با افزایش استفاده از پلاستیک‌ها، بازیابی و دفع آنها به یک چالش مهم تبدیل شده است. بازیافت باید به عنوان یک اولویت اصلی ترویج شود. پلاستیک‌های زیست‌تخریب‌پذیر به عنوان یکی از گزینه‌های موجود برای مقابله با این چالش‌های زیست‌محیطی در حال ظهور هستند. مواد پلاستیکی، مانند محصولات یا بسته‌بندی‌هایی که برای تأسیسات کمپوست در نظر گرفته شده‌اند، باید به طور بالقوه زیست‌تخریب‌پذیر باشند. بنابراین، تعیین پتانسیل زیست‌تخریب‌پذیری چنین موادی و به دست آوردن نشانه‌ای از پتانسیل زیست‌تخریب‌پذیری آنها بسیار مهم است.
استاندارد سازمان بین‌المللی استانداردسازی (ISO)، "ISO 14852 تعیین زیست‌تخریب‌پذیری هوازی نهایی مواد پلاستیکی در محیط‌های آبی - روش تجزیه و تحلیل دی‌اکسید کربن آزاد شده"، روشی را برای تعیین درجه زیست‌تخریب‌پذیری هوازی مواد پلاستیکی، از جمله آنهایی که حاوی افزودنی‌های فرمولاسیون هستند، با اندازه‌گیری مقدار دی‌اکسید کربن آزاد شده، توصیف می‌کند. این روش شامل قرار دادن ماده آزمایشی در معرض یک ماده تلقیحی مشتق شده از لجن فعال تحت شرایط هوازی در یک محیط مصنوعی تحت شرایط آزمایشگاهی استاندارد است.
اگرچه شرایط استفاده شده در این استاندارد لزوماً مطابق با شرایط بهینه‌ای که امکان حداکثر تجزیه زیستی را فراهم می‌کند، نیست، اما این روش آزمایش برای اندازه‌گیری تجزیه زیستی مواد پلاستیکی و ارائه شاخصی از پتانسیل تجزیه زیستی آنها طراحی شده است.
این روش با محاسبه تعادل کربن، امکان بهبود ارزیابی تجزیه زیستی را فراهم می‌کند.
این روش برای مواد زیر قابل استفاده است:
برای اهداف این استاندارد، زیست‌تخریب‌پذیری هوازی نهایی: به میزان تخریب یک ترکیب آلی توسط میکروارگانیسم‌ها در حضور اکسیژن اشاره دارد که به صورت درصد تبدیل به دی‌اکسید کربن، آب و نمک‌های معدنی سایر عناصر موجود (کانی‌سازی) و زیست‌توده جدید بیان می‌شود.
استاندارد ISO 14852 یک روش پذیرفته شده جهانی برای ارزیابی زیست تخریب پذیری مواد پلاستیکی در محیط های آبی است. این استاندارد برای صنایعی که پلاستیک های زیست تخریب پذیر را توسعه می دهند بسیار مهم است زیرا یک رویکرد استاندارد برای اندازه گیری میزان اثربخشی تخریب یک ماده در شرایط هوازی با استفاده از میکروارگانیسم ها ارائه می دهد.
این استاندارد شامل یک روش آزمایشگاهی برای تعیین زیست‌تخریب‌پذیری هوازی مواد پلاستیکی در محیط آبی، از جمله مواد حاوی افزودنی‌هایی مانند نرم‌کننده‌ها یا رنگ‌دهنده‌ها است. این استاندارد بر اندازه‌گیری میزان دی‌اکسید کربن تولید شده در طول تخریب میکروبی تمرکز دارد. این نشان می‌دهد که ماده تا چه حد توسط میکروارگانیسم‌ها تخریب شده است.
این روش برای شبیه‌سازی شرایطی که پلاستیک‌ها ممکن است در محیط‌هایی مانند تصفیه‌خانه‌های فاضلاب یا سیستم‌های آب طبیعی یافت شوند، طراحی شده و اطلاعاتی در مورد اثرات بالقوه زیست‌محیطی آنها ارائه می‌دهد. این روش به ویژه برای ارزیابی پلاستیک‌های زیست‌تخریب‌پذیر با هدف کاهش آلودگی در محیط‌هایی مانند محیط‌های دریایی، که سالانه تقریباً 8 میلیون تن پلاستیک در آنها دور ریخته می‌شود، اهمیت دارد.
