در صنعت نساجی، وظیفه اصلی لباس‌های فضای باز، محافظت در برابر عوامل محیطی است. در یک محیط مرطوب، نیاز اصلی لباس، خشک نگه داشتن بدن فرد است. بنابراین، لایه بیرونی لباس باید در برابر رطوبت مقاوم باشد. در واقع، پارچه‌ها و لباس‌های دافع آب، مقاوم در برابر آب و ضد آب، خواص تا حدودی متفاوتی دارند.
در تماس با آب، مواد دافع آب دانه هایی را در قسمت بیرونی تشکیل می دهند که به راحتی از سطح پارچه جدا می شوند. این بدان معنی است که آب نمی تواند به راحتی به مواد نفوذ کند. اما برای تماس طولانی تر با آب یا اختلاف فشار بیشتر، این ماده می تواند آب را جذب کند. پارچه های ضد آب معمولاً ساختارهای نساجی فشرده یا مواد معمولی هستند که با مواد شیمیایی آبگریز درمان می شوند. اگرچه ضد آب و ضد آب اغلب به جای یکدیگر استفاده می شوند، پارچه های مقاوم در برابر آب برای خیس شدن با آب دوام بیشتری خواهند داشت. ضد آب بودن یک ماده به عنوان غیر قابل نفوذ بودن آن ماده توسط مایعات تعریف می شود، یعنی یک ماده ضد آب باید ضد آب باشد.
دو روش برای اندازه گیری ضد آب بودن پارچه وجود دارد. اولی باران را شبیه سازی می کند در حالی که دیگری پارچه را در معرض فشار هیدرواستاتیک قرار می دهد. حداقل مقدار فشار هیدرواستاتیکی که روی سطح پارچه نشتی نداشته باشد، که ضد باران محسوب می شود، ستون آب 5.000 میلی متر است، در حالی که برای مواد ضد آب، فشار هیدرواستاتیک می تواند به ستون آب 10.000-15.000 میلی متر برسد. موادی که برای شرایط سخت طراحی شده اند عموما دارای درجه بندی ضد آب بین 15.000 تا 30.000 میلی متر ستون آب هستند. چنین پارچه هایی کاملاً ضد آب هستند و حتی در زیر باران شدید نشتی ندارند.
در اینجا چند استاندارد منتشر شده توسط انجمن شیمی‌دانان و رنگ‌سازان نساجی آمریکا (AATCC)، که بر اساس آزمایش‌های مقاومت در برابر آب انجام شده در آزمایشگاه‌های پیشرفته است، آورده شده است:
سازمان ما همچنین خدمات تست مقاومت در برابر آب را با کارکنان آموزش دیده و متخصص و تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته خود، از جمله مطالعات آزمایش، اندازه گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی متعددی که برای مشاغل در بخش های مختلف ارائه می دهد، ارائه می دهد.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
