
Norma ISO 10319 opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) określa metodę badania wskaźnikowego do określania właściwości rozciągania geosyntetyków (wyrobów polimerowych, szklanych i metalowych) za pomocą paska pokrywającego całą szerokość. Ta metoda badań ma zastosowanie do większości geosyntetyków, w tym geotekstyliów tkanych, geowłóknin, geokompozytów, geotekstyliów dzianych, geosiatek, geomat i wyrobów metalowych. Dotyczy to również geosiatek i podobnych geotekstyliów o otwartej strukturze, chociaż może zaistnieć potrzeba zmiany rozmiarów próbek. Niniejsza metoda badawcza nie obejmuje polimerowych lub bitumicznych barier geosyntetycznych, ale ma zastosowanie do geosyntetycznych barier gliniastych.

Norma ISO 10319 opisuje metodę próby rozciągania obejmującą pomiar właściwości wydłużenia pod obciążeniem i zawiera procedury obliczania siecznej sztywności, maksymalnego obciążenia na jednostkę szerokości i odkształcenia przy maksymalnym obciążeniu. Wskazano również poszczególne punkty na krzywej obciążenie-odkształcenie. Norma ta obejmuje procedury pomiaru właściwości rozciągania zarówno kondycjonowanych, jak i mokrych próbek.
Do celów niniejszego standardu
Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla firm z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi prób rozciągania na całej szerokości dla geosyntetyków, w zakresie normy ISO 10319, z wyszkolonym i doświadczonym personelem oraz zaawansowanymi technologiami sprzęt.
