Określanie wielkości emisji pyłu z uwzględnieniem zmian temperatury i ciśnienia spalin (metoda EPA 17)

Opracowana przez Agencję Ochrony Środowiska Stanów Zjednoczonych (EPA) metoda EPA 17 opisuje metodę badawczą służącą do określania emisji cząstek stałych ze źródeł stacjonarnych: Metoda EPA 17 Particulate in batch.

Pył zawieszony nie jest wielkością bezwzględną. Jest funkcją temperatury i ciśnienia. Dlatego temperatura i ciśnienie, przy których będą mierzone cząstki stałe, muszą być dokładnie określone, aby uniknąć zmienności przepisów dotyczących emisji cząstek stałych lub powiązanych metod badawczych. Spośród dwóch zmiennych, a mianowicie temperatury i ciśnienia, temperatura ma większy wpływ na ilość cząstek stałych w strumieniu gazów odlotowych. W przypadku większości stałych kategorii zasobów efekt presji wydaje się nieistotny.

W EPA Method 5 jako nominalną temperaturę odniesienia określa się 120 stopni. Dlatego też tam, gdzie metoda 5 jest określona w odpowiedniej podsekcji normy, cząstki stałe są definiowane przez temperaturę. Aby utrzymać temperaturę zbierania 120 stopni, Metoda 5 wykorzystuje podgrzewaną szklaną sondę do próbek i podgrzewany uchwyt filtra. Gdy wiadomo, że stężenia cząstek stałych (w normalnym zakresie temperatury związanym z konkretną kategorią źródła) są niezależne od temperatury, pożądane jest wyeliminowanie szklanej sondy i systemów grzewczych oraz próbki w temperaturze zbiorczej.

W naszej organizacji badania, analizy, pomiary i oceny są zgodne z normami krajowymi i międzynarodowymi oraz obowiązującymi przepisami prawa, co gwarantuje rzetelne i obiektywne wyniki. Badania te oparte są na najnowocześniejszym sprzęcie technologicznym, wykwalifikowanej i doświadczonej kadrze oraz nowoczesnych metodach. Wśród licznych badań realizowanych w tym zakresie znajdują się usługi określania emisji pyłu (metoda EPA 17) z uwzględnieniem zmian temperatury i ciśnienia spalin.