لباس‌های محافظتی در برابر گرما و شعله - الزامات حداقل عملکرد ISO 11612

استاندارد «ISO 11612 لباس محافظ - لباسی که محافظت در برابر گرما و شعله را فراهم می‌کند - حداقل الزامات عملکردی» که توسط سازمان بین‌المللی استاندارد (ISO) منتشر شده است، الزامات عملکردی لباس‌های محافظ ساخته شده از مواد انعطاف‌پذیر را که برای محافظت از بدن پوشنده لباس، به جز دست‌ها، در برابر گرما و شعله طراحی شده‌اند، شرح می‌دهد.

برای محافظت از سر و پاهای کاربر، تنها اقلام لباس محافظ تحت پوشش این استاندارد، گتر، کلاه و چکمه‌های محافظ هستند. با این حال، الزامات مربوط به نقاب و ماسک برای کلاه‌ها مشخص نشده است.

این الزامات عملکردی اعلام‌شده بین‌المللی، در مورد لباس‌های محافظی اعمال می‌شود که می‌توانند برای طیف گسترده‌ای از کاربردهای نهایی که در آن‌ها لباس‌هایی با ویژگی‌های محدود گسترش شعله مورد نیاز است و در جایی که فرد ممکن است در معرض گرمای تابشی، همرفتی یا تماسی یا پاشش فلز مذاب قرار گیرد، پوشیده شوند.

هدف از این استاندارد، ارائه حداقل الزامات عملکردی برای لباس‌های محافظ در برابر گرما و شعله است که می‌توانند برای طیف وسیعی از کاربردهای نهایی پوشیده شوند. استانداردهای دیگری نیز در رابطه با لباس‌های محافظ در برابر گرما و شعله منتشر شده است، اما این استانداردها در درجه اول برای محصولات یا کاربردهای نهایی خاص قابل اجرا هستند.

برای اکثر خطرات مشخص شده در استاندارد ISO 11612 سه سطح عملکرد وجود دارد:

• سطح 1 برای نشان دادن قرار گرفتن در معرض خطر کم
• سطح 2 برای نشان دادن قرار گرفتن در معرض خطر متوسط
• سطح 3 برای نشان دادن قرار گرفتن در معرض خطر بالا

برای محافظت در برابر قرار گرفتن بیش از حد در معرض گرمای تابشی، باید سطح عملکرد چهارمی در نظر گرفته شود: مواد با عملکرد بالا مانند مواد آلومینیومی و مشابه. سطح حفاظت شخصی که باید ارائه شود به نتایج ارزیابی ریسک بستگی دارد و برخی از نظرات در مورد ارزیابی ریسک در پیوست این استاندارد (پیوست D) گنجانده شده است.

برای محافظت کامل در برابر قرار گرفتن در معرض گرما و شعله، ممکن است لازم باشد سر، صورت، دست‌ها و پاها با تجهیزات حفاظت فردی مناسب محافظت شوند و در برخی موارد، ممکن است استفاده از تجهیزات حفاظت تنفسی مناسب نیز لازم باشد.

به طور خلاصه، استاندارد ISO 11612 الزامات عملکردی لباس‌های محافظ ساخته شده از مواد انعطاف‌پذیر را مشخص می‌کند که برای محافظت از بدن کاربر، به جز دست‌ها، در برابر گرما و شعله طراحی شده‌اند. این استاندارد به طور گسترده در صنایعی مانند جوشکاری، ریخته‌گری، فلزکاری، پتروشیمی و سایر محیط‌هایی که کارگران در معرض خطرات ناشی از گرمای تابشی، همرفتی یا تماسی و همچنین پاشش فلز مذاب قرار دارند، کاربرد دارد.

استاندارد ISO 11612 همچنین تجهیزات حفاظتی ویژه برای سر و پاها، مانند گتر، کلاه و چکمه‌های محافظ را پوشش می‌دهد، اما الزامات مربوط به کلاه‌های آفتاب‌گیر یا ماسک‌های تنفسی را پوشش نمی‌دهد. این استاندارد برای طیف وسیعی از کاربردهای نهایی که در آن‌ها ویژگی‌های محدود گسترش شعله مورد نیاز است و کارگران ممکن است با گرمای تابشی، گرمای همرفتی، گرمای تماسی یا پاشش فلز مذاب مواجه شوند، قابل اجرا است.

