EN ISO 16472 Pasze dla zwierząt – Oznaczanie zawartości włókna detergentowego neutralnego poddanego działaniu amylazy (aNDF)

Norma „EN ISO 16472 Pasze dla zwierząt – Oznaczanie zawartości włókien detergentowych neutralnych poddanych działaniu amylazy (aNDF)”, oparta na normie europejskiej, a później opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), opisuje metody oznaczania zawartości pozostałości nierozpuszczalnego włókna detergentowego neutralnego poddanego działaniu amylazy we wszystkich rodzajach pasz dla zwierząt. Norma ta obejmuje metodę wagową i metodę odniesienia.

Dla celów niniejszej normy zawartość obojętnych włókien detergentowych poddanych działaniu amylazy (zawartość aNDF) odnosi się do ułamka masowego pozostałości włókna nierozpuszczalnego oznaczonego zgodnie z procedurą określoną w niniejszej normie. Zawartość aNDF wyrażana jest jako procent masy.

Zasadniczo do rozpuszczania łatwo przyswajalnych białek, lipidów, cukrów, skrobi i pektyn w paszach stosuje się roztwór neutralnego detergentu (ND) i stabilną cieplnie alfa-amylazę, pozostawiając nierozpuszczalny włóknisty osad składający się z substancji azotowych, które są składnikami ścian komórkowych materiałów roślinnych (celuloza, hemiceluloza i lignina) i niestrawne w produktach zwierzęcych.

Oprócz standardowego sprzętu laboratoryjnego, w tych badaniach stosuje się następujący sprzęt:

• Waga analityczna o dokładności odczytu 0,1 mg, umożliwiająca ważenie z dokładnością do 0,1 mg.
• Młyn cyklonowy o oczkach 220 mm lub młyn tnący o oczkach 260 mm, który może mielić próbki w celu uzyskania średniej geometrycznej wielkości cząstek od 2 µm do 1 µm
• Urządzenie zwrotne z oddzielnymi elementami grzewczymi i skraplaczami zimnej wody, odpowiednie do pojemników o pojemności 600 ml. Do oznaczania włókna surowego można stosować dowolne konwencjonalne urządzenie. W przypadku stosowania skraplaczy wody zimnej ustawienia jednostki grzewczej są skalibrowane tak, aby zagotować 50 ml wody w ciągu 4 do 5 minut. Można użyć urządzenia typu Fibertec, które powinno zagotować 50 ml wody w ciągu 10 minut.
• Tygiel Goocha z tarczą spiekaną, tygiel gruboporowaty (wielkość porów 40 µm do 60 µm), wysoki, pojemność 40 ml do 50 ml lub P2 (wielkość porów 40 µm do 100 µm), pojemność 26 ml do 28 ml.

Nowe tygle i popiół czyszczone są w temperaturze 1 stopni przez 500 godzinę. Po każdym użyciu tygle są czyszczone przez spopielanie w temperaturze 3 stopni przez 500 godziny, po czym usuwa się popiół, odwraca je do góry dnem w roztworze detergentu i poddaje działaniu ultradźwięków przez 7 do 10 minut. Tygle płucze się w gorącej wodzie i pozostawia w wodzie o temperaturze pokojowej na co najmniej 30 minut. Na górze każdego tygla znajduje się gumowy korek, wyposażony w syfon i port podłączony do przewodu próżniowego. Wielokrotne zanurzanie i wyjmowanie każdego garnka powoduje jego płukanie wodą, co zapewnia silny efekt płukania. Szybkość filtracji jest sprawdzana okazjonalnie. Jeżeli czyszczenie nie poprawi skuteczności filtracji, tygiel należy wyrzucić.

• Kolektor filtrów próżniowych (np. typu Fibertec) umożliwiający odpowiednie zwilżanie włóknistych zanieczyszczeń. Rozdzielacz powinien zapewniać szczelne uszczelnienie próżniowe z tyglem, aby ograniczyć tworzenie się piany w przewodach próżniowych. Do połączenia kolektora z syfonem i źródłem podciśnienia stosuje się grubościenną rurę próżniową. Zaleca się zastosowanie komory próżniowej pomiędzy pułapką a źródłem podciśnienia, aby zapewnić odpowiednią wydajność podciśnienia potrzebną do usuwania piany.
• Stosuje się ciągły generator wrzącej wody lub odpowiednie rozwiązanie alternatywne. Urządzenie powinno dostarczać wystarczającą ilość wrzącej wody (co najmniej 95 stopni) dla wszystkich próbek mytych jednocześnie i powinno być doprowadzane przez dyszę wytwarzającą cienki strumień (szybkość przepływu 10 ml do 35 ml w ciągu 40 sekund; akceptowalną dyszą jest 2,5 ml jednorazowej plastikowej końcówki pipety). Cienka dysza minimalizuje ilość wody potrzebną do przeniesienia cząsteczek do tygla, jednocześnie zapewniając ciśnienie wody niezbędne do usunięcia zanieczyszczeń przylegających do ścianek kolby. Bardzo ważne jest, aby woda wrząca znajdowała się w tyglach, zwłaszcza w przypadku próbek zawierających skrobię, pektyny, śluz lub glikoproteiny. W przypadku urządzenia typu Fibertec do płukania skraplaczy stosuje się strzykawkę z dyszą stożkową, a do usuwania zanieczyszczeń przylegających do skraplaczy stosuje się jednorazową strzykawkę o pojemności 10 ml z igłą o grubości 12 i długości 60 cm.

Pobieranie próbek nie jest częścią metody określonej w niniejszej normie. Zalecana metoda pobierania próbek została opisana w normie ISO 6497. Ważne jest, aby laboratorium otrzymało próbkę, która jest rzeczywiście reprezentatywna i nie uległa uszkodzeniu lub zmianie podczas transportu lub przechowywania.

Próbki testowe przygotowywane są zgodnie z normą ISO 6498. Próbki należy suszyć na powietrzu (około 90 procent suchej masy), aby ułatwić ich przechowywanie i mielenie. Aby zapobiec tworzeniu się włókien sztucznych, mokre próbki suszy się w maksymalnej temperaturze 60 stopni. Ilość pozostałości po ekstrakcji zależy od wielkości cząstek próbki. Reprezentatywne próbki mielone są w celu uzyskania średniej geometrycznej wielkości cząstek wynoszącej od 220 µm do 260 µm.

Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście świadczone są również usługi badawcze dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „EN ISO 16472 Pasze dla zwierząt – Oznaczanie zawartości neutralnego włókna detergentowego poddanego działaniu amylazy (aNDF)”.