EN 13832 کفش‌هایی که در برابر مواد شیمیایی محافظت می‌کنند

EN 13832 کفش‌هایی که در برابر مواد شیمیایی محافظت می‌کنند

استاندارد اروپایی "EN 13832 کفش‌های محافظ در برابر مواد شیمیایی" شامل زیربخش‌های زیر است که تحت همین عنوان منتشر شده‌اند:

EN 13832 کفش‌هایی که در برابر مواد شیمیایی محافظت می‌کنند

  • استاندارد «EN 13832-1 بخش 1: اصطلاحات و روش‌های آزمون» روش‌های آزمون برای تعیین مقاومت کفش در برابر مواد شیمیایی خاص، مانند پاشش، تخریب و نفوذ را شرح می‌دهد.
  • برای اهداف این استاندارد، علاوه بر اصطلاحات و تعاریف شرح داده شده در EN ISO 20344 و EN 16523-1، تعاریف زیر نیز اعمال می‌شود:
    • تخریب، تغییر مضر در یک یا چند ویژگی جنس کفش به دلیل تماس با یک ماده شیمیایی است. این تغییرات می‌تواند شامل موارد زیر باشد: پوسته پوسته شدن، تورم، تجزیه، شکنندگی، تغییر رنگ، ابعاد، ظاهر، سخت شدن و نرم شدن.
    • نفوذ فرآیندی است که طی آن یک ماده شیمیایی در سطح مولکولی از میان ماده کفش عبور می‌کند. نفوذ شامل موارد زیر است:
      • جذب مولکول‌های یک ماده شیمیایی روی سطح تماس (بیرونی) یک ماده
      • انتشار مولکول‌های جذب‌شده به درون ماده
      • دفع مولکول‌ها از سطح مقابل (داخلی) ماده
    • پاشیدن، تماسی است که پس از ریختن ماده شیمیایی روی کفش ایجاد می‌شود.
    • ماده شیمیایی آزمایشی، ماده‌ای شیمیایی است که برای ارزیابی رفتار کفش یا جنس کفش پس از قرار گرفتن در معرض شرایط آزمایشگاهی مشخص، استفاده می‌شود. این ماده شیمیایی ممکن است از طریق تماس با پوست، اثرات نامطلوبی در بدن انسان ایجاد کند.

حداقل تعداد نمونه‌هایی که باید برای تأیید انطباق با الزامات EN ISO 20344، یعنی اجزای کفش به صورت جداگانه، آزمایش شوند، در جدول آمده است. حداقل تعداد قطعات آزمایشی گرفته شده از هر نمونه در جدول آمده است. مگر اینکه خلاف آن ذکر شده باشد، قطعات آزمایشی باید در صورت امکان از کل کفش گرفته شوند. اگر امکان تهیه یک قطعه آزمایشی به اندازه کافی بزرگ از کفش وجود ندارد، می‌توان از نمونه‌ای از ماده‌ای که قطعه از آن ساخته شده است استفاده کرد و این موضوع باید در گزارش آزمایش ذکر شود.

مگر اینکه در روش آزمایش طور دیگری مشخص شده باشد، تمام آزمونه‌ها باید حداقل ۲۴ ساعت قبل از آزمایش در اتمسفر استاندارد ۲۳ درجه سانتیگراد +/-۲ درجه سانتیگراد و ۵۰ درصد رطوبت نسبی +/-۵ درصد قرار داده شوند. حداکثر زمان بین خروج از اتمسفر شرطی و شروع آزمایش نباید بیش از ۱۰ دقیقه باشد. برای هر اندازه‌گیری مورد نیاز که مطابق با این استاندارد انجام می‌شود، باید تخمین مربوط به عدم قطعیت اندازه‌گیری ارزیابی شود. یکی از رویکردهای زیر باید استفاده شود:

    • یک روش آماری (برای مثال، همانطور که در استاندارد ISO 5725-2 آمده است)
    • یک روش ریاضی (برای مثال، همانطور که در استاندارد ISO/IEC 98-3 آمده است)
    • عدم قطعیت و ارزیابی انطباق (به عنوان مثال، همانطور که در استاندارد ISO/IEC 98-4 آمده است)
    • JCGM 100 ارزیابی داده‌های اندازه‌گیری - راهنمای بیان عدم قطعیت در اندازه‌گیری
  • استاندارد "EN 13832-2 بخش 2: الزامات تماس محدود با مواد شیمیایی" الزامات مربوط به کفش‌های ایمنی را برای محافظت از فرد در برابر تماس محدود با مواد شیمیایی خاص شرح می‌دهد. این استاندارد خطرات زیر را پوشش می‌دهد: پاشش و تخریب ناشی از مواد شیمیایی.
  • برای اهداف این استاندارد، علاوه بر اصطلاحات و تعاریف توضیح داده شده در EN 13832-1 و EN ISO 20345، تعاریف زیر نیز اعمال می‌شود:

      • کفش‌های نوع U برای تماس محدود با مواد شیمیایی: این کفش‌ها برای جلوگیری از پاشش مواد شیمیایی به قسمت بالایی بدن کاربر طراحی و ساخته شده‌اند. تماس قسمت بالایی بدن می‌تواند متناوب باشد و بیش از یک ساعت طول نکشد.
      • کفش‌هایی برای تماس محدود با مواد شیمیایی (نوع آمریکایی): کفش‌هایی که برای جلوگیری از پاشش مواد شیمیایی روی رویه کفش و جلوگیری از تماس با زیره کفش طراحی و ساخته شده‌اند. تماس رویه و زیره کفش می‌تواند مداوم یا متناوب باشد و بیش از یک ساعت طول نکشد.
      • کفش‌های مخصوص تماس طولانی مدت با مواد شیمیایی: این کفش‌ها برای محافظت از فرد در برابر تماس با مواد شیمیایی طراحی و ساخته شده‌اند. تماس می‌تواند مداوم یا متناوب باشد. تماس طولانی مدت به معنای تماس مداوم بیش از یک ساعت است.