الزامات کلی طراحی و عملکرد ارائه شده توسط این استاندارد به طور خلاصه به شرح زیر است:

• الزامات طراحی: لباس‌ها باید از تناسب و افتادگی مناسبی برخوردار باشند، به طوری که هنگام ایستادن حداقل ۲۰ سانتی‌متر بین ژاکت و شلوار همپوشانی وجود داشته باشد. دکمه‌ها نیاز به محافظ دارند و محدودیت‌هایی در مورد ویژگی‌هایی مانند یقه یا دریچه‌های جانبی برای به حداقل رساندن نفوذ گرما وجود دارد.
• عملکرد مواد: مواد باید در دمای ۱۸۰ درجه مقاوم به حرارت باشند (می‌توانند در دمای ۲۶۰ درجه به صورت اختیاری آزمایش شوند) و باید گسترش شعله محدود، مقاومت کششی، مقاومت پارگی و مقاومت درز را نشان دهند.
• برچسب‌گذاری و علامت‌گذاری: پوشاک باید به وضوح با علامت CE که نشان‌دهنده انطباق است، برچسب‌گذاری شوند و شامل اطلاعاتی در مورد ویژگی‌های محافظتی باشند.

استاندارد ISO 11612 روش‌های آزمون مختلفی را برای ارزیابی عملکرد حفاظتی لباس ارائه می‌دهد. برای رعایت این استاندارد، لباس باید حداقل سطوح عملکرد را برای آزمون گسترش شعله محدود و حداقل یکی از شاخص‌های دیگر برآورده کند.

روش های آزمایشی که در این استاندارد توضیح داده شده اند عبارتند از:

• الف. پخش شعله محدود: این روش آزمایش، مقاومت پارچه در برابر پخش شعله را ارزیابی می‌کند. شعله‌ای به مدت 10 ثانیه بر روی سطح (A1) یا لبه (A2) پارچه اعمال می‌شود. اگر ماده به سوختن ادامه ندهد، سوراخی ایجاد نشود و هیچ ماده سوزان یا مذابی چکه نکند، آزمایش را با موفقیت پشت سر می‌گذارد. مدت زمان شعله و درخشش نباید به طور متوسط ​​از 2 ثانیه تجاوز کند.
  • احتراق سطحی A1
  • احتراق لبه A2
• ب. مقاومت حرارتی همرفتی: این روش آزمایش، مدت زمانی را که طول می‌کشد تا دمای طرف مقابل پارچه هنگام قرار گرفتن در معرض شعله، 24 درجه افزایش یابد، با استفاده از یک کالری‌متر اندازه‌گیری می‌کند. طبقه‌بندی به شرح زیر است:
  • B1: 4 تا حداکثر 10 ثانیه
  • B2: 10 تا حداکثر 20 ثانیه
  • B3: حداقل 20 ثانیه
• ج. مقاومت در برابر حرارت تابشی: هنگام استفاده از این روش آزمایش، پارچه در معرض حرارت تابشی (20 کیلووات بر متر مربع) قرار می‌گیرد و مدت زمان لازم برای رسیدن به افزایش دمای 24 درجه با استفاده از کالری‌متر اندازه‌گیری می‌شود. طبقه‌بندی به شرح زیر است:
  • C1: 7 تا حداکثر 10 ثانیه
  • C2: 20 تا حداکثر 50 ثانیه
  • C3: 50 تا حداکثر 95 ثانیه
  • C4: حداقل ۹۵ ثانیه
• ج. پاشش آلومینیوم مذاب: هنگام استفاده از این روش آزمایش، مقدار مشخصی از آلومینیوم مذاب روی پارچه‌ای ریخته می‌شود که غشایی شبیه به پوست انسان در زیر آن قرار دارد. این غشا نباید هیچ گونه آسیب یا تغییر شکلی نشان دهد. طبقه‌بندی به شرح زیر است:
  • D1: ۱۰۰ گرم تا حداکثر ۲۰۰ گرم
  • D2: ۱۰۰ گرم تا حداکثر ۲۰۰ گرم
  • D3: حداقل ۳۵۰ گرم
• ه. پاشش آهن مذاب: هنگام استفاده از این روش آزمایش، مشابه آزمایش آلومینیوم مذاب، مقدار مشخصی از آهن مذاب روی پارچه ریخته می‌شود و یک فیلم PVC که شبیه چرم است در زیر آن قرار می‌گیرد. این فیلم باید بدون آسیب باقی بماند. طبقه‌بندی به شرح زیر است:
  • E1: 60 گرم تا حداکثر 120 گرم
  • E2: 120 گرم تا حداکثر 200 گرم
  • E3: حداقل ۲۰۰ گرم
• و. مقاومت در برابر حرارت تماسی: هنگام استفاده از این روش آزمایش، پارچه در معرض منبع حرارتی با دمای ۲۵۰ درجه سانتیگراد قرار می‌گیرد و مدت زمان لازم برای رسیدن به افزایش دما در طرف مقابل اندازه‌گیری می‌شود. طبقه‌بندی به شرح زیر است:
  • F1: 5 تا حداکثر 10 ثانیه
  • F2: 10 تا حداکثر 15 ثانیه
  • F3: حداقل ۱۵ ثانیه

