ISO 10052 Akustyka – Pomiary terenowe izolacji akustycznej powietrza i uderzeń oraz dźwięku sprzętu serwisowego – Metodologia badań

Norma „ISO 10052 Akustyka – Pomiary terenowe izolacji od dźwięków powietrza i uderzeń oraz dźwięku urządzeń serwisowych – Metoda badania” opracowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) opisuje metody badań terenowych dla następujących pomiarów:

• Izolacja dźwięków powietrznych pomiędzy pomieszczeniami
• Izolacja akustyczna podłóg
• Izolacja akustyczna fasad
• Poziomy ciśnienia akustycznego w pomieszczeniach powodowane przez urządzenia serwisowe

Metody opisane w niniejszej normie obowiązują w przypadku pomiarów w pomieszczeniach mieszkalnych lub pomieszczeniach o podobnej wielkości o maksymalnej objętości 150 m3.

W przypadku izolacji od dźwięków powietrznych, izolacji od dźwięków uderzeniowych i izolacji od dźwięków fasad metoda daje (pasmo oktawowe) wartości zależne od częstotliwości. Są to normy „ISO 717-1 Akustyka – Ocena izolacyjności akustycznej budynków i elementów konstrukcyjnych – Część 1: Izolacja od dźwięków powietrznych” oraz „ISO 717-2 Akustyka – Ocena izolacyjności akustycznej budynków i elementów konstrukcyjnych – Część 2: Norma izolacji od dźwięków uderzeniowych. Dzięki jej zastosowaniu można ją przekształcić w pojedynczą liczbę charakteryzującą parametry akustyczne. W przypadku izolacji od dźwięków ciężkich/miękkich wyniki podano także jako maksymalny poziom ciśnienia dźwięku uderzeniowego z wagą „A”. W przypadku dźwięku sprzętu serwisowego wyniki podano bezpośrednio przy poziomach ciśnienia akustycznego ważonych „A” lub „C”.

Do celów niniejszego standardu

• Średni poziom ciśnienia akustycznego jest dziesięciokrotnością logarytmu kwadratu ciśnienia akustycznego w pomieszczeniu do podstawy 10 kwadratu referencyjnego ciśnienia akustycznego. Uśrednianie przestrzenne dotyczy całego pomieszczenia, z wyłączeniem części, na które znaczący wpływ ma bezpośrednie promieniowanie źródła dźwięku lub bliskie pole graniczne (ściana itp.).
• Różnica poziomów odnosi się do różnicy w średnich poziomach ciśnienia akustycznego w przestrzeni i czasie wytwarzanych przez źródło dźwięku w dwóch pomieszczeniach.
• Wskaźnik pogłosu jest dziesięciokrotnością logarytmu stosunku rzeczywistego czasu pogłosu w pomieszczeniu odbiorczym do referencyjnego czasu pogłosu o podstawie 10. Wyraża się go w decybelach.
• Znormalizowana różnica poziomów to różnica poziomów odpowiadająca wartości odniesienia czasu pogłosu w pomieszczeniu odbiorczym.
• Znormalizowana różnica poziomów odpowiada referencyjnemu polu absorpcji w pomieszczeniu odbiorczym.
• Pozorny wskaźnik tłumienia dźwięku jest dziesięciokrotnością logarytmu stosunku mocy akustycznej padającej na badaną komorę do podstawy 10 całkowitej mocy akustycznej przekazywanej do pomieszczenia odbiorczego (oprócz mocy akustycznej przekazywanej przez element separujący).
• Poziom ciśnienia akustycznego uderzeń to średni poziom ciśnienia akustycznego w pomieszczeniu odbiorczym, gdy badana podłoga jest stymulowana za pomocą znormalizowanej maszyny udarowej. Wyraża się go w decybelach.
• Znormalizowany poziom ciśnienia akustycznego uderzeń jest pomniejszany o wskaźnik pogłosu i wyrażany w decybelach.
• Znormalizowany poziom ciśnienia akustycznego impulsu jest dziesięciokrotnością logarytmu o podstawie 10 ze stosunku między referencyjną równoważną powierzchnią pochłaniania dźwięku a rzeczywistą równoważną powierzchnią pochłaniania dźwięku w pomieszczeniu odbiorczym. Rzeczywisty równoważny obszar absorpcji jest obliczany na podstawie współczynnika pogłosu, referencyjnego czasu pogłosu i kubatury pomieszczenia.
• Źródło ciężkiego/miękkiego uderzenia to standardowe źródło dźwięku uderzeniowego służące do pomiaru ciężkich/miękkich dźwięków uderzeniowych w pomieszczeniach mieszkalnych, np. biegających i skakających dzieci lub chodzących dorosłych. W tym względzie należy wziąć pod uwagę normy ISO 10140-5 i ISO 16283-2.
• Maksymalny poziom ciśnienia akustycznego uderzeń to poziom ciśnienia akustycznego uderzeń mierzony metodą szybkiego ważenia w czasie w punktach odbiornika, gdy ciężkie/miękkie źródło uderzenia uderza w ziemię.
• Średni poziom ciśnienia akustycznego na powierzchni badawczej jest dziesięciokrotnością logarytmu dziesiętnego ze stosunku kwadratu powierzchni i średniej czasowej ciśnienia akustycznego do kwadratu referencyjnego ciśnienia akustycznego. Pobrano średnią powierzchniową z całej badanej powierzchni, uwzględniając efekty odbicia od badanej próbki i czoła.
• Różnica poziomu elewacji to różnica pomiędzy zewnętrznym poziomem ciśnienia akustycznego w odległości 2 m przed fasadą a uśrednionym przestrzennie i czasowo poziomem ciśnienia akustycznego w pomieszczeniu odbiorczym.
• Znormalizowana różnica poziomów frontu to różnica poziomów frontów odpowiadająca wartości odniesienia czasu pogłosu w pomieszczeniu odbiorczym.
• Znormalizowana różnica poziomów frontu jest różnicą poziomów frontów odpowiadającą referencyjnej równoważnej powierzchni absorpcji w pomieszczeniu odbiorczym.
• Poziom ciśnienia akustycznego urządzeń pomocniczych to średni poziom ciśnienia akustycznego w pomieszczeniu, uzyskany i obliczony zgodnie z procedurą opisaną w niniejszej normie.
• Znormalizowany poziom ciśnienia akustycznego sprzętu serwisowego to poziom ciśnienia akustycznego odpowiadający czasowi pogłosu w pomieszczeniu odbiorczym.
• Znormalizowany poziom ciśnienia akustycznego sprzętu obsługi to poziom ciśnienia dźwięku sprzętu obsługi odpowiadający referencyjnej równoważnej powierzchni pochłaniania w pomieszczeniu odbiorczym.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen przeprowadzonych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja, dzięki przeszkolonemu i fachowemu personelowi oraz zaawansowanemu sprzętowi technologicznemu, spełnia wymogi normy „ISO 10052 Akustyka – Pomiary terenowe izolacji powietrza i dźwięków uderzeniowych oraz dźwięk sprzętu serwisowego - standard metody badawczej. Zapewnia również określone usługi testowania.