شرایط شرح داده شده در این استاندارد همیشه با شرایط بهینه که حداکثر تجزیه زیستی را تضمین می‌کند، مطابقت ندارد. با این سیستم آزمایش، دی اکسید کربن مشتق شده از میکروب در تله‌هایی که گاز از مخازن آزمایش از آنها عبور می‌کند، اندازه‌گیری می‌شود. مقداری از دی اکسید کربن به صورت کربن معدنی محلول در مخازن باقی می‌ماند و غلظت آن ممکن است با پیشرفت تجزیه زیستی افزایش یابد.
با نزدیک شدن به حذف کامل کربن آلی، غلظت کربن معدنی محلول به تدریج کاهش می‌یابد و در پایان دوره انکوباسیون به صفر می‌رسد. بنابراین، برای اندازه‌گیری کامل دی‌اکسید کربن تولید شده به صورت بیوژنیک، اسیدی کردن محیط کشت در پایان آزمایش ضروری است.
استاندارد "ISO 9439 کیفیت آب - ارزیابی تجزیه‌پذیری بیولوژیکی هوازی نهایی ترکیبات آلی در یک محیط آبی - آزمون تکامل دی اکسید کربن" که توسط سازمان بین‌المللی استاندارد (ISO) تدوین شده است، روشی را برای ارزیابی تجزیه‌پذیری بیولوژیکی نهایی ترکیبات آلی توسط میکروارگانیسم‌های هوازی در یک محیط آبی در غلظت معین با استفاده از تعیین دی اکسید کربن شرح می‌دهد.
این روش برای ترکیبات آلی که دارای خواص زیر هستند، معتبر است:
در اصل، تجزیه‌پذیری زیستی ترکیبات آلی توسط میکروارگانیسم‌های هوازی با استفاده از یک سیستم آزمایش آبی ساکن تعیین می‌شود. مخلوط آزمایش شامل یک محیط معدنی، یک ترکیب آلی با غلظت 10 میلی‌گرم در لیتر تا 40 میلی‌گرم در لیتر کربن آلی به عنوان تنها منبع اسمی کربن و انرژی، و یک ماده تلقیحی مخلوط به دست آمده از یک تصفیه‌خانه فاضلاب یا منبع محیطی دیگر است. این مخلوط در ظروف آزمایش تکان داده شده و با هوای بدون دی‌اکسید کربن، معمولاً تا 28 روز، هوادهی می‌شود.
دی اکسید کربن تشکیل شده در طول تجزیه میکروبی در ظروف خارجی نگهداری می‌شود، با یک روش تحلیلی مناسب تعیین می‌شود، با مقدار نظری مقایسه و به صورت درصد بیان می‌شود.
برای ترکیباتی که به اندازه کافی در آب محلول هستند، می‌توان به صورت اختیاری میزان حذف کربن آلی محلول را اندازه‌گیری کرد تا اطلاعات بیشتری در مورد تجزیه‌پذیری زیستی نهایی به دست آید. این کار را می‌توان با استفاده از روش ارائه شده انجام داد، اما یک روش مفید در پیوست این استاندارد (پیوست د) شرح داده شده است که امکان استفاده از غلظت‌های بالاتر ترکیب مورد آزمایش و ماده تلقیحی را فراهم می‌کند و در نتیجه پتانسیل تجزیه‌پذیری زیستی آزمایش را افزایش می‌دهد. اگر یک روش تحلیلی خاص برای ماده موجود باشد، می‌توان اطلاعات مربوط به تجزیه‌پذیری اولیه را نیز به دست آورد.
انکوباسیون باید در تاریکی یا در نور پراکنده در دمای بین 20 تا 25 درجه سانتیگراد انجام شود که در طول دوره آزمایش بیش از مثبت/منفی 2 درجه سانتیگراد تغییر نکند.
