استاندارد "EN ISO 14855 تعیین زیست‌تخریب‌پذیری هوازی نهایی مواد پلاستیکی تحت شرایط کمپوست کنترل‌شده - روش تجزیه و تحلیل دی‌اکسید کربن آزاد شده"، که یک استاندارد اروپایی است و متعاقباً توسط سازمان بین‌المللی استاندارد (ISO) منتشر شده است، شامل زیربخش‌های زیر است که تحت همین عنوان منتشر شده‌اند:
ماده مورد آزمایش در معرض ماده تلقیحی مشتق شده از کمپوست قرار می‌گیرد. کمپوست‌سازی در محیطی انجام می‌شود که دما، تهویه و رطوبت آن به دقت تحت نظارت و کنترل هستند. روش آزمایش به گونه‌ای طراحی شده است که درصد و سرعت تبدیل کربن موجود در ماده مورد آزمایش به دی‌اکسید کربن آزاد شده را تعیین کند.
این استاندارد روشی را توصیف می‌کند که در آن از یک بستر معدنی (ورمیکولیت) تلقیح شده با میکروارگانیسم‌های گرمادوست مشتق شده از کمپوست با یک فاز فعال‌سازی خاص، به جای کمپوست رسیده، استفاده می‌شود. این روش برای به دست آوردن درصد و نرخ تبدیل کربن موجود در ماده مورد آزمایش به دی اکسید کربن طراحی شده است.
شرایط شرح داده شده در این استاندارد ممکن است همیشه مطابق با شرایط بهینه برای حداکثر درجه تجزیه بیولوژیکی نباشد.
این روش آزمایش اساساً تجزیه‌پذیری زیستی نهایی و درجه تخریب ماده آزمایشی را در شرایط شبیه‌سازی کمپوست هوازی فشرده تعیین می‌کند. مایه تلقیح مورد استفاده شامل کمپوست تثبیت‌شده و بالغ است که در صورت امکان از کمپوست کردن بخش آلی زباله‌های جامد شهری به دست می‌آید.
مواد مورد آزمایش با مایه تلقیح مخلوط شده و در یک ظرف کمپوست ساکن قرار می‌گیرند، جایی که به مدت یک دوره آزمایشی حداکثر ۶ ماه تحت شرایط بهینه اکسیژن، دما و رطوبت، به شدت کمپوست می‌شوند.
در طول تجزیه بیولوژیکی هوازی ماده مورد آزمایش، دی اکسید کربن، آب، نمک‌های معدنی و اجزای سلولی میکروبی جدید (زیست توده) محصولات نهایی تجزیه بیولوژیکی هستند. دی اکسید کربن تولید شده به طور مداوم در ظروف آزمایش و خالی پایش می‌شود یا در فواصل منظم اندازه‌گیری می‌شود تا تولید تجمعی دی اکسید کربن تعیین شود. درصد تجزیه بیولوژیکی به عنوان نسبت دی اکسید کربن تولید شده توسط ماده آزمایش به حداکثر مقدار نظری دی اکسید کربن که می‌تواند از ماده آزمایش تولید شود، داده می‌شود. حداکثر مقدار نظری دی اکسید کربن تولید شده از کل محتوای کربن آلی اندازه‌گیری شده محاسبه می‌شود. درصد تجزیه بیولوژیکی شامل مقدار کربن تبدیل شده به زیست توده سلولی جدید که در طول دوره آزمایش به دی اکسید کربن متابولیزه نمی‌شود، نمی‌شود.
علاوه بر این، درجه تجزیه مواد آزمایشی در پایان آزمایش تعیین می‌شود و همچنین می‌توان میزان از دست دادن جرم مواد آزمایشی را تعیین کرد. به جای کمپوست رسیده، ورمیکولیت،
از آنجا که بستر ورمیکولیت معدنی است، اثر پرایمینگ را به میزان قابل توجهی کاهش می‌دهد و قابلیت اطمینان روش را افزایش می‌دهد. یکی دیگر از مزایای استفاده از ورمیکولیت این است که به دلیل فعالیت میکروبی کم، دی اکسید کربن بسیار کمی در ظروف خالی آزاد می‌شود (تقریباً صفر). این امر امکان ارزیابی دقیق سطوح پایین فعالیت تجزیه را فراهم می‌کند.
سرعت کانی‌سازی به‌دست‌آمده با ورمیکولیت فعال‌شده، چه از نظر سطح نهایی تجزیه و چه از نظر سرعت تجزیه، مشابه یا بسیار شبیه به سرعت‌های به‌دست‌آمده با کمپوست رسیده است.
این روش برای مواد زیر قابل استفاده است:
اگر ماده آزمایشی مانع از رشد میکروارگانیسم‌های موجود در مایه تلقیح شود، می‌توان از نوع دیگری از کمپوست رسیده یا کمپوست پیش از مواجهه استفاده کرد.
این روش اساساً برای دستیابی به نرخ بهینه تجزیه زیستی مواد پلاستیکی در کمپوست رسیده با کنترل رطوبت، نرخ هوادهی و دما در مخزن کمپوست طراحی شده است. همچنین هدف آن تعیین تجزیه‌پذیری زیستی نهایی ماده مورد آزمایش با استفاده از یک راکتور در مقیاس کوچک است.
سرعت تجزیه به صورت دوره‌ای با تعیین جرم دی اکسید کربن آزاد شده با استفاده از یک ستون جذب پر شده با سودالایم و سود تالک روی یک ترازوی الکترونیکی اندازه‌گیری می‌شود.
ماده مورد آزمایش با یک ماده تلقیحی مشتق شده از کمپوست رسیده و یک ماده بی‌اثر مانند ماسه دریا مخلوط می‌شود. ماسه دریا با عمل به عنوان یک محیط نگهدارنده رطوبت و میکروارگانیسم‌ها، نقش فعالی ایفا می‌کند. نمونه‌هایی از ترتیبات مناسب آزمایش در پیوست‌های الف و ب ارائه شده است.
مقدار دی اکسید کربن آزاد شده در فواصل زمانی روی ترازوی الکترونیکی اندازه‌گیری می‌شود و محتوای دی اکسید کربن با روش زیر تعیین می‌شود. استخراج فرمول مورد استفاده برای محاسبه درجه تجزیه زیستی از مقدار دی اکسید کربن آزاد شده در پیوست ج آمده است. در این روش، درجه تجزیه زیستی، که به صورت درصد بیان می‌شود، با مقایسه مقدار دی اکسید کربن آزاد شده با مقدار نظری محاسبه می‌شود.
آزمایش زمانی پایان می‌یابد که مرحله‌ی ثابت تجزیه‌ی زیستی فرا برسد. زمان استاندارد برای پایان آزمایش ۴۵ روز است، اما آزمایش می‌تواند تا شش ماه ادامه یابد.
به طور خلاصه، استانداردهای ISO 14855 برای ارزیابی زیست تخریب پذیری پلاستیک‌ها تحت شرایط کمپوست کنترل شده بسیار مهم هستند. به طور خاص، آنها با ارزیابی چگونگی تجزیه بیوپلاستیک‌ها در سیستم‌های کمپوست صنعتی، نقش کلیدی در پایداری محیط زیست ایفا می‌کنند.
این استاندارد به دلایل زیر بسیار مهم است:
سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، دارای تیمی قوی از کارکنان است که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش مطابق با استاندارد "EN ISO 14855: تعیین زیست‌تخریب‌پذیری هوازی نهایی مواد پلاستیکی تحت شرایط کمپوست کنترل‌شده - روش تجزیه و تحلیل دی‌اکسید کربن آزاد شده" ارائه می‌دهیم.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
