لباس محافظ EN 1073 در برابر ذرات جامد موجود در هوا از جمله آلودگی رادیواکتیو

استاندارد اروپایی «EN 1073 لباس محافظ در برابر ذرات جامد معلق در هوا شامل آلودگی رادیواکتیو» شامل زیرمجموعه‌هایی است که تحت همین عنوان منتشر شده‌اند. یعنی،

• استاندارد «EN 1073-1 بخش 1: الزامات و روش‌های آزمایش برای لباس‌های محافظ با تهویه خط هوای فشرده برای محافظت از بدن و مجاری تنفسی» الزامات و روش‌های آزمایش برای لباس‌های محافظی را شرح می‌دهد که توسط یک منبع هوای مستقل از یک منبع غیرآلوده تهویه می‌شوند و بدن و مجاری تنفسی فرد را در برابر ذرات جامد موجود در هوا، از جمله آلودگی رادیواکتیو، محافظت می‌کنند. چنین لباس‌های محافظی را می‌توان با تجهیزات تنفس اضطراری تهیه کرد. با این حال، این استاندارد در مورد حفاظت در برابر تشعشعات یونیزان و حفاظت از بیماران در برابر آلودگی با مواد رادیواکتیو توسط اقدامات تشخیصی و درمانی اعمال نمی‌شود. اگر محافظت بیشتری در برابر مواد شیمیایی مورد نیاز است، باید به استاندارد مربوطه و/یا «CEN/TR 15419 لباس محافظ - راهنماهایی برای انتخاب، استفاده، نگهداری و تعمیر لباس‌های محافظ شیمیایی» مراجعه شود.

برای اهداف این استاندارد، علاوه بر اصطلاحات و تعاریف ارائه شده برای لباس‌های محافظ در استانداردهای EN 134، EN 132 و CEN ISO/TR 11610، تعاریف زیر نیز اعمال می‌شود:

• لباس محافظ در برابر ذرات جامد معلق در هوا، از جمله آلودگی رادیواکتیو، به لباس محافظی اطلاق می‌شود که برای محافظت از پوست و در صورت لزوم، دستگاه تنفسی در برابر آلودگی رادیواکتیو و ذرات جامد معلق در هوا در نظر گرفته شده است.
• لباس محافظ تهویه شده با خط هوای فشرده، لباس محافظی است که به طور مداوم از یک منبع هوای فشرده قابل تنفس تأمین می‌شود و تهویه داخلی و فشار بیش از حد را فراهم می‌کند.
• درصد نشت داخلی، نسبت غلظت آلاینده در جو محیط به غلظت آلاینده در لباس است. غلظت‌های در نظر گرفته شده، غلظت‌های میانگین ثبت شده در طول یک آزمایش استاندارد هستند.
• ضریب حفاظت اسمی، نسبت غلظت آلاینده در جو محیط به غلظت آلاینده در لباس است. غلظت‌های در نظر گرفته شده، غلظت‌های میانگین ثبت شده در طول یک آزمایش استاندارد هستند.
• آلودگی رادیواکتیو ذره‌ای، مواد رادیواکتیو روی سطوح یا در جامدات ریزدانه است. حضور آنها یک موقعیت ناخواسته یا ناخواسته است.
• دستگاه فرار، یا دستگاه تنفس اضطراری، سیستمی است که برای استفاده یکپارچه با لباس یا همزمان با لباس طراحی شده است و در صورت قطع منبع هوای اولیه لباس، از کاربر محافظت تنفسی می‌کند و هنگام فرار کاربر از محیط آلوده استفاده می‌شود.
• حداقل نرخ جریان هوا، حداقل نرخ جریان هوا است زمانی که دستگاه با حداقل فشار تعیین شده توسط سازنده کار می‌کند و هرگونه شیر کنترل کاربر نیز در حداقل فشار کار می‌کند.
• حداکثر نرخ جریان هوا، حداکثر نرخ جریان هوا است زمانی که دستگاه با حداکثر فشار تعیین شده توسط سازنده کار می‌کند و شیر کنترل هر کاربر نیز با حداکثر سرعت کار می‌کند.

