EN 15090 کفش مخصوص آتش نشانان

استاندارد اروپایی "EN 15090 کفش آتش‌نشانان" حداقل الزامات و روش‌های آزمایش برای عملکرد سه نوع کفش مورد استفاده آتش‌نشانان در عملیات اطفاء حریق، نجات عمومی، نجات در آتش‌سوزی و موارد اضطراری مواد خطرناک را مشخص می‌کند. این استاندارد تجهیزات حفاظت فردی خاص مورد استفاده در موقعیت‌های پرخطر (مثلاً شرایط شرح داده شده در ISO 15538) را پوشش نمی‌دهد.

برای اهداف این استاندارد، اصطلاحات و تعاریف موجود در استاندارد «ISO 20345 تجهیزات حفاظت فردی - کفش ایمنی» اعمال می‌شود.

کفش‌های آتش‌نشانی باید طبق جدول مندرج در استاندارد به شرح زیر طبقه‌بندی شوند:

• طبقه اول: کفش‌های ساخته شده از چرم و سایر مواد، به استثنای کفش‌های تمام لاستیکی یا تمام پلیمری.
• کلاس II: کفش‌های تمام لاستیکی (یعنی کاملاً ولکانیزه شده) یا تمام پلیمری (یعنی کاملاً قالب‌گیری شده).

کفش باید مطابق با یکی از طرح‌های B تا E، مطابق با استاندارد EN ISO 20345 باشد:

انواع کفش برای آتش نشانان به شرح زیر تعیین می شود:

• نوع ۱: مداخلات در فضای باز، آتش‌سوزی و اطفاء حریق جنگل؛ بدون محافظت در برابر نفوذ، بدون محافظت از انگشتان پا، بدون محافظت در برابر خطرات شیمیایی.
• نوع ۲: تمام اقدامات آتش‌نشانی و نجات که در آن‌ها محافظت در برابر نفوذ و محافظت از پنجه پا مورد نیاز است، بدون محافظت در برابر خطرات شیمیایی.
• نوع ۳: کلیه اقدامات آتش نشانی و امداد و نجات که در آنها محافظت در برابر نفوذ و محافظت از پنجه پا مورد نیاز است، از جمله محافظت در برابر خطرات شیمیایی.

حداقل تعداد نمونه‌ها باید حداقل تعداد قطعات آزمایشی گرفته شده از هر نمونه مشخص شده در جدول ارائه شده در این استاندارد و همچنین تعداد مشخص شده در استاندارد EN ISO 20344 باشد. در صورت امکان، قطعات آزمایشی باید از کل کفش گرفته شوند، مگر اینکه در این استاندارد و استاندارد EN ISO 20344 طور دیگری مشخص شده باشد. اگر امکان تهیه یک قطعه آزمایشی به اندازه کافی بزرگ از کفش وجود نداشته باشد، می‌توان از نمونه‌ای از ماده‌ای که قطعه از آن ساخته شده است استفاده کرد و این موضوع باید در گزارش آزمایش ذکر شود. اگر نمونه‌هایی از هر سه اندازه مورد نیاز باشد، این نمونه‌ها باید شامل بزرگترین، کوچکترین و متوسط‌ترین اندازه‌های کفش مورد آزمایش باشند.

مگر اینکه در روش آزمایش طور دیگری مشخص شده باشد، تمام آزمونه‌ها باید حداقل ۴۸ ساعت قبل از آزمایش در اتمسفر استاندارد ۲۳ درجه سانتیگراد به علاوه ۲ درجه سانتیگراد و ۵۰٪ به علاوه ۵٪ رطوبت نسبی قرار داده شوند. حداکثر زمان بین خروج از اتمسفر تهویه و شروع آزمایش نباید بیش از ۱۰ دقیقه باشد، مگر اینکه در روش آزمایش طور دیگری مشخص شده باشد.

