
استاندارد "ISO 20200 Plastics - تعیین درجه تخریب مواد پلاستیکی تحت شرایط کمپوست در یک آزمایش در مقیاس آزمایشگاهی" که توسط سازمان بینالمللی استاندارد (ISO) تدوین شده است، روشی را برای تعیین درجه تخریب مواد پلاستیکی هنگام قرار گرفتن در معرض محیط کمپوست در مقیاس آزمایشگاهی توصیف میکند. با این حال، این روش برای تعیین زیستتخریبپذیری مواد پلاستیکی تحت شرایط کمپوست قابل استفاده نیست. قبل از اینکه ادعاهای مربوط به قابلیت کمپوست شدن مطرح شود، آزمایشهای بیشتری لازم است.

روش آزمایش شرح داده شده در این استاندارد، میزان تخریب مواد پلاستیکی را هنگام قرار گرفتن در معرض محیط کمپوست تعیین میکند. این روش نیازی به بیوراکتورهای تخصصی ندارد و برای استفاده در هر آزمایشگاه عمومی مقیاسبندی شده است. این روش نیاز به استفاده از زبالههای جامد مصنوعی استاندارد و همگن دارد. اجزای زباله مصنوعی، محصولات خشک، تمیز و ایمنی هستند که میتوانند بدون هیچ گونه بو یا نگرانی در مورد سلامتی در آزمایشگاه نگهداری شوند. زبالههای مصنوعی ترکیب ثابتی دارند و حاوی مواد پلاستیکی نامطلوب نیستند که میتوانند در پایان آزمایش به اشتباه به عنوان ماده آزمایش شناسایی شوند و بر ارزیابی نهایی تأثیر بگذارند. حجم زباله مصنوعی که باید کمپوست شود و بیوراکتورها کم است (تقریباً 3 لیتر). با مواد آزمایش محدود، این روش یک روش آزمایش ساده ارائه میدهد.
برای اهداف این استاندارد، اصطلاحات و تعاریف زیر اعمال می شود:
استاندارد ISO 20200 برای ارزیابی چگونگی تجزیه پلاستیکها در محیطهای کمپوست کنترلشده و کمک به توسعه مواد پایدار بسیار مهم است. این استاندارد یک رویه استاندارد برای اندازهگیری تجزیه فیزیکی پلاستیکها به قطعات کوچکتر هنگام قرار گرفتن در معرض یک محیط کمپوست شبیهسازیشده را مشخص میکند.
هدف اصلی استاندارد ISO 20200 تعیین میزان تخریب مواد پلاستیکی در یک محیط کمپوست کنترلشده است. این امر به ویژه برای ارزیابی تأثیر زیستمحیطی پلاستیکهای طراحیشده برای کمپوست، مانند پلاستیکهای زیستتخریبپذیر یا کمپوستپذیر، اهمیت دارد. این استاندارد با کمک به تولیدکنندگان و محققان در درک چگونگی رفتار پلاستیکها در شرایط کمپوست، به طراحی موادی که با اصول اقتصاد چرخشی مطابقت دارند، کمک میکند.
روش آزمایش ISO 20200 شامل قرار دادن نمونههای پلاستیکی در محیط کمپوستسازی در مقیاس آزمایشگاهی است که کمپوستسازی هوازی فشرده را تقلید میکند. عناصر کلیدی این روش عبارتند از:
این روش دقیق است اما به دلیل تکهتکه شدن محدود میشود، به این معنی که ارزیابی نمیکند که آیا پلاستیک کاملاً زیستتخریبپذیر یا کمپوستپذیر است یا خیر. چنین ادعاهایی نیاز به آزمایش بیشتر دارد.
استاندارد ISO 20200 به طور گسترده در صنایع و تحقیقات برای اهداف زیر مورد استفاده قرار میگیرد:
برای مثال، مطالعات استاندارد ISO 20200 را برای ارزیابی ترکیبات فوم پلی اورتان مشتق شده از مواد زیستی به کار گرفتهاند تا با استفاده از تکنیکهایی مانند آنالیز وزنسنجی حرارتی و طیفسنجی مادون قرمز، بینشی نسبت به رفتار تخریب به دست آورند.
استاندارد ISO 20200 نقش حیاتی در توسعه راهحلهای پایدار پلاستیک ایفا میکند. این استاندارد با ارائه روشی قابل اعتماد برای آزمایش تخریب، به موارد زیر کمک میکند:
با این حال، این استاندارد به تجزیهپذیری زیستی نمیپردازد و نیاز به آزمایشهای تکمیلی برای اعتبارسنجی کامل ادعاهای مربوط به قابلیت کمپوست شدن را برجسته میکند.
هر بازنگری در این استاندارد، با انعکاس پیشرفتها در فناوری کمپوست و علوم زیستمحیطی، کاربردپذیری و حساسیت استاندارد را افزایش داده است.
در نتیجه، استاندارد ISO 20200 ابزاری حیاتی برای ارزیابی تخریب پلاستیکها در محیطهای کمپوست و حمایت از توسعه مواد پایدار است. اگرچه این استاندارد زیستتخریبپذیری یا کمپوستپذیری را ارزیابی نمیکند، اما دادههای پایهای را برای تولیدکنندگان و محققانی که قصد تولید پلاستیکهای سازگار با محیط زیست را دارند، فراهم میکند. این استاندارد با استانداردسازی آزمایشهای تخریب، به تلاشهای جهانی برای کاهش ضایعات پلاستیکی و ترویج اقتصاد چرخشی کمک میکند.
سازمان ما که سالهاست در حال خدمترسانی است و با دقت پیشرفتهای جهانی در علم و فناوری را دنبال میکند، تیمی از متخصصان باتجربه و زیرساختهای گستردهای را برای انجام آزمایش، اندازهگیری و تجزیه و تحلیل در طیف وسیعی از زمینهها برای مشاغل در تمام بخشها به کار میگیرد. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش مطابق با استاندارد ISO 20200 Plastics - تعیین درجه تخریب مواد پلاستیکی در شرایط کمپوست در یک آزمایش در مقیاس آزمایشگاهی ارائه میدهیم.