در این استاندارد، الزامات طراحی به شرح زیر مشخص شده است:

• لباس‌های محافظ با تهویه هوای فشرده باید با الزامات عمومی مربوطه که در استاندارد EN ISO 13688 ذکر شده است، مطابقت داشته باشند.
• لباس‌های محافظ باید مطابق با استاندارد EN 12021 دارای هوای قابل تنفس باشند. سازنده باید این موضوع را به وضوح در دستورالعمل‌های استفاده ذکر کند.
• طراحی لباس‌های محافظ باید به گونه‌ای باشد که پوشیدن و درآوردن آن آسان باشد و خطر آلودگی به حداقل برسد. پوشاک باید طبق آزمون عملکرد عملی آزمایش شوند. در دستورالعمل‌ها، سازنده باید روش خاصی را برای درآوردن لباس شرح دهد تا آلودگی متقاطع به حداقل برسد.
• لباس‌ها باید به صورت یکبار مصرف یا قابل استفاده مجدد مشخص شوند.
• لباس‌های محافظ با تهویه کامل باید تمام بدن و مجاری تنفسی را بپوشانند. لباس‌های محافظ تهویه‌دار ممکن است شامل یک یا چند لباس تهویه‌دار باشند که باید با هم پوشیده شوند. پوشاک باید طبق آزمون عملکرد عملی آزمایش شوند. در صورت لزوم، عملکرد لباس با لوازم جانبی نصب شده مطابق با دستورالعمل‌های سازنده نیز آزمایش می‌شود و اطلاعات ارائه شده توسط سازنده باید به وضوح این موضوع را بیان کند. در این مورد، هر اکسسوری باید الزامات استاندارد مربوطه خاص را برآورده کند و سازگاری بین لباس و هر اکسسوری باید بررسی شود.
• لباس‌های محافظ ممکن است به وسیله‌ی فرار یا امکانات تنفس اضطراری مجهز باشند.

مواد مورد استفاده در لباس‌های محافظ در برابر ذرات جامد معلق در هوا، از جمله آلودگی رادیواکتیو، باید پس از پیش‌عمل‌آوری و آماده‌سازی مطابق با این استاندارد، الزامات جدول مندرج در استاندارد را برآورده کنند.

• استاندارد «EN 1073-2 بخش 2: الزامات و روش‌های آزمایش برای لباس‌های محافظ بدون تهویه در برابر آلودگی رادیواکتیو ذرات» الزامات و روش‌های آزمایش برای لباس‌های محافظ بدون تهویه را شرح می‌دهد که از پوشنده در برابر آلودگی رادیواکتیو ذرات محافظت می‌کند. این نوع لباس فقط برای محافظت از بدن، بازوها و پاهای فرد طراحی شده است، اما می‌توان از لوازم جانبی دیگری نیز استفاده کرد که از نواحی اضافی بدن فرد محافظت می‌کنند (مثلاً چکمه، دستکش، تجهیزات محافظ تنفسی). حفاظت برای این مناطق دیگر در استانداردهای دیگر مشخص شده است. این استاندارد در مورد حفاظت در برابر پرتوهای یونیزان و حفاظت بیماران در برابر آلودگی با مواد رادیواکتیو در اقدامات تشخیصی و درمانی کاربرد ندارد.

برای اهداف این استاندارد، علاوه بر اصطلاحات و تعاریف ارائه شده برای لباس‌های محافظ در استاندارد CEN ISO/TR 11610، تعاریف زیر نیز اعمال می‌شود:

