej (kompostu lub próchnicy).
• Określenie „tworzywo sztuczne biodegradowalne” odnosi się do tworzywa sztucznego, którego struktura chemiczna ulega znacznym zmianom w określonych warunkach środowiskowych. W rezultacie następuje utrata właściwości mierzonych standardowymi metodami badawczymi właściwymi dla danego tworzywa sztucznego i jego zastosowania w okresie czasu, który decyduje o jego klasyfikacji.
• Tworzywo sztuczne to materiał, którego głównym składnikiem jest jedna lub więcej organicznych substancji polimerycznych o dużej masie cząsteczkowej. Materiał ten w swojej gotowej postaci jest stały i może być kształtowany przez przepływ na pewnym etapie przetwarzania lub przetwarzania w gotowe produkty.
• Polimer to substancja składająca się z cząsteczek charakteryzujących się powtarzalnością jednego lub więcej typów jednostek monomerowych (pomijając końce, połączenia rozgałęzione i inne drobne nieregularności).
• Lotne substancje organiczne to ilość obecnej materii organicznej, ustalana jako różnica między suchą masą próbki testowej a masą pozostałą po spaleniu w temperaturze 550 stopni do suchej masy próbki testowej.

Aby kompostowanie przebiegało w sposób zadowalający, produkt lub materiał musi wykazywać wszystkie cechy określone i określone ilościowo w niniejszej normie. Podczas kompostowania produkt lub materiał z tworzyw sztucznych ulega rozkładowi, co sprawia, że ​​pozostałości plastiku nie da się łatwo odróżnić od innych materiałów organicznych w gotowym produkcie. Ponadto materiał lub produkt nie powinien być obecny w znacznych ilościach podczas przesiewania przed ostateczną dystrybucją kompostu. Stopień biodegradowalności wyrobów z tworzyw sztucznych określa się na podstawie badań przeprowadzanych w kontrolowanych warunkach.

Testowane materiały nie powinny negatywnie wpływać na zdolność kompostu do wspierania wzrostu roślin w porównaniu do kompostów uzyskanych z bioodpadów bez dodatku testowanego produktu lub materiałów odniesienia. Ponadto produkty lub materiały polimerowe nie powinny wprowadzać do środowiska niedopuszczalnych ilości regulowanych metali lub substancji niebezpiecznych podczas rozkładu próbki.

Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen świadczonych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi testowania zgodne z normą „ASTM D6400-23 Standardowa specyfikacja dotycząca etykietowania tworzyw sztucznych przeznaczonych do kompostowania tlenowego w obiektach komunalnych lub przemysłowych”.