Norma „EN ISO 10140 Akustyka – Pomiary laboratoryjne izolacyjności akustycznej elementów budowlanych”, która opiera się na normie europejskiej, a następnie została opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), składa się z kilku podrozdziałów opublikowanych pod tym samym tytułem. Mianowicie,
Ogólne wymagania dotyczące warunków brzegowych i montażu elementu badawczego w laboratorium zawarte są w normach ISO 10140-2, ISO 10140-3 i ISO 10140-5. Dodatkowe i bardziej szczegółowe wymagania dotyczące warunków przygotowania, instalacji, eksploatacji i kondycjonowania określono w załącznikach standardowych. W przypadku produktów nieujętych w niniejszych załącznikach, w kolejnych wersjach może zostać sporządzony nowy załącznik w oparciu o aktualną wiedzę i praktykę. Podczas przeprowadzania ogólnych badań zgodnie z normą ISO 10140 (wszystkie jej części) należy zawsze sprawdzić wymagania zawarte w tej normie dotyczące konkretnych elementów i produktów oraz w razie potrzeby ją uzupełnić. Należy zawsze przestrzegać zasadniczych warunków określonych w normach ISO 10140-2 lub ISO 10140-3.
W niniejszej normie szczegółowo opisano strukturę i zawartość wszystkich załączników. Celem niniejszych załączników jest określenie warunków granicznych, instalacji i eksploatacji poszczególnych elementów, produktów lub grup produktów. Niektóre elementy mogą nie być istotne w przypadku niektórych elementów lub produktów. Przyszłe rozszerzenia lub aktualizacje załączników, a także przyszłe załączniki zawierające zasady stosowania dla nowych, konkretnych produktów, będą miały taką samą strukturę.
Załączniki podzielono na następujące sekcje:
Wyniki testów mogą posłużyć do porównywania właściwości izolacji akustycznej elementów budowlanych, klasyfikowania elementów według ich zdolności izolacji akustycznej, wspomagania projektowania wyrobów budowlanych wymagających określonych właściwości akustycznych oraz przewidywania parametrów technicznych w ukończonych budynkach. Pomiary przeprowadzane są w laboratoryjnych urządzeniach pomiarowych, w których tłumione jest przenoszenie dźwięku przez ścieżki boczne. Wyniki pomiarów wykonanych zgodnie z niniejszą normą nie mają bezpośredniego zastosowania w terenie bez uwzględnienia innych czynników mających wpływ na izolację akustyczną, takich jak transmisja boczna, warunki brzegowe i całkowity współczynnik strat.
Urządzenia do badań laboratoryjnych muszą spełniać wymagania określone w normie ISO 10140-5. Sprzęt służący do tworzenia pola dźwiękowego musi spełniać wymagania określone w normie ISO 10140-5. Sprzęt służący do pomiaru poziomu dźwięku i wymagania dotyczące kalibracji tego sprzętu określono w normie ISO 10140-5.
Pomiary przeprowadzane są w laboratoryjnych urządzeniach pomiarowych, w których tłumione jest przenoszenie dźwięku z dróg bocznych. Wyników pomiarów wykonanych zgodnie z niniejszą normą nie można bezpośrednio odnieść do sytuacji terenowej bez uwzględnienia innych czynników mających wpływ na izolację akustyczną, takich jak transmisja boczna, warunki brzegowe i współczynnik strat. Określono metodę testową, która wykorzystuje standardową maszynę dotykową do symulacji źródeł uderzeń, takich jak odgłos kroków człowieka, gdy osoba ta ma na sobie buty. Zalecane są również alternatywne metody testowania, mające na celu symulację źródeł uderzeń o silnych składowych niskiej częstotliwości, takich jak kroki człowieka (boso) lub podskakujące dzieci, przy użyciu zmodyfikowanej maszyny do uderzania lub silnego lub miękkiego źródła uderzeń. Normę tę stosuje się do wszystkich rodzajów podłóg (ciężkich i lekkich) z dowolnym typem pokrycia podłogowego. Metody badawcze mają zastosowanie wyłącznie do pomiarów laboratoryjnych.
