تعیین محتوای و خصوصیات شیمیایی محصولات آرایشی و بهداشتی

آزمایش‌های فیزیکوشیمیایی، که برای تعیین محتوی و خصوصیات شیمیایی محصولات آرایشی و بهداشتی انجام می‌شوند، برای مشخص کردن خواص، تشخیص رفتار در فرمولاسیون و اندازه‌گیری عملکرد اجزا در شرایط استفاده واقعی استفاده می‌شوند. این عملیات که در مراحل اولیه توسعه یک جزء جدید انجام می شود، برای بهینه سازی ساختار جزء یا تنظیم ترکیب آن با عملکرد و رفتار مورد انتظار کاربران محصول نهایی ضروری است.

از پایش منظم ساده مقدار pH، ویسکوزیته، پایداری دما یا پس از سانتریفیوژ کردن محصولات آرایشی گرفته تا تکنیک‌هایی مانند پراکندگی نور، ترکیبی از اندازه‌گیری‌های فیزیکی و شیمیایی برای مشاهده اینکه چگونه مواد بر پایداری و استحکام یک فرمولاسیون تأثیر می‌گذارند استفاده می‌شود.

تکنیک هایی مانند میکروسکوپ نوری یا الکترونی، اندازه ذرات لیزری یا پراکندگی نور دینامیک برای کنترل نقش امولسیفایر بر همگنی و اندازه ذرات امولسیون استفاده می شود. این تکنیک ها به بررسی توزیع صحیح مواد مانند انحلال یا پراکندگی صحیح ماده فعال در فرمولاسیون کمک می کند.

آزمایش‌های فیزیکوشیمیایی اغلب اولین گام برای اندازه‌گیری عملکرد یک ماده کمکی است. تعدادی از تکنیک ها استفاده می شود که با توجه به عملکرد مواد و فعالیت مورد نظر انتخاب می شوند.

اگرچه فرمول هر محصول کمی متفاوت است، اما بیشتر لوازم آرایشی حاوی ترکیبی از حداقل برخی از این مواد ضروری هستند: آب، امولسیفایرها، نگهدارنده‌ها، غلیظ‌کننده‌ها، نرم‌کننده‌ها، عوامل رنگ‌کننده، عطرها و تثبیت‌کننده‌های pH.

• آب اساس تقریباً هر نوع محصول آرایشی را تشکیل می دهد، از جمله کرم ها، لوسیون ها، لوازم آرایش، دئودورانت ها، شامپوها و نرم کننده ها. با این حال، این آب باید فوق خالص باشد، به این معنی که باید عاری از میکروب، سموم و سایر آلاینده ها باشد.
• امولسیفایرها هر ماده ای هستند که به جلوگیری از جدا شدن مواد مختلف مانند روغن و آب کمک می کنند. بسیاری از محصولات آرایشی بر پایه امولسیون هستند، یعنی قطرات کوچک روغن پراکنده در آب یا قطرات کوچک آب پراکنده در روغن. از آنجایی که روغن و آب با تکان دادن مخلوط نمی شوند، امولسیفایرها برای تغییر کشش سطحی بین آب و روغن اضافه می شوند و محصولی همگن و خوب مخلوط به دست می آید.
• نگهدارنده ها مواد مهمی هستند. به محصولات آرایشی و بهداشتی اضافه می شود تا ماندگاری آنها را افزایش دهد و از رشد میکروارگانیسم هایی مانند باکتری ها و قارچ ها که می توانند محصول را خراب کرده و احتمالاً به کاربر آسیب برساند، جلوگیری می کند. از آنجایی که بیشتر میکروب ها در آب زندگی می کنند، مواد نگهدارنده مورد استفاده باید محلول در آب باشند. نگهدارنده های مورد استفاده در لوازم آرایشی می توانند طبیعی یا مصنوعی باشند و بسته به فرمولاسیون محصول عملکرد متفاوتی دارند.
• ضخیم کننده ها (ضخیم کننده ها) برای دادن قوام جذاب به محصولات استفاده می شوند. این ها می توانند از چهار خانواده شیمیایی مختلف باشند: غلیظ کننده های لیپیدی، ضخیم کننده های طبیعی، ضخیم کننده های معدنی و قوام دهنده های مصنوعی.
• نرم کننده ها با جلوگیری از ریزش آب پوست را نرم می کنند. آنها در طیف گسترده ای از رژ لب ها، لوسیون ها و لوازم آرایشی استفاده می شوند. تعدادی از مواد شیمیایی طبیعی و مصنوعی مختلف به عنوان نرم کننده استفاده می شود، از جمله موم زنبور عسل، روغن زیتون، روغن نارگیل، لانولین، ژله نفتی، روغن معدنی و گلیسیرین.
• مواد رنگی (رنگدانه ها) در محصولات آرایشی و بهداشتی برای برجسته کردن یا تغییر رنگ طبیعی فرد استفاده می شود. اجزای معدنی شامل اکسید آهن، میکا، منگنز، اکسید کروم و قطران زغال سنگ است.
• از عطرها استفاده می شود تا محصول آرایشی رایحه ای چشمگیر داشته باشد. تحقیقات نشان می دهد که رایحه یکی از عوامل کلیدی در تصمیم مصرف کننده برای خرید یا استفاده از یک محصول است. هر دو مواد شیمیایی طبیعی و مصنوعی به لوازم آرایشی اضافه می شوند تا عطری جذاب ارائه دهند.
• تثبیت کننده های pH برای اطمینان از اینکه محصول آرایشی سطح pH طبیعی پوست را حفظ می کند استفاده می شود. پوست سطح pH مشخصی دارد. هنگامی که این سطح PH مختل می شود، برخی از اختلالات روی پوست رخ می دهد، مانند تغییر رنگ، آکنه یا نازک شدن سد پوستی.

در میان آزمایش‌ها، اندازه‌گیری‌ها، تجزیه و تحلیل‌ها و ارزیابی‌های متعددی که توسط سازمان ما به مشاغل ارائه می‌شود، خدماتی برای تعیین محتوا و مشخصات شیمیایی محصولات آرایشی وجود دارد.