Test biodegradowalności wody morskiej OECD 306

Norma „OECD 306 Test biodegradowalności wody morskiej”, opublikowana na podstawie wytycznych OECD dotyczących odpowiedzialnego prowadzenia działalności gospodarczej w przedsiębiorstwach wielonarodowych (wytyczne OECD), opisuje dwie metody badania biodegradowalności wody morskiej:

• Metodę wstrząsania kolby stosuje się w celu rozpuszczenia ustalonej ilości substancji badanej w podłożu testowym w stężeniu 5–40 mg/l. węgiel organiczny polega na rozpuszczeniu go w celu uzyskania stężenia. Do tych testów należy użyć co najmniej pięciu fiolek. Dwa z nich przeznaczone są do zawiesiny testowej, dwa do próby ślepej i jeden do kontroli proceduralnej. Roztwór substancji badanej w podłożu testowym inkubuje się, wstrząsając, w stałej temperaturze, zazwyczaj w zakresie 15-20 stopni, w ciemności lub w rozproszonym świetle, w warunkach tlenowych. Zalecany maksymalny okres testowania wynosi około 60 dni. Po degradacji przeprowadza się pomiary zawartości rozpuszczonego węgla organicznego (degradacja końcowa), a w niektórych przypadkach analizę szczegółową (degradacja pierwotna).
• Metoda zamkniętej butelki polega na rozpuszczeniu ustalonej ilości substancji badanej w medium testowym, zwykle w stężeniu 2–10 mg/l (można zastosować jedno lub więcej stężeń). Roztwór przechowuje się w zamkniętej butelce, w ciemności, w łaźni wodnej lub w obudowie o stałej temperaturze regulowanej w zakresie 15-20 stopni. Rozkład jest monitorowany za pomocą analiz tlenu przez okres 28 dni, ale jeśli wartość zerowego zapotrzebowania biologicznego na tlen utrzymuje się w granicach 30 procent, test może zostać przedłużony. Do tych testów używa się co najmniej dwudziestu czterech fiolek (8 fiolek na substancję testową, 8 fiolek na związek odniesienia i 8 fiolek na sweter i żywność). Wszystkie analizy wykonuje się w dwóch identycznych butelkach. Wykonuje się co najmniej cztery oznaczenia tlenu rozpuszczonego (w dniach 0, 5, 15 i 28) metodą chemiczną lub elektrochemiczną.

Podczas gdy wiele wytycznych OECD dotyczących testów biodegradowalności tlenowej w środowisku wodnym dotyczy wyłącznie środowiska słodkowodnego, norma OECD 306 została opracowana w odpowiedzi na rosnącą świadomość potrzeby ochrony środowiska morskiego. Chociaż opisane metody są podobne do metod OECD 301 pod względem konfiguracji systemu i analizy parametrów, OECD 306 nie jest testem łatwej biodegradowalności, ponieważ nie dodaje się do nich żadnego inokulum oprócz mikroorganizmów już obecnych w wodzie morskiej. Ponadto testy nie symulują środowiska morskiego, gdyż dodawane są składniki odżywcze (środki mineralne), a stężenie substancji testowej jest znacznie wyższe niż to, jakie można znaleźć w morzu.

Krótko mówiąc, metoda butelki wstrząsanej pozwala na maksymalnie 60 dni, podczas gdy metoda butelki zamkniętej zaleca maksymalnie 28 dni. Metoda wytrząsania w kolbie polega na pomiarze usuwania rozpuszczonego węgla organicznego podczas biodegradacji tlenowej w kolbie wytrząsanej. Procent degradacji oblicza się jako stosunek usuniętego rozpuszczonego węgla organicznego do początkowej ilości rozpuszczonego węgla organicznego wprowadzonego do ośrodka testowego. Usunięcie 70-procentowego rozpuszczonego węgla organicznego wskazuje, że próbka ma potencjał do biodegradacji w środowisku morskim.

Metoda zamkniętej butelki mierzy zużycie rozpuszczonego tlenu podczas biodegradacji tlenowej w zamkniętej butelce bez wolnej przestrzeni nad roztworem. Stopień degradacji oblicza się jako stosunek zużycia rozpuszczonego węgla do teoretycznego zapotrzebowania na tlen. Jeżeli nie można uzyskać stosunku do teoretycznego zapotrzebowania na tlen, można wyznaczyć eksperymentalnie zapotrzebowanie chemiczne na tlen i zastosować je jako mniej satysfakcjonującą alternatywę. Zużycie rozpuszczonego tlenu na poziomie 60 procent wskazuje, że próbka ma potencjał do biodegradacji w środowisku morskim.

Metoda wstrząsania kolby umożliwia badanie próbek wysoce rozpuszczalnych, nielotnych i nieadsorbowalnych. Metoda zamkniętej butelki umożliwia badanie próbek, które są wysoce rozpuszczalne, lotne i adsorpcyjne.

Biodegradacja to ważny, lecz słabo poznany proces, który może prowadzić do utraty lub przekształcenia substancji chemicznej w środowisku. Prognozowanie biodegradacji jest kluczowe dla określenia trwałości substancji chemicznych w biocie, w tym u ludzi, ich ostatecznych stężeń w środowisku, prawdopodobnego narażenia, a w końcu ryzyka wystąpienia długoterminowych niekorzystnych skutków. Oprócz szeregu międzynarodowych standardowych testów przesiewowych biodegradacji i testów symulacyjnych, w tym gotowych testów biodegradacji (OECD 301 i 310), testów biodegradacji morskiej (OECD 306) i testów biodegradacji naturalnej (OECD 302) zostały opracowane i zatwierdzone przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) w celu pomiaru względnej biodegradowalności substancji.

Badania przesiewowe biodegradowalności należą do bardziej konserwatywnych testów regulacyjnych, które historycznie stanowiły podstawę pomiaru biodegradowalności substancji chemicznych w ramach regulacji dotyczących oceny zagrożeń i ryzyka dla środowiska.

Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście świadczone są również usługi testowe dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „OECD 306 Test biodegradowalności wody morskiej”.