Wszystkie wielkości powinny być mierzone przy użyciu co najmniej filtrów pasma tercjowego o częstotliwościach środkowych określonych w normie w hercach. Jeżeli potrzebne są dodatkowe informacje w zakresie niskich częstotliwości, stosuje się filtry pasma tercjowego, których częstotliwości środkowe są określone w standardzie w hercach. Wytyczne dotyczące dodatkowych pomiarów przy niskich częstotliwościach zawarto w załączniku do normy (Załącznik A).
Do pomiaru poziomu ciśnienia akustycznego średni poziom ciśnienia akustycznego uzyskuje się poprzez przenoszenie pojedynczego mikrofonu z jednego miejsca do drugiego, za pomocą stałego zestawu mikrofonów lub za pomocą ciągle poruszającego się mikrofonu. Minimalne odległości między pozycjami mikrofonów to minimalne wartości określone w normie, które należy zawsze przekraczać, jeśli jest to możliwe.
Niniejsza norma ma zastosowanie do laboratoriów badawczych, w których zapewniona jest izolacja strukturalna pomiędzy pomieszczeniami źródłowymi i odbiorczymi, a promieniowanie z elementów pomocniczych jest tłumione. W niniejszej normie określono procedury kwalifikacyjne, które należy stosować przy uruchamianiu nowego stanowiska badawczego wyposażonego w urządzenia do pomiaru izolacji akustycznej. Procedury te należy powtarzać okresowo, aby mieć pewność, że nie wystąpią żadne problemy ze sprzętem i obiektem testowym.
Laboratoryjne stanowiska badawcze do pomiaru izolacyjności od dźwięków powietrznych powinny składać się z dwóch sąsiadujących ze sobą komór pogłosowych z otworem pomiarowym, pomiędzy którymi umieszczany jest element badawczy. Powierzchnia otworu testowego może być różna w zależności od rodzaju elementu testowego. W niniejszej normie zdefiniowano pełnowymiarowe otwory testowe, określony zmniejszony otwór testowy oraz alternatywne zmniejszone otwory testowe. Aby zmierzyć poprawę wskaźnika izolacyjności akustycznej przez pokrycia akustyczne, pomieszczenia te muszą być oddzielone standardowym elementem bazowym, na którym umieszczana jest badana pokrycia, zgodnie ze specyfikacją podaną w załączniku do niniejszej normy (załącznik B).
Objętość komór testowych musi wynosić co najmniej 50 m3. Objętości i odpowiadające im wymiary dwóch komór testowych nie powinny być dokładnie takie same. Zaleca się zachowanie minimalnej 10-procentowej różnicy między kubaturami pomieszczeń i wymiarami liniowymi. Proporcje wymiarów pomieszczenia należy dobrać tak, aby częstotliwości modów własnych w pasmach niskich częstotliwości były rozmieszczone możliwie równomiernie. Przy pomiarze izolacyjności akustycznej ścian lub podłóg obliczenia teoretyczne i testy wykazały, że element testowy powinien obejmować całą ścianę działową lub sufit pomieszczenia testowego, tzn. otwór testowy powinien sięgać od ściany do ściany i od podłogi do sufitu. W takim przypadku odpowiednia objętość wynosi od 50 m3 do 60 m3, biorąc pod uwagę zalecaną wielkość otworu testowego.
Duże zmiany poziomu ciśnienia akustycznego w pomieszczeniu świadczą o obecności dominujących, silnych fal stojących. W takim przypadku w pomieszczeniach należy zamontować elementy dyfuzyjne. Rozmieszczenie i liczbę elementów dyfuzyjnych należy tak zaplanować, aby w przypadku zamontowania większej liczby elementów dyfuzyjnych nie nastąpiła zmiana współczynnika izolacyjności akustycznej. W przypadku niektórych typów elementów testowych, w których jedna powierzchnia charakteryzuje się znacznie większą chłonnością niż druga, montaż elementów dyfuzyjnych jest obowiązkowy.
Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście świadczone są również usługi badawcze dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „EN ISO 10140 Akustyka - Pomiary laboratoryjne izolacyjności akustycznej elementów budowlanych”.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
