ASTM D5210 تعیین تجزیه بیولوژیکی بی‌هوازی مواد پلاستیکی در حضور لجن فاضلاب شهری

ASTM D5210 تعیین تجزیه بیولوژیکی بی‌هوازی مواد پلاستیکی در حضور لجن فاضلاب شهری

استاندارد «ASTM D5210 روش آزمون استاندارد برای تعیین تجزیه زیستی بی‌هوازی مواد پلاستیکی در حضور لجن فاضلاب شهری» که توسط انجمن آمریکایی آزمایش و مواد (ASTM) تدوین شده است، روشی را برای تعیین میزان و سرعت تجزیه زیستی بی‌هوازی مواد پلاستیکی مصنوعی (از جمله افزودنی‌های فرمولاسیون) که در معرض لجن فاضلاب شهری یک تصفیه‌خانه فاضلاب در هاضم بی‌هوازی در شرایط آزمایشگاهی قرار می‌گیرند، توصیف می‌کند.

ASTM D5210 تعیین تجزیه بیولوژیکی بی‌هوازی مواد پلاستیکی در حضور لجن فاضلاب شهری

این روش آزمایش برای شاخص گذاری مواد پلاستیکی که کم و بیش زیست تخریب پذیر هستند و در یک محیط بی هوازی تا یک استاندارد مثبت قابل تجزیه هستند، طراحی شده است. این روش آزمایش برای همه مواد پلاستیکی که برای میکروارگانیسم های موجود در لجن فاضلاب بی هوازی بازدارنده نیستند، قابل استفاده است.

این روش آزمایش امکان تخمین درجه و سرعت تجزیه زیستی بی‌هوازی یک ماده پلاستیکی را بر اساس شباهت‌های محیطی و زمان مورد نیاز برای حذف آن فراهم می‌کند. با افزایش استفاده از پلاستیک‌ها، دفع آنها به یک مسئله مهم تبدیل شده است. این روش آزمایش برای تخمین درجه و ماندگاری پلاستیک‌های فعال بیولوژیکی در محل‌های دفن زباله بی‌هوازی مفید است. این روش آزمایش با اندازه‌گیری حجم دی‌اکسید کربن و متان آزاد شده در طول زمان در لجن هاضم بی‌هوازی، سرعت و میزان تجزیه زیستی بی‌هوازی را تعیین می‌کند.

لجن هاضم بی‌هوازی فاضلاب، که از تصفیه لجن ته‌نشین‌کننده در یک تصفیه‌خانه فاضلاب که عمدتاً زباله‌های شهری را تصفیه می‌کند، به دست می‌آید، یک محیط بی‌هوازی فعال قابل قبول (موجود در یک منطقه جغرافیایی وسیع) برای آزمایش طیف گسترده‌ای از مواد پلاستیکی است. این روش آزمایش را می‌توان یک آزمایش تسریع‌شده برای محیط‌های بی‌هوازی معمولی، مانند محل‌های دفن زباله، که در روش‌های دفع پلاستیک مرسوم به دلیل جمعیت میکروبی بسیار فعال لجن هاضم بی‌هوازی با آن مواجه می‌شویم، در نظر گرفت.

استاندارد ASTM D5210 برای ارزیابی تخریب پلاستیک‌های مصنوعی، از جمله افزودنی‌ها، در یک محیط بی‌هوازی، به ویژه در حضور لجن فاضلاب شهری، طراحی شده است. اگرچه این استاندارد دیگر استفاده نمی‌شود، اما برای درک رویکردهای تاریخی برای آزمایش زیست‌تخریب‌پذیری پلاستیک‌ها همچنان مرتبط است.

این استاندارد، یک روش آزمایش آزمایشگاهی برای اندازه‌گیری میزان و سرعت تجزیه زیستی بی‌هوازی مواد پلاستیکی را تشریح می‌کند. این فرآیند شامل قرار دادن نمونه‌های پلاستیکی در معرض لجن فاضلاب شهری از یک هاضم بی‌هوازی تحت شرایط کنترل‌شده است. این روش برای پلاستیک‌هایی که مانع فعالیت میکروارگانیسم‌ها در لجن نمی‌شوند، قابل اجرا است. هدف آن، شاخص‌گذاری تجزیه‌پذیری زیستی پلاستیک‌ها در یک محیط بی‌هوازی در مقایسه با یک استاندارد مثبت و ارائه اطلاعاتی در مورد پایداری بالقوه محیطی آنها است.