روش آزمایش ISO 14852 شامل قرار دادن یک ماده پلاستیکی در معرض یک ماده تلقیحی (معمولاً لجن فعال، کمپوست رسیده یا خاک) تحت شرایط هوازی کنترل‌شده و مزوفیلیک (دمای متوسط) است. مراحل کلیدی عبارتند از:
شرایط مندرج در استاندارد ISO 14852 برای حداکثر زیست‌تخریب‌پذیری بهینه نشده‌اند، اما برای ارائه معیاری ثابت از پتانسیل زیست‌تخریب‌پذیری یک ماده، استاندارد شده‌اند. این استاندارد برای طیف وسیعی از مواد، از جمله موارد زیر، قابل اجرا است:
این استاندارد به ویژه برای موارد زیر ارزشمند است:
استاندارد ISO 14852 در پرداختن به بحران جهانی آلودگی پلاستیک حیاتی است. با توجه به اینکه در حال حاضر حدود ۱۵۰ میلیون تن پلاستیک در اقیانوس‌ها وجود دارد و سالانه هزاران تن میکروپلاستیک به آن اضافه می‌شود، پلاستیک‌های زیست‌تخریب‌پذیر راه‌حل بالقوه‌ای برای کاهش آسیب‌های زیست‌محیطی ارائه می‌دهند. این استاندارد با ارائه روشی قابل اعتماد برای آزمایش زیست‌تخریب‌پذیری، تضمین می‌کند که موادی که به عنوان زیست‌تخریب‌پذیر به بازار عرضه می‌شوند، می‌توانند به طور مؤثر در محیط‌های طبیعی یا مدیریت‌شده تجزیه شوند و خطرات را برای حیات دریایی و اکوسیستم‌ها کاهش دهند.
علاوه بر این، این استاندارد از نوآوری در مواد پایدار پشتیبانی می‌کند. تحقیقات، زمان آزمایش را کوتاه‌تر و قابلیت تکرارپذیری را افزایش داده است. این توسعه امکان ارزیابی سریع‌تر مواد جدید زیست‌تخریب‌پذیر را فراهم می‌کند.
در همین حال، اگرچه استاندارد ISO 14852 یک استاندارد قوی است، اما شرایط آزمایش، شرایط بهینه برای حداکثر تجزیه زیستی را نشان نمی‌دهد، بنابراین نتایج، پتانسیل را به جای عملکرد در دنیای واقعی منعکس می‌کنند. علاوه بر این، تنوع در تلقیح‌کننده‌های طبیعی، مانند خاک مناطق مختلف، می‌تواند بر تکرارپذیری تأثیر بگذارد.
در نتیجه، استاندارد ISO 14852 برای ارزیابی زیست‌تخریب‌پذیری هوازی پلاستیک‌ها در محیط‌های آبی اساسی است. این استاندارد با ارائه روشی استاندارد و تکرارپذیر برای ارزیابی میزان تخریب مؤثر پلاستیک‌ها با اندازه‌گیری میزان انتشار دی‌اکسید کربن، از توسعه مواد پایدار پشتیبانی می‌کند. این استاندارد و استانداردهای مشابه نقش مهمی در تضمین تحقق وعده‌های زیست‌محیطی پلاستیک‌های زیست‌تخریب‌پذیر ایفا می‌کنند و راه را برای آینده‌ای پاک‌تر و پایدارتر هموار می‌کنند.
سازمان ما که سال‌هاست فعالیت می‌کند و با دقت پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کند، تیمی از متخصصان باتجربه و زیرساخت‌های گسترده‌ای را برای انجام آزمایش، اندازه‌گیری و تجزیه و تحلیل در طیف وسیعی از زمینه‌ها برای مشاغل در تمام بخش‌ها به کار می‌گیرد. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش مطابق با استاندارد ISO 14852 "تعیین زیست‌تخریب‌پذیری هوازی نهایی مواد پلاستیکی در محیط‌های آبی - روش تجزیه و تحلیل دی‌اکسید کربن آزاد شده" ارائه می‌دهیم.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