    کفش‌هایی که تماس محدودی با مواد شیمیایی دارند، طبق جدول مندرج در استاندارد طبقه‌بندی می‌شوند:

      • کلاس I: کفش‌های ساخته شده از چرم و سایر مواد، به استثنای کفش‌های لاستیکی و پلیمری.
      • کلاس II: کفش‌های تمام لاستیکی (یعنی کاملاً ولکانیزه شده) و تمام پلیمری (یعنی کاملاً قالب‌گیری شده).

    این استاندارد در مورد کفش‌هایی با کفی چرمی صدق نمی‌کند. با این حال، در مورد کفش‌های هیبریدی صدق می‌کند.

    کفش‌های مخصوص تماس محدود با مواد شیمیایی باید با الزامات مندرج در جدول «الزامات اساسی برای کفش‌های مخصوص تماس محدود با مواد شیمیایی» مطابقت داشته باشند. کفش‌های مخصوص تماس محدود با مواد شیمیایی ممکن است دارای محافظ پنجه باشند یا نباشند.

    • استاندارد "EN 13832-3 بخش 3: الزامات تماس طولانی مدت با مواد شیمیایی" الزامات مربوط به کفش‌های طراحی شده برای محافظت از فرد در برابر تماس طولانی مدت و مداوم (بیش از 1 ساعت) با مواد شیمیایی خاص را مشخص می‌کند. تخریب و نفوذ مواد شیمیایی در این استاندارد مورد بررسی قرار گرفته است. سایر الزامات با ارجاع به EN ISO 20345، EN ISO 20346 یا EN ISO 20347، حسب مورد، مورد بررسی قرار گرفته‌اند.

    برای اهداف این استاندارد، اصطلاحات و تعاریف توضیح داده شده در EN 13832-1 و EN ISO 20345 و همچنین تعریف زیر اعمال می‌شود: کفش برای تماس طولانی مدت با مواد شیمیایی به کفشی اطلاق می‌شود که برای محافظت از فرد در برابر تماس مداوم یا متناوب با مواد شیمیایی برای بیش از یک ساعت طراحی شده است.

    کفش‌هایی که در تماس طولانی مدت با مواد شیمیایی هستند باید طبق جدولی با عنوان «طبقه‌بندی کفش‌ها» طبقه‌بندی شوند.

      • کلاس II: کفش‌های تمام لاستیکی (یعنی کاملاً ولکانیزه شده) و تمام پلیمری (یعنی کاملاً قالب‌گیری شده)

    کفش‌های مخصوص تماس طولانی مدت با مواد شیمیایی باید الزامات مندرج در جدول «الزامات اساسی کفش برای تماس طولانی مدت با مواد شیمیایی» را رعایت کنند. کفش‌های مخصوص تماس طولانی مدت با مواد شیمیایی ممکن است دارای محافظ پنجه باشند یا نباشند.

    استانداردهای EN 13832 به دلایل زیر ضروری تلقی می‌شوند:

    • محافظت در برابر خطرات شیمیایی: کارگران آزمایشگاه‌ها، کارخانه‌های داروسازی، کشاورزی، نظافت و صنایع شیمیایی در معرض اسیدها، حلال‌ها و سایر مواد خورنده یا سمی قرار دارند. این استانداردها با اطمینان از مقاومت کفش در برابر نفوذ و تخریب مواد شیمیایی، از پاها محافظت می‌کنند.
    • ایمنی و سلامت کارگران: تماس مستقیم با مواد شیمیایی می‌تواند باعث سوختگی، آسیب پوستی یا مسمومیت سیستمیک شود. کفش‌هایی که این استانداردها را رعایت می‌کنند به جلوگیری از چنین حوادثی کمک می‌کنند و خطرات سلامتی و بیماری‌های شغلی را کاهش می‌دهند.
    • رعایت مقررات قانونی: کارفرمایان باید از دستورالعمل (EU) 2016/425 در مورد تجهیزات حفاظت فردی و دستورالعمل‌های مشابه پیروی کنند. پوشیدن کفش‌هایی که با این استاندارد مطابقت دارند، به انجام این تعهدات قانونی کمک می‌کند.
    • طبقه‌بندی عملکرد: این استانداردها چارچوبی برای طبقه‌بندی کفش‌ها به سه گروه ارائه می‌دهند:
      • EN 13832-1: مقاومت اولیه در برابر تخریب شیمیایی
      • EN 13832-2: کفش‌هایی با مقاومت محدود در برابر مواد شیمیایی خاص
      • EN 13832-3: مقاومت بالا در برابر مواد شیمیایی خاص که تحت شرایط سخت‌تر آزمایش شده‌اند
    • کیفیت و آزمایش مداوم: این استاندارد شامل روش‌های استاندارد آزمایش (مثلاً برای نفوذ و تخریب شیمیایی) است که کیفیت قابل اعتماد و تکرارپذیر را تضمین می‌کند.

    سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، دارای تیمی قوی از کارکنان است که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش را مطابق با استاندارد EN 13832 کفش‌های محافظ شیمیایی به کسب‌وکارها ارائه می‌دهیم.

    واتساپ