• لباس محافظ در برابر آلودگی رادیواکتیو به لباس‌های محافظی اطلاق می‌شود که هدف آنها محافظت از پوست و در صورت لزوم، دستگاه تنفسی در برابر آلودگی رادیواکتیو است.
• لباس محافظ بدون تهویه (در برابر آلودگی رادیواکتیو ذرات) لباسی است که فقط برای محافظت از بدن (نه مجاری تنفسی، صورت، سر، دست‌ها یا پاها) در برابر آلودگی رادیواکتیو ذرات در نظر گرفته شده است و برای اطمینان از تهویه داخلی و فشار مثبت، هوای تازه به آن تأمین نمی‌شود.
• میزان کل نشت داخلی، نسبت بین غلظت ذرات مورد آزمایش در داخل لباس و داخل محفظه آزمایش است. دشواری تمرکز معادل ۱۰۰ درصد است.
• ضریب حفاظت اسمی، نسبت غلظت ذرات آزمایش در جو محیط به غلظت ذرات آزمایش درون لباس است.
• آلودگی رادیواکتیو ذره‌ای، وجود مواد رادیواکتیو به صورت ذرات جامد در داخل یا روی یک ماده یا در مکانی است که ممکن است نامطلوب یا مضر باشد.

طراحی و جنس لباس‌های محافظ بدون تهویه در برابر آلودگی رادیواکتیو ذرات باید تمام الزامات اساسی این استاندارد را برآورده کند. در صورت طبقه‌بندی، حداقل باید به کلاس ۱ دست یافت.

در این استاندارد، الزامات طراحی به شرح زیر مشخص شده است:

• لباس‌های محافظ بدون تهویه در برابر آلودگی رادیواکتیو باید الزامات عمومی مندرج در استاندارد EN 340 را رعایت کنند.
• طراحی لباس محافظ باید به گونه‌ای باشد که پوشیدن و درآوردن آن آسان باشد، خطر آلودگی را به حداقل برساند و استرس فیزیولوژیکی را به حداقل برساند. پوشاک باید طبق آزمون عملکرد عملی آزمایش شوند.
• این لباس می‌تواند به گونه‌ای طراحی شود که یکبار مصرف یا قابل استفاده مجدد باشد.
• لباس‌ها ممکن است شامل یک یا چند لباس باشند که برای پوشیدن با هم طراحی شده‌اند و ممکن است شامل لوازم جانبی دائمی متصل (مانند کلاه، دستکش، رویه چکمه، محافظ تنفسی) باشند، ممکن است برای اضافه شدن یا استفاده همزمان با چنین لوازم جانبی در نظر گرفته شده باشند، یا ممکن است برای پوشیدن بدون لوازم جانبی در نظر گرفته شده باشند. در صورت لزوم، عملکرد لباس با لوازم جانبی نصب شده مطابق با دستورالعمل‌های سازنده نیز آزمایش می‌شود و اطلاعات ارائه شده توسط سازنده باید به وضوح این موضوع را بیان کند. کاربر، با توافق با سازنده، ارزیابی خواهد کرد که کدام قسمت‌های بدن برای کاربرد خود به محافظت نیاز دارند و در صورت وجود، چه لوازم جانبی برای ارائه سطح محافظت مورد نیاز مورد نیاز است.

مواد مورد استفاده در لباس‌های محافظ بدون تهویه در برابر آلودگی رادیواکتیو ذرات باید پس از آماده‌سازی اولیه و آماده‌سازی مطابق با این استاندارد، الزامات جدول مندرج در استاندارد را برآورده کنند. اگر محافظت در برابر مواد شیمیایی خطرناک مورد نیاز باشد، آزمایش باید مطابق با استاندارد مربوط به لباس‌های محافظ شیمیایی انجام شود.

سازمان ما که سال‌هاست با طیف گسترده‌ای از مطالعات آزمایش، اندازه‌گیری، تحلیل و ارزیابی که انجام می‌دهد، سعی در حمایت از کسب‌وکارها از هر بخشی دارد، دارای کارکنانی قوی است که از نزدیک تحولات جهان در زمینه علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً خود را بهبود می‌بخشند. در این زمینه، خدمات آزمایش نیز مطابق با استاندارد «EN 1073 لباس محافظ در برابر ذرات جامد معلق در هوا، از جمله آلودگی رادیواکتیو» به مشاغل ارائه می‌شود.