استاندارد ISO 11612 در صنایعی که کارگران در معرض خطرات حرارتی قرار دارند، از جمله موارد زیر، بسیار مهم است:

• جوشکاری: محافظت در برابر جرقه و گرمای ناشی از عملیات جوشکاری.
• صنعت ریخته‌گری: کارگران صنایع آهن، فولاد یا آلومینیوم را از پاشش فلز مذاب محافظت می‌کند.
• نفت و گاز: محافظت در برابر آتش‌سوزی‌های ناگهانی و قرار گرفتن در معرض گرما را فراهم می‌کند.
• صنایع سنگین و تعمیر و نگهداری: ایمنی را در محیط‌هایی با خطرات گرما یا شعله بالا فراهم می‌کند.
• پالایشگاه‌ها: محافظت در برابر خطرات احتمالی آتش‌سوزی را فراهم می‌کند.

رعایت استاندارد ISO 11612 تضمین می‌کند که لباس‌های محافظ، مانعی قابل اعتماد در برابر خطرات گرما و شعله ایجاد می‌کنند و خطر آسیب جدی یا مرگ را کاهش می‌دهند. مواد مقاوم در برابر شعله پس از حذف منبع احتراق، خود به خود خاموش می‌شوند و این امر آنها را برای محیط‌های پرخطر ضروری می‌کند. کارفرمایان باید لباس‌های دارای گواهینامه را انتخاب کنند و از استفاده و نگهداری مناسب برای به حداکثر رساندن ایمنی اطمینان حاصل کنند.

در نهایت، استاندارد ISO 11612 یک چارچوب حیاتی برای تضمین ایمنی کارگران در محیط‌های در معرض گرما و شعله است. با ایجاد الزامات دقیق آزمایش و عملکرد، تضمین می‌کند که لباس‌های محافظ می‌توانند در برابر انواع خطرات حرارتی مقاومت کنند و در عین حال عملکرد و راحتی خود را حفظ کنند. درک این استاندارد، روش‌های آزمایش و کاربردهای آن به کارفرمایان و کارگران کمک می‌کند تا تجهیزات حفاظت فردی مناسب را انتخاب کرده و محیط‌های کاری ایمن‌تری را در صنایع پرخطر ایجاد کنند.

سازمان ما که سال‌هاست فعالیت می‌کند و با دقت پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کند، تیمی از متخصصان باتجربه و زیرساخت‌های گسترده‌ای را برای انجام آزمایش، اندازه‌گیری و تجزیه و تحلیل در طیف وسیعی از زمینه‌ها برای مشاغل در تمام بخش‌ها به کار می‌گیرد. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش را مطابق با استاندارد ISO 11612 لباس‌های محافظ - لباس‌هایی که محافظت در برابر گرما و شعله را فراهم می‌کنند - حداقل الزامات عملکرد ارائه می‌دهیم.