EN 12873 Wpływ materiałów na wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi – wpływ migracji

EN 12873 Wpływ materiałów na wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi – wpływ migracji

Norma europejska „EN 12873 Oddziaływanie materiałów na wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi – Oddziaływanie wynikające z migracji” składa się z następujących podrozdziałów opublikowanych pod tym samym tytułem:

EN 12873 Wpływ materiałów na wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi – wpływ migracji

  • Norma „EN 12873-1 Część 1: Metoda badania wyrobów wytwarzanych fabrycznie, wykonanych z materiałów organicznych lub szklistych (porcelany/emalii szklistej) lub zawierających takie materiały” opisuje metodę określania migracji substancji z wyrobów wytwarzanych fabrycznie lub stosowanych fabrycznie, przeznaczonych do kontaktu z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi. Materiały używane do produkcji takich wyrobów obejmują tworzywa sztuczne, gumę i materiały szkliste (porcelany/emalii szklistej).

Niniejsza norma ma zastosowanie do produktów przeznaczonych do transportu i magazynowania wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, w tym wody surowej wykorzystywanej do produkcji wody do spożycia przez ludzi, przeznaczonych do stosowania w różnych warunkach. Norma obejmuje również ekstrakcję substancji z gotowych produktów za pomocą wody.

Zasadniczo każda próbka badawcza poddawana jest specyficznemu procesowi wstępnego przygotowania: stagnacji i wstępnego płukania. Powierzchnia próbki badanej, która ma być wystawiona na działanie wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, jest poddawana kontaktowi z wodą badaną przez co najmniej trzy kolejne okresy migracji. Okres migracji to jeden z następujących:

  • W przypadku produktów przeznaczonych do kontaktu z zimną wodą: 23 godziny w temperaturze 2 stopni plus/minus 72 stopnie.
  • W przypadku produktów przeznaczonych do kontaktu z letnią lub gorącą wodą, należy je moczyć w temperaturze 60 stopni plus/minus 2 stopnie (test w letniej wodzie) lub 85 stopni plus/minus 2 stopnie (test w gorącej wodzie) przez 24 godziny.

Tempo migracji dla pierwszych trzech cykli migracji określa się poprzez analizę niezbędnych substancji w odpowiednich wodach migracyjnych. Liczbę kolejnych cykli migracji, które należy przeprowadzić, można określić, odwołując się do norm produktowych lub krajowych organów regulacyjnych.

Test przeprowadzany jest w warunkach ułatwiających obliczenie wiarygodnego współczynnika migracji. Warunki te nie mają na celu symulacji rzeczywistych przypadków użycia. Korelację wyników uzyskanych z tego standardu z rzeczywistymi przypadkami użycia uzyskuje się za pomocą procedury konwersji.

Wybór rodzaju wody testowej (chlorowanej lub niechlorowanej), temperatury wody testowej oraz liczby dodatkowych okresów migracji są określone w normach produktowych lub przepisach krajowych. Jeśli wymagane jest badanie w wodzie gorącej lub letniej, przepisy krajowe mogą wymagać dodatkowego badania w wodzie zimnej.

  • Norma „EN 12873-2 Część 2: Metoda badania materiałów niemetalicznych i bezcementowych stosowanych na miejscu” opisuje metodę określania migracji materiału z materiałów niemetalicznych i bezcementowych stosowanych na miejscu, przeznaczonych do kontaktu z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi.

Niniejsza metoda ma zastosowanie do materiałów stosowanych in-situ, przeznaczonych do transportu i magazynowania wody pitnej w różnych warunkach. Obejmuje to wodę surową wykorzystywaną do produkcji wody pitnej. Niniejsza norma obejmuje ekstrakcję substancji z wody po zastosowaniu tych materiałów in-situ.

Niniejsza norma ma zastosowanie do materiałów, których właściwości fizyczne lub chemiczne zmieniają się podczas lub po aplikacji in-situ, takich jak powłoki, farby i kleje. Obejmuje ona również niektóre materiały aplikowane in-situ, które nie ulegają takim zmianom, takie jak smary i środki smarujące.

Zasadniczo każda próbka testowa jest pobierana lub przygotowywana na miejscu, w warunkach zbliżonych do warunków terenowych, z uwzględnieniem pisemnych instrukcji producenta. Każda próbka poddawana jest specyficznemu procesowi wstępnego przygotowania: stagnacji i wstępnego płukania. Powierzchnia próbki testowej wystawiona na działanie wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi jest poddawana kontaktowi z wodą testową przez co najmniej trzy kolejne okresy migracji. Okresy migracji są następujące:

  • W przypadku produktów przeznaczonych do kontaktu z zimną wodą: 23 godziny w temperaturze 2 stopni plus/minus 72 stopnie.
  • W przypadku produktów przeznaczonych do kontaktu z letnią lub gorącą wodą należy utrzymywać temperaturę 60 stopni plus/minus 2 stopnie (test z letnią wodą) lub 85 stopni plus/minus 2 stopnie (test z gorącą wodą) przez 24 godziny.

Tempo migracji dla pierwszych trzech cykli migracji określa się poprzez analizę wymaganych substancji w poszczególnych wodach migracyjnych. Odpowiednie normy produktowe lub krajowe organy regulacyjne mogą określać liczbę kolejnych cykli migracji, które należy przeprowadzić.

