Test wytrzymałości na zginanie

Wytrzymałość na zginanie lub wytrzymałość na zginanie materiału jest definiowana jako jego zdolność do opierania się odkształceniom pod obciążeniem. W normach międzynarodowych maksymalną uzyskaną wartość naprężenia zginającego określa się jako wytrzymałość na zginanie. W przypadku materiałów, które ulegają znacznej deformacji, ale nie pękają, granicę plastyczności, zwykle mierzoną przy 5-procentowym odkształceniu lub rozciągnięciu powierzchni zewnętrznej, określa się jako wytrzymałość na zginanie. Materiał jest poddawany naprężeniom ściskającym na powierzchni wklęsłej i naprężeniom rozciągającym na powierzchni wypukłej.

Dwa podstawowe standardy stosowane do pomiaru wytrzymałości na zginanie to:

• ISO 178 Tworzywa sztuczne - Oznaczanie właściwości zginania
• ASTM D790-17 Standardowe metody badań właściwości zginania niezbrojonych i wzmocnionych tworzyw sztucznych oraz materiałów elektroizolacyjnych

Wartości uzyskane w metodach testowych przedstawionych w tych dwóch międzynarodowych normach rzadko różnią się znacząco. Testy te opisują również metodę pomiaru modułu sprężystości przy zginaniu materiału, czyli stosunku naprężenia do odkształcenia przy zginaniu.

Norma ISO 178 opisuje metodę testową do określania właściwości zginania litych i półsztywnych tworzyw sztucznych w określonych warunkach. Ta metoda obejmuje szereg wskaźników testowych. Metodę stosuje się do badania zachowania się próbek na zginanie oraz do określenia wytrzymałości na zginanie, modułu sprężystości przy zginaniu i innych aspektów zależności naprężenie/odkształcenie przy zginaniu w określonych warunkach. Ta metoda badawcza jest odpowiednia głównie dla następujących materiałów:

• Materiały termoplastyczne do formowania, wytłaczania i odlewania oraz sztywne arkusze termoplastyczne, w tym mieszanki wypełnione i wzmocnione, oprócz typów bez wypełnienia
• Termoutwardzalne materiały do ​​formowania i arkusze termoutwardzalne, w tym masy wypełniane i wzmacniane.

Metody badań opisane w normie ASTM D790-17 wykorzystują trzypunktowy układ obciążenia do przyłożenia obciążenia do swobodnie podpartej próbki. Metoda ta służy do określania właściwości zginających tworzyw sztucznych niewzmocnionych i wzmocnionych, w tym kompozytów o wysokim module sprężystości i materiałów elektroizolacyjnych. Zasadniczo ma ona zastosowanie zarówno do materiałów sztywnych, jak i półsztywnych. Nie nadaje się jednak do materiałów, które nie pękają ani nie odkształcają się w granicach 5% odkształcenia na zewnętrznej powierzchni próbki.

Nasza organizacja świadczy również usługi testowania wytrzymałości na zginanie z wyszkolonym i doświadczonym personelem oraz zaawansowanym sprzętem technologicznym, wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które zapewnia firmom z różnych sektorów.