Ujian voltan tahan dielektrik (DWV), sering dirujuk sebagai ujian tahan voltan atau ujian dielektrik basah, adalah salah satu ujian yang paling biasa digunakan semasa memeriksa kabel. Ini kerana ujian melaksanakan bahagian terpenting dalam penilaian penebat kabel. Kaedah ujian ini menentukan sama ada penebat kabel bebas daripada pecah atau sama ada ia telah merosot ke titik di mana voltan tinggi telah melanggar mana-mana titik lemah penebat.
Konsep asas ujian DWV ialah keseluruhan kabel, kecuali kira-kira 2 cm pada setiap hujung, diletakkan di dalam tab mandi air dan potensi voltan tinggi diletakkan di antara konduktor dan elektrod balik dalam mandi air. Sekiranya terdapat kerosakan pada penebat maka akan berlaku pengaliran arus yang ketara. Untuk ujian ini, parameter berikut boleh ditukar mengikut keperluan: masa rendam praujian, amplitud voltan, jenis voltan (AC atau DC), tempoh voltan terpakai, kekerapan voltan pada sampel dan ketinggian.
Ujian tahan voltan dielektrik (DWV) adalah bahagian penting dalam penilaian keselamatan produk peranti elektrik dan elektronik dan menyediakan pengeluar maklumat penting tentang kualiti dan kesesuaian sistem penebat yang dipilih. Ujian ini melibatkan penggunaan voltan lebih tinggi pada penghalang penebat peranti selama satu minit. Jika voltan penebat bertahan, peranti itu dianggap telah lulus ujian. Walau bagaimanapun, jika voltan yang dikenakan menyebabkan bahan penebat tiba-tiba rosak dan membenarkan arus mengalir, penebat ditentukan sebagai tidak mencukupi kerana ia boleh mendatangkan bahaya kejutan kepada pengguna.
Walaupun ujian tahan tekanan dielektrik digunakan secara meluas, tujuan sebenar ujian sering disalahertikan, yang boleh membawa kepada ujian yang tidak lengkap atau keputusan ujian yang mengelirukan. Mekanisme bahan penebat ialah arus mengalir dalam bahan apabila daya gerak elektrik yang cukup kuat untuk memaksa pergerakan cas elektrik dikenakan. Pergerakan cas ini dibawa oleh elektron dalam bahan dan boleh diukur sebagai arus elektrik. Logam seperti kuprum mempunyai banyak elektron bebas untuk memindahkan cas elektrik. Ini menjadikan kuprum sebagai pengalir yang baik kerana terdapat sedikit rintangan kepada aliran cas dan tenaga yang hilang kerana haba akibat arus adalah minimum.
Prestasi bahan konduktif berbeza dengan ketara dengan penebat, yang mempunyai struktur fizikal yang menghalang elektron daripada bergerak dengan mudah. Kerana elektron tidak boleh bergerak bebas, mereka tidak boleh membawa cas dengan berkesan melalui bahan. Walau bagaimanapun, ia sentiasa mungkin untuk membuat bahan konduktif dengan mendedahkannya kepada voltan yang cukup tinggi.
Pecahan dielektrik bahan penebat adalah fenomena fizikal yang kompleks tetapi secara amnya boleh ditakrifkan sebagai perubahan mendadak dalam rintangan penebat yang sedang diuji akibat voltan yang dikenakan. Ringkasnya, voltan ujian merendahkan sifat penebat bahan. Mekanisme pecahan dielektrik bermula dengan penggunaan medan elektrik yang kuat dengan voltan tinggi kepada bahan penebat. Bahan yang berbeza memerlukan tahap medan elektrik yang berbeza untuk kerosakan dielektrik berlaku. Logam dan konduktor lain mempunyai elektron bebas tanpa sebarang medan elektrik yang digunakan, tetapi bahan penebat biasanya memerlukan medan elektrik yang sangat tinggi untuk membolehkan arus elektrik mengalir.
Apabila medan elektrik mencukupi, ia memberikan tenaga kepada elektron penebat sehingga mereka mendapat tenaga yang mencukupi untuk menyeberangi jurang jalur dan bergerak ke jalur pengaliran, meningkatkan kekonduksian bahan dengan ketara. Transformasi ini dipanggil pecahan dielektrik, dan medan elektrik yang diperlukan untuk memulakan pecahan dipanggil kekuatan dielektrik atau kekuatan pecahan. Oleh itu, kerosakan dielektrik adalah peningkatan mendadak dan dramatik dalam kekonduksian bahan disebabkan oleh voltan yang dikenakan.
Ujian tahan voltan dielektrik boleh memberikan gambaran penting tentang keupayaan dan had sistem penebat peranti. Walau bagaimanapun, tujuan ujian hanya untuk menilai kekuatan elektrik penebat. Semasa ujian dielektrik, arus tidak boleh dinilai terhadap had arus kebocoran peranti, kerana ujian dielektrik dilakukan pada voltan yang lebih tinggi.
Pecahan dielektrik berlaku selepas bahan penebat terdedah kepada voltan yang sangat tinggi. Ujian voltan tahan dielektrik, yang termasuk dalam kebanyakan piawaian antarabangsa, adalah kaedah ujian yang bertujuan untuk mewujudkan keadaan yang boleh menyebabkan kerosakan dielektrik dalam produk. Jika kerosakan dielektrik tidak berlaku di bawah keadaan ini, penebat dan reka bentuk produk adalah tahan terhadap bahaya ini walaupun pada voltan yang sangat tinggi.
Ujian voltan tahan dielektrik sering dilakukan dalam penyelarasan dengan keperluan lain seperti ujian hujan atau penyaman gris. Semasa ujian hujan, produk terdedah kepada air yang disembur dari atas untuk menentukan sama ada terdapat kerosakan pada penebat produk yang membolehkan air bertindak sebagai konduktor asing.
Ujian voltan tahan dielektrik (DWV) adalah penting untuk menilai kualiti penebat elektrik komponen dan sistem. Beberapa piawaian merangkumi prosedur dan keperluan untuk ujian ini. Yang ketara antaranya ialah:
Organisasi kami, yang telah cuba menyokong perniagaan dari setiap sektor dengan pelbagai ujian, pengukuran, analisis dan kajian penilaian yang telah dijalankan selama bertahun-tahun, mempunyai kakitangan yang kukuh yang mengikuti perkembangan dunia dalam bidang sains dan teknologi dan sentiasa memperbaiki dirinya. Dalam konteks ini, perkhidmatan ujian voltan tahan dielektrik (DWV) juga disediakan kepada perniagaan.
Anda boleh meminta kami mengisi borang kami untuk mendapatkan temujanji, mendapatkan maklumat terperinci atau meminta penilaian.
