Norma „DIN 38414-14 Niemieckie metody standardowe analizy wody, ścieków i osadów – Osady i osady (Grupa S) – Część 14: Oznaczanie wybranych związków polifluorowanych (PFC) w osadach, kompoście i glebie – Metoda wysokosprawnej chromatografii cieczowej ze spektrometrią mas (HPLC-MS/MS)”, opublikowana przez Niemiecki Instytut Normalizacyjny (DIN), jest niemiecką normą krajową należącą do obszernej serii norm DIN 38414. Seria ta obejmuje znormalizowane metody analizy osadów i osadów (Grupa S) w szerszym kontekście analizy wody, ścieków i osadów.
Niniejsza norma definiuje wiarygodną i powtarzalną procedurę analityczną do ilościowego oznaczania wybranych substancji perfluoroalkilowych (PFAS/PFC) z grupy substancji trwałych „na zawsze” w stałych matrycach środowiskowych. Ma ona zastosowanie do:
Substancje te stwarzają poważne zagrożenie dla środowiska i zdrowia ze względu na swoją trwałość, potencjał bioakumulacji i powszechną obecność w takich źródłach, jak pianki gaśnicze, tekstylia, opakowania żywności i procesy przemysłowe.
Podstawową techniką jest chromatografia cieczowa wysokosprawna (HPLC-MS/MS) połączona z tandemową spektrometrią mas, która zapewnia wysoką czułość i selektywność w wykrywaniu śladowych ilości substancji perfluoroalkilowych i polifluoroalkilowych.
Typowy przepływ pracy obejmuje następujące elementy:
Początkowo metoda ta obejmowała około 10–15 oddzielnych związków perfluoroalkilowych (głównie kwasy perfluoroalkilokarboksylowe i kwasy perfluoroalkilosulfonowe). Obecnie laboratoria rozszerzają listę analitów poza minimum wymagane przez normę (w praktyce do ponad 30 związków).
Norma DIN 38414-14 jest jedną z najpowszechniej stosowanych krajowych metod odniesienia dla substancji perfluoroalkilowych w próbkach stałych.
Norma ta uzupełnia metody dotyczące wody/eluatu, takie jak DIN 38407-42, i wspiera monitorowanie regulacyjne w ramach niemieckich przepisów dotyczących ochrony gleby, przepisów dotyczących odpadów oraz inicjatyw Unii Europejskiej mających na celu ograniczenie substancji perfluoroalkilowych.
Związki polifluorowane (PFC) to produkowane przemysłowo, trwałe związki organiczne, w których część lub wszystkie atomy wodoru w szkielecie węglowym zostały zastąpione atomami fluoru. Ze względu na swoje właściwości i odporność, niektóre z tych związków są stosowane jako surfaktanty w pianach gaśniczych, kąpielach galwanicznych oraz w przemyśle fotochemicznym. Liczne produkty chemiczne stosowane w impregnacji papieru, tekstyliów i skóry zawierają te związki jako elementy budulcowe, zanieczyszczenia produkcyjne lub produkty degradacji.
Związki polifluorowane mogą przedostawać się do obiegu wody poprzez produkcję, użytkowanie i utylizację, a także adsorbować się do zawiesiny i osadów w wodzie. Podczas oczyszczania ścieków związki polifluorowane mogą adsorbować się do osadów, a podczas użytkowania rolniczego mogą prowadzić do zanieczyszczenia zasobów naturalnych, takich jak gleba i wody gruntowe. Do tej pory najczęściej badano związki kwasu perfluorooktanowego i kwasu perfluorooktanosulfonowego. Dlatego też substancje te są uważane za główne związki wykazujące obecność związków polifluorowanych.
W związku z tym, z nielicznymi wyjątkami, substancje perfluoroalkilowe i związki z nich pochodzące nie powinny być już stosowane ani wprowadzane do obrotu w Unii Europejskiej. Niniejsza norma określa metodę oznaczania wybranych substancji perfluoroalkilowych w osadach wodnych, osadach ściekowych, kompoście i glebie.
W skrócie, norma DIN 38414-14 opisuje metodę określania beztlenowej degradacji osadów ściekowych i osadów dennych poprzez pomiar produkcji biogazu w kontrolowanych warunkach laboratoryjnych. Norma ta jest szeroko stosowana w laboratoriach środowiskowych, oczyszczalniach ścieków i instytucjach badawczych do oceny zachowania się materii organicznej podczas fermentacji beztlenowej.
Główne cele niniejszej normy to:
Ta metoda badawcza pomaga inżynierom i operatorom zakładów określić, czy osad posiada następujące cechy:
Metoda ta opiera się na następujących założeniach:
Wzrost produkcji gazu jest odzwierciedleniem rozkładu materii organicznej.
Ogólnie rzecz biorąc, proces testowania przebiega następująco:
Zidentyfikowano następujące kluczowe parametry:
Wyniki te wykorzystano w następujących celach:
Norma DIN 38414-14 ma zastosowanie w następujących obszarach:
Normę DIN 38414-14 uważa się za konieczną z następujących powodów:
Bez takich standaryzowanych metod wyniki uzyskane w różnych laboratoriach nie byłyby porównywalne, co prowadziłoby do nieprawidłowej budowy układu pokarmowego lub problemów z jego funkcjonowaniem.
W związku z tym norma DIN 38414-14 pozostaje podstawową metodą analizy substancji perfluoroalkilowych w matrycach stałych w niemieckich laboratoriach badawczych zajmujących się ochroną środowiska. Jest ona często przywoływana w ocenie zanieczyszczeń, projektach remediacyjnych i badaniach nad trwałymi substancjami chemicznymi w glebie i osadach.
Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe zgodne z normą DIN 38414-14.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
