EN 1217 Материјали и производи наменети за прехранбени производи - Методи за тестирање на апсорпција на вода кај керамички производи

Европскиот стандард „EN 1217 Материјали и производи во контакт со прехранбени производи - Методи за тестирање на апсорпција на вода кај керамички производи“ ги опишува методите за тестирање за одредување на апсорпцијата на вода кај керамичките производи. Овој стандард вклучува три методи за тестирање:

• Методот на тестирање А се базира на зголемување на масата на примероците за тестирање по потопување во врела вода под одредени услови и не бара примероци за тестирање со повеќе од една застаклена површина.
• Методот на тестирање Б се базира на истиот принцип и општа постапка како методот А, но бара подолго потопување во врела вода.
• Методот на тестирање C се базира на зголемување на масата на примероците за тестирање по комбинација од потопување во вода и вриење, проследено со цедење за да се поттикне пенетрација на водата. Примероците за тестирање може да бидат глазирани на обете површини и се земаат од различни делови на керамичкиот производ за да се земат предвид потенцијалните нехомогености.

Многу ниските вредности на апсорпција на вода по можност треба да се утврдат со методот на тестирање C.

Апсорпцијата на вода е својство на трупот и е поврзана со волуменот на меѓусебно поврзани пори што можат да се наполнат со вода под услови на потопување во метод на тестирање на апсорпција на вода. Волуменот на меѓусебно поврзани пори е познат и како отворена порозност на трупот.

Апсорпцијата на вода е генерално индикатор за степенот на витрификација на телото на керамичкиот производ. Колку е помала апсорпцијата на вода, толку е поголем степенот на витрификација. Висок степен на витрификација е потребен за некои категории керамички производи за да се постигнат важни карактеристики на изведба. Апсорпцијата на вода е едно од својствата што се користат за карактеризирање на различни видови керамички производи.

Може да се користи кој било од трите методи на тестирање каде што е соодветно, но методот А се базира на директивата на ЕУ 679/72.

Во принцип, зголемувањето на масата се одредува со потопување во вода под контролирани услови и се изразува како процент од масата на сувиот примерок за тестирање.

Европските стандарди за безбедност на храната и инженерството на материјали играат клучна улога во обезбедувањето производите да ги исполнуваат строгите барања за квалитет и хигиена. EN 1217 е еден таков стандард. Објавен како хармонизиран европски стандард, овој стандард обезбедува стандардизирана постапка за проценка на порозноста и својствата на апсорпција на вода на керамичките производи наменети за директен или индиректен контакт со храна. Ова е клучно бидејќи прекумерната апсорпција на вода може да доведе до раст на бактерии, контаминација или структурно влошување кај секојдневните предмети како што се чинии, чаши и садови за готвење.

Стандардот EN 1217 им помага на производителите да се усогласат со пошироките прописи, како што е Регулативата (ЕЗ) бр. 1935/2004 за материјали што доаѓаат во контакт со храна, обезбедувајќи ја безбедноста на потрошувачите и олеснувајќи ја слободната трговија во рамките на единствениот пазар. Овој стандард останува неопходен за производителите на керамика, со оглед на зголемената контрола на одржливите и хигиенските материјали.

Овој стандард е резултат на соработка помеѓу националните организации за стандардизација, индустриските експерти и регулаторните органи за решавање на недоследностите во националните протоколи за тестирање.

Керамиката долго време се претпочита за контакт со храна поради нејзината издржливост, отпорност на топлина и инертност. Сепак, нивната порозна структура, што е резултат на процесите на готвење, може да претставува ризик доколку не се контролира. Стандардот EN 1217 се справува со ова прашање со фокусирање на апсорпцијата на вода како индикатор за порозност, што е поврзано со истекување на штетни супстанции или задржување на влага. Овој стандард е дел од семејството стандарди во серијата „EN 12xx“ за материјали што доаѓаат во контакт со храна и ги надополнува тестовите за тешки метали (EN 1388) и миграција (EN 1186).

EN 1217 се однесува конкретно на керамички производи како што се прибор за јадење, прибор за рерна и декоративни предмети наменети за контакт со прехранбени производи. Овој стандард не ги опфаќа стаклокерамичките или високо глазираните производи, каде што апсорпцијата е занемарлива. Овој стандард специфицира прецизен лабораториски метод за мерење на апсорпцијата на вода, изразена како процент од масата на производот.

Методот на тестирање е едноставен, но ригорозен, дизајниран за повторување помеѓу лабораториите и ги следи овие чекори:

• Подготовка на примерокот: Изберете репрезентативни примероци (најмалку три по серија) кои се чисти, суви и без политура или премаз на површината што треба да се тестира. Примероците треба да ја одразуваат формата и големината на финалниот производ.
• Почетно мерење: Примероците се сушат во печка на 105°C плус/минус 5°C додека не постигнат константна маса. Сувата маса се евидентира.
• Потопување: Примероците се потопуваат во дестилирана или дејонизирана вода на 20°C плус/минус 5°C во тек на 24 часа. Обезбедете целосно потопување без воздушни меурчиња.
• Сушење на површината: Примероците се отстрануваат, вишокот вода се брише со влажна крпа и површината се остава да се исуши 1-2 минути.
• Конечно мерење: Заситените примероци се мерат веднаш за да се собере апсорбираната вода.
• Пресметка: Апсорпцијата на вода се пресметува со користење на формулата дадена во стандардот. Просекот од повеќе примероци не треба да ги надминува наведените граници, кои генерално се 0,5 проценти за глазирана керамика и 3 проценти за неглазирана керамика, иако точните прагови зависат од видот на производот и крајната употреба.

Овој стандард, исто така, ги специфицира толеранциите на опремата (на пр., точност на аналитичката вага од 0,1 mg) и условите на животната средина за да се минимизира варијабилноста. Анекс А дава упатства за толкување на резултатите за усогласеност со прописите за безбедност на храната.

Критериумите за перформанси се следниве:

• Керамика со ниска апсорпција: Идеална за кисела или влажна храна. Апсорпцијата на вода е 0,5% или помалку.
• Керамика со висока апсорпција: Ограничена на суви апликации. Апсорпцијата на вода е до 3 проценти.

Неисполнувањето на овие критериуми може да резултира со неусогласеност и одбивање на пристап до пазарот преку CE ознака.

Важноста на EN 1217 се протега надвор од лабораториите за тестирање до глобалните синџири на снабдување. За производителите, сертификацијата според овој стандард ја намалува одговорноста во случај на контаминација преку демонстрирање на должно внимание.

Од регулаторна перспектива, високата апсорпција на вода може да ги влоши проблемите како што се миграцијата на олово или кадмиум, кои се решаваат со комплементарни стандарди. Во постпандемиската средина фокусирана на хигиената, усвојувањето на стандардот EN 1217 брзо се зголеми, при што извештаите од индустријата укажуваат на зголемување од 25 проценти на обемот на тестирање во Европа. Стандардот е исто така усогласен со неговите ISO еквиваленти.

Нашата организација, која работи со години и внимателно ги следи глобалните случувања во науката и технологијата, вработува тим од искусни професионалци и широка инфраструктура за спроведување тестирање, мерење и анализа во широк спектар на области за бизниси од сите сектори. Во овој контекст, ние исто така нудиме услуги за тестирање во согласност со стандардот „EN 1217 Материјали и производи наменети за прехранбени производи - Методи за тестирање за апсорпција на вода кај керамички производи“.