روش آزمایش شامل چندین مرحله اساسی است:

  • انتخاب نمونه: یک ماده پلاستیکی برای آزمایش انتخاب می‌شود.
  • جمع‌آوری لجن: لجن بی‌هوازی از هاضم بی‌هوازی تصفیه‌خانه فاضلاب شهری به دست می‌آید.
  • قرار گرفتن در معرض: نمونه پلاستیکی در یک محیط آزمایشگاهی کنترل‌شده در معرض تلقیح لجن قرار می‌گیرد.
  • اندازه‌گیری: این آزمایش، کل بیوگاز آزاد شده (متان و دی‌اکسید کربن) را در طول زمان، کربن آلی محلول و وزن پلیمر باقی‌مانده در پایان آزمایش را کنترل می‌کند.
  • ارزیابی زیست تخریب پذیری: درجه زیست تخریب پذیری با مقایسه نتایج با یک استاندارد مثبت که نشان دهنده میزان زیست تخریب پذیری پلاستیک در محیط بی هوازی است، تعیین می شود.

استاندارد ASTM D5210 برای ارزیابی تأثیر زیست‌محیطی پلاستیک‌ها در مکان‌های دفع زباله‌های بی‌هوازی، مانند محل‌های دفن زباله یا هاضم‌های بی‌هوازی، مهم بود. درجه و سرعت تجزیه زیستی اندازه‌گیری شده می‌تواند به تخمین زمان مورد نیاز برای تجزیه پلاستیک در محیط‌های مشابه کمک کند. این امر به ویژه با توجه به چالش‌های مرتبط با افزایش استفاده و دفع پلاستیک‌ها اهمیت دارد. این آزمایش با ارائه داده‌هایی در مورد پایداری پلاستیک‌ها، به توسعه مواد سازگارتر با محیط زیست کمک می‌کند.

این استاندارد به ASTM D3593 و استانداردهای مشابه که تعیین میانگین وزن مولکولی و توزیع پلیمرهای خاص را با استفاده از کروماتوگرافی طردی اندازه مایع (کروماتوگرافی نفوذ ژل) پوشش می‌دهند، ارجاع می‌دهد.

محدودیت‌های اصلی روش شرح داده شده عبارتند از:

  • کاربرد: این روش فقط برای پلاستیک‌هایی مناسب است که مانع فعالیت میکروبی در لجن نمی‌شوند.
  • اهمیت زیست‌محیطی: نتایج آزمایش ممکن است به دلیل تغییرات شرایط، تجزیه زیستی در محیط‌های بی‌هوازی دنیای واقعی را به طور کامل پیش‌بینی نکند.

روش آزمایش ASTM D5210 برای ارزیابی زیست‌تخریب‌پذیری پلاستیک‌ها در شرایط بی‌هوازی، مانند تصفیه‌خانه‌های فاضلاب یا محل‌های دفن زباله، استفاده شده است. به عنوان مثال، آزمایش‌های انجام شده تحت این استاندارد نشان داده‌اند که برخی از مواد به طور قابل توجهی (۹۱.۱ درصد) در مقایسه با پارچه‌های تصفیه نشده (۶.۲ درصد) زیست‌تخریب می‌شوند. این داده‌ها به تولیدکنندگان کمک کرده است تا پلاستیک‌هایی با پایداری زیست‌محیطی کمتر تولید کنند.

در نتیجه، اگرچه استاندارد ASTM D5210 دیگر منتشر نمی‌شود، اما رویکردی استاندارد برای ارزیابی زیست‌تخریب‌پذیری بی‌هوازی پلاستیک‌ها ارائه می‌دهد. روش‌شناسی آن همچنان مرجعی ارزشمند برای محققان و صنایعی است که بر روی مواد پایدار تمرکز دارند. برای کاربردهای فعلی، استانداردهایی مانند:

  • D5511 روش آزمون استاندارد برای تعیین تجزیه زیستی بی‌هوازی مواد پلاستیکی تحت شرایط هضم بی‌هوازی با جامدات بالا
  • ASTM D6691 روش آزمون استاندارد برای تعیین تجزیه بیولوژیکی هوازی مواد پلاستیکی در محیط دریایی با یک کنسرسیوم میکروبی تعریف شده یا تلقیح طبیعی آب دریا

سازمان ما که سال‌هاست فعالیت می‌کند و با دقت پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کند، تیمی از متخصصان باتجربه و زیرساخت‌های گسترده‌ای را برای انجام آزمایش، اندازه‌گیری و تجزیه و تحلیل در طیف وسیعی از زمینه‌ها برای مشاغل در تمام بخش‌ها به کار می‌گیرد. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش را مطابق با "روش آزمون استاندارد ASTM D5210 برای تعیین تجزیه بیولوژیکی بی‌هوازی مواد پلاستیکی در حضور لجن فاضلاب شهری" ارائه می‌دهیم.

واتساپ