Test przeprowadza się w określonych warunkach, aby ułatwić obliczenie wiarygodnego współczynnika migracji. Warunki te nie mają na celu symulowania rzeczywistych przypadków użycia. Korelację wyników uzyskanych na podstawie niniejszej normy z rzeczywistymi przypadkami użycia uzyskuje się za pomocą procedury konwersji. Procedura ta jest określona w normach produktowych lub przepisach krajowych.

Wybór rodzaju wody testowej (chlorowanej lub niechlorowanej), temperatury wody testowej oraz liczby dodatkowych okresów migracji są określone w normach produktowych lub przepisach krajowych. Jeśli wymagane jest badanie w wodzie gorącej lub ciepłej, przepisy krajowe mogą wymagać dodatkowego badania w wodzie zimnej.

  • Norma „EN 12873-3 Część 3: Metoda badania żywic jonowymiennych i adsorbentów” opisuje metodę określania migracji materii z żywic jonowymiennych, adsorbentów lub żywic hybrydowych stosowanych w kontakcie z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi. Żywice składają się z syntetycznych organicznych materiałów makrocząsteczkowych.

Niniejsza norma ma zastosowanie do następujących typów żywic:

  • Żywice jonowymienne: Stosowane w celu zmiany składu wody (np. zmiękczania poprzez usuwanie jonów wapnia). Mogą być anionowe lub kationowe.
  • Żywice adsorpcyjne: Stosowane w celu zmniejszenia stężenia niepożądanych substancji (zwykle zanieczyszczeń organicznych) w wodzie. Stosowane są w stanie neutralnym.
  • Adsorbenty hybrydowe: Żywica jonowymienna na bazie polimeru organicznego lub nieorganicznego (np. wodorotlenku żelaza) albo druga faza organiczna zintegrowana z żywicą adsorbującą. Służą do redukcji stężenia niepożądanych substancji (konkretnych zanieczyszczeń nieorganicznych lub organicznych) w wodzie. Mogą być anionowe, kationowe lub neutralne.

Zasadniczo, w razie potrzeby, na początku badania próbka testowa jest poddawana procedurom wstępnego przygotowania zgodnie z instrukcją producenta. Próbka testowa jest doprowadzana do kontaktu z wodą testową podczas procesu statyczno-dynamicznego w temperaturze 23 stopni +/- 2 stopnie. Po kontakcie z żywicą pobierane są próbki wody testowej do analizy.

  • Norma „EN 12873-4 Część 4: Metoda badania membran do uzdatniania wody” opisuje metodę badania służącą do oceny potencjalnego negatywnego wpływu elementów i modułów membran do uzdatniania wody na jakość wody pitnej w warunkach laboratoryjnych.

Metodę tę można zasadniczo stosować w modułach mikrofiltracji, ultrafiltracji, nanofiltracji, odwróconej osmozy i elektrodializy stosowanych w publicznych sieciach wodociągowych oraz do oczyszczania wody wewnątrz budynków.

Tego typu urządzenia mogą się znacznie różnić konstrukcją i działaniem, dlatego konieczne mogą być pewne modyfikacje procedur. Ocena skuteczności filtra membranowego w usuwaniu zanieczyszczeń z uzdatnionej wody nie została uwzględniona.

Zasadniczo woda o określonej jakości jest przepuszczana przez element lub moduł membranowy w określonych warunkach pracy, które jak najwierniej odzwierciedlają rzeczywiste warunki użytkowania. Proces obejmuje kilka etapów, w tym mycie, operację odwracalną i nieodwracalną oraz czyszczenie lub dezynfekcję; dezynfekcja zależy od zaleceń producenta. Celem etapu odwracalności jest zagęszczenie potencjalnych zanieczyszczeń migrujących z próbki testowej. Do analizy pobiera się próbki analityczne koncentratów oraz wody migrującej w jednym przejściu.

Temperatura robocza testu jest utrzymywana na najwyższym poziomie zatwierdzonym przez producenta. Jeśli nie jest dostępna zalecana temperatura, wynosi ona 20 stopni +/- 5 stopni. Schemat protokołu testu znajduje się w załączniku standardowym (Załącznik A).

Technologia membranowa może różnić się pod względem konstrukcji i działania, dlatego w niektórych przypadkach opisane procedury, takie jak warunki pracy i czyszczenie, mogą wymagać modyfikacji.

  • Norma „EN 12873-5 Część 5: Wytyczne dotyczące metod badawczych wyrobów zmontowanych” zawiera wskazówki dotyczące ustanowienia metody badawczej służącej do oceny, w warunkach laboratoryjnych, potencjalnego negatywnego wpływu wyrobów zmontowanych na jakość wody pitnej.

Zasadniczo dotyczy to zmontowanych produktów o różnych rozmiarach, które nie są objęte normami z tej serii ani metalowymi stanowiskami pomiarowymi stosowanymi w publicznych instalacjach wodociągowych i systemach uzdatniania wody w budynkach. Ocena sprawności zmontowanego produktu nie jest uwzględniona.

Metoda ta nie nadaje się do oceny nasilenia wzrostu mikroorganizmów na materiałach budowlanych.

Tymczasem norma ta nie została jeszcze opublikowana i jest wciąż w fazie rozwoju.

Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe zgodne z normą EN 12873.

WhatsApp