هر قطعه آزمایشی باید به صورت جداگانه الزامات خاص را برآورده کند، مگر اینکه در روش آزمون خلاف آن ذکر شده باشد. برای هر روش آزمون شرح داده شده در این استاندارد، عدم قطعیت اندازه‌گیری می‌تواند ارزیابی شود. یکی از دو رویکرد باید استفاده شود:

• یک روش آماری، به عنوان مثال، روشی که در استاندارد ISO 5725-2 ارائه شده است.
• یک روش ریاضی، به عنوان مثال، روشی که در استاندارد ENV 13005 ارائه شده است.

در دنیای پرخطر آتش‌نشانی، جایی که شعله‌های آتش غرش می‌کنند، سازه‌ها فرو می‌ریزند و مواد شیمیایی خطرناک پرسه می‌زنند، هر قطعه از تجهیزات حفاظتی بسیار مهم است. در میان این موارد، کفش به عنوان یک خط دفاعی حیاتی عمل می‌کند و از پای آتش‌نشانان در برابر ضربات خردکننده، گرمای سوزان، سطوح لغزنده و نشت مواد سمی محافظت می‌کند. استاندارد EN 15090 حداقل الزامات و روش‌های آزمایش سختگیرانه‌ای را تعیین می‌کند تا اطمینان حاصل شود که چکمه‌ها و کفش‌ها در محیط‌های آشفته آتش‌نشانی، عملیات نجات و حوادث مواد خطرناک، عملکرد قابل اعتمادی دارند.

این استاندارد به نیازهای منحصر به فرد محیط‌های آتش‌نشانی می‌پردازد و آن را از استانداردهای عمومی کفش ایمنی مانند EN ISO 20345 که بر محافظت از انگشتان پا برای کارگران صنعتی تمرکز دارد و EN ISO 20347 که برای کفش‌های کار بدون محافظ انگشتان پا است، متمایز می‌کند. استاندارد EN 15090 به‌روزرسانی شده است تا فناوری‌های جدیدی مانند کامپوزیت‌های پیشرفته یا پروتکل‌های بهبود یافته مقاومت در برابر لغزش را در بر بگیرد. این استاندارد فقط یک چک لیست نیست؛ بلکه تحت دستورالعمل تجهیزات حفاظت فردی (PPE) (EU9 2016/425) هماهنگ شده است و تجهیزاتی که باید برای دسترسی به بازار در سراسر اروپا دارای علامت CE باشند، اجباری هستند.

دامنه استاندارد EN 15090 متمرکز بر لیزر است: این استاندارد شامل معیارهای عملکرد برای سه نوع مختلف کفش آتش‌نشانی است که متناسب با افزایش سطح ریسک طراحی شده‌اند. برخلاف استانداردهای گسترده‌تر تجهیزات حفاظت فردی، این استاندارد بر سناریوهایی شامل آتش‌سوزی، نجات و خطرات شیمیایی تأکید دارد و تجهیزات فوق تخصصی برای شرایط بحرانی (به عنوان مثال، طبق استاندارد ISO 15538 برای آتش‌سوزی جنگل) را شامل نمی‌شود.

این استاندارد دو هدف دارد: کاهش خطرات از طریق آزمایش مبتنی بر شواهد و هدایت ارزیابی‌های ریسک برای انتخاب کفش مناسب.

آتش نشانان با تهدیدات متعددی روبرو هستند: له شدن انگشتان پا توسط آوار، برخورد پاشنه پا به زمین، سوراخ شدن پا توسط اشیاء تیز، انتقال حرارت از سطوح مذاب، نفوذ آب در هنگام قرار گرفتن طولانی مدت در معرض آتش، گرمای تابشی ناشی از آتش سوزی و تماس مستقیم با شعله. استاندارد EN 15090 تضمین می‌کند که کفش‌های ایمنی می‌توانند در برابر این تهدیدات مقاومت کنند و در عین حال تحرک و راحتی را در طول شیفت‌های کاری دشوار حفظ کنند.