به طور خلاصه، استاندارد ISO 9439 روشی را برای ارزیابی تجزیه‌پذیری بیولوژیکی هوازی نهایی ترکیبات آلی در یک محیط آبی با اندازه‌گیری دی اکسید کربن تولید شده در طول تجزیه بیولوژیکی ارائه می‌دهد. این استاندارد برای صنایع و محققانی که اثرات زیست‌محیطی مواد شیمیایی، به ویژه توانایی آنها در تجزیه طبیعی در آب را ارزیابی می‌کنند، از اهمیت حیاتی برخوردار است.
این استاندارد برای ارزیابی میزان تجزیه ترکیبات آلی توسط میکروارگانیسم‌های هوازی در یک محیط آبی طراحی شده است. این روش بر انتشار دی اکسید کربن به عنوان شاخص اصلی تجزیه زیستی تمرکز دارد و تبدیل کربن آلی به دی اکسید کربن و آب را منعکس می‌کند.
این استاندارد در موارد زیر کاربرد دارد:
هدف اصلی استاندارد ISO 9439 تعیین قابلیت تجزیه زیستی نهایی است - یعنی تجزیه کامل یک ترکیب به دی اکسید کربن، آب و نمک‌های معدنی از طریق فعالیت میکروبی. این امر به ویژه برای ارزیابی سرنوشت زیست‌محیطی مواد شیمیایی مانند روان‌کننده‌ها، سورفکتانت‌ها، سوخت‌ها و محصولات مراقبت شخصی و اطمینان از عدم ماندگاری آنها در اکوسیستم‌های آبی اهمیت دارد.
روش آزمایش ISO 9439 در بطری‌های دارای تهویه مداوم به مدت حداقل 28 روز با استفاده از تنفس‌سنجی برای اندازه‌گیری تولید دی‌اکسید کربن انجام می‌شود. مراحل کلیدی عبارتند از:
این آزمایش برای پوشش طیف وسیعی از ترکیبات، از جمله ترکیباتی با حلالیت کم که غیر فرار هستند و هیچ اثر مهاری بر میکروارگانیسم‌ها ندارند، طراحی شده است. برای مواد با حلالیت کم، می‌توان از تکنیک‌هایی مشابه آنچه در استاندارد ISO 10634 شرح داده شده است، برای اطمینان از پراکندگی مناسب استفاده کرد.
استاندارد ISO 9439 به طور گسترده در علوم محیطی و زمینه‌های نظارتی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این استاندارد به ویژه برای موارد زیر اهمیت دارد:
آزمایشگاه‌های پیشرفته خدمات آزمایش استاندارد ISO 9439 را در خدمت صنایعی قرار می‌دهند که می‌خواهند زیست‌تخریب‌پذیری محصولات خود را تأیید کنند.
اگرچه ISO 9439 یک روش قدرتمند است، اما محدودیت‌هایی نیز دارد:
در نتیجه، استاندارد ISO 9439 ابزاری حیاتی برای ارزیابی تجزیه‌پذیری هوازی ترکیبات آلی در محیط‌های آبی است. با اندازه‌گیری میزان انتشار دی‌اکسید کربن، این استاندارد روشی قابل اعتماد و استاندارد برای ارزیابی میزان سهولت تجزیه یک ماده توسط میکروارگانیسم‌ها ارائه می‌دهد و داده‌های حیاتی را برای حفاظت از محیط زیست و رعایت مقررات فراهم می‌کند.
سازمان ما که سال‌هاست فعالیت می‌کند و با دقت پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کند، تیمی از متخصصان باتجربه و زیرساخت‌های گسترده‌ای را برای انجام آزمایش، اندازه‌گیری و تجزیه و تحلیل در طیف وسیعی از زمینه‌ها برای مشاغل در تمام بخش‌ها به کار می‌گیرد. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش مطابق با استاندارد ISO 9439 Water quality - Assessment of the Ultimate aerobic biogradability of organic compounds in water environments - Carbon dioxide evolution test ارائه می‌دهیم.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