استاندارد EN 15090 الزامات خود را حول محور دوام مواد، طراحی ارگونومیک و آزمایش‌های تجربی تنظیم می‌کند. کفش‌ها به سه نوع تقسیم می‌شوند که ویژگی‌های محافظتی آنها با توجه به شدت کاربرد افزایش می‌یابد. همه انواع باید آزمایش‌های اولیه برای استحکام رویه، چسبندگی کف و برچسب‌گذاری را پشت سر بگذارند، اما انواع گران‌تر لایه‌هایی مانند مقاومت در برابر سوراخ شدن و موانع نفوذ شیمیایی را اضافه می‌کنند.

این استاندارد سه نوع را تعریف می‌کند که هر کدام برای زمینه‌های عملیاتی خاص مناسب هستند:

• نوع ۱: عملیات اولیه بیرونی، بدون محافظت در برابر پنجه یا سوراخ شدن، حداقل مقاومت شیمیایی. برای آتش‌سوزی جنگل‌ها و واکنش اولیه بیرونی. محافظت‌های اولیه: مقاومت در برابر حرارت، مقاومت در برابر نفوذ آب، مقاومت اولیه در برابر لغزش.
• نوع ۲: سطح متوسط ​​برای آتش‌سوزی‌ها و نجات‌های ساختمانی، شامل محافظت از پنجه پا (ضربه ۲۰۰ ژول) و عایق حرارتی اختیاری. برای اطفاء حریق در ساختمان‌ها و وسایل نقلیه، حفاظت از اموال، نجات در سازه‌های محصور (مثلاً برای گرمای تابشی) و قرار گرفتن در معرض شعله. محافظت‌های اولیه: پنجه پا، مقاومت در برابر نفوذ، مقاومت در برابر حرارت، گزینه‌های عایق الکتریکی.
• نوع ۳: بسته کامل، شامل حفاظت شیمیایی پیشرفته برای سناریوهای پرخطر. موارد اضطراری مواد خطرناک (مانند نشت مواد خطرناک که جان و مال را تهدید می‌کند) و تمام کاربردهای نوع ۲ به علاوه آتش‌سوزی هواپیما/کشتی. حفاظت‌های پایه: تمام خواص نوع ۲ به علاوه مقاومت شیمیایی (نوع A/B طبق استاندارد EN 943-1 برای نفوذ)، بهبود بازدارندگی شعله.

این طبقه‌بندی‌ها به تیم‌های تدارکات اجازه می‌دهد تا تجهیزات را با مشخصات ماموریت خود مطابقت دهند: نوع ۱ برای تحرک سبک در آتش‌سوزی‌های بوته‌ای است، در حالی که نوع ۳ برای تیم‌های مواد خطرناک شهری مناسب است.

تلفات آتش نشانی اغلب به دلیل نقص تجهیزات رخ می‌دهد، ۱۵ تا ۲۰ درصد از آسیب‌ها ناشی از لغزش است و محافظت ناکافی در برابر گرما، سوختگی‌ها را تشدید می‌کند. استاندارد EN 15090 با اجرای اقدامات ایمنی اثبات شده، کاهش زمان از کار افتادگی و افزایش قابلیت اطمینان عملیاتی، به این موضوع می‌پردازد.

در نهایت، استاندارد EN 15090 فقط یک بوروکراسی نیست؛ بلکه شگفتی مهندسی است که یک آتش‌نشان با هر قدمی که برمی‌دارد، آن را نشان می‌دهد. این استاندارد با تدوین محافظت در برابر خشم چندوجهی آتش، شجاعت کسانی را که به سمت خطر می‌شتابند، ارج می‌نهد. از آتش‌سوزی‌های جنگلی گرفته تا شعله‌های شهری، کفش‌های مناسب جان انسان‌ها را نجات می‌دهند.

سازمان ما که سال‌هاست فعالیت می‌کند و با دقت پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کند، تیمی ماهر و زیرساخت‌های گسترده‌ای را برای انجام آزمایش، اندازه‌گیری و تجزیه و تحلیل در طیف وسیعی از زمینه‌ها برای مشاغل در تمام بخش‌ها به کار می‌گیرد. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش مطابق با استاندارد EN 15090 کفش آتش‌نشانی ارائه می‌دهیم.