لباس محافظ در برابر مواد شیمیایی ISO 16602 - طبقه بندی، برچسب گذاری و الزامات عملکرد

استاندارد ISO 16602 که توسط سازمان بین‌المللی استانداردسازی (ISO) تدوین شده است، با عنوان «لباس‌های محافظ در برابر مواد شیمیایی - طبقه‌بندی، برچسب‌گذاری و الزامات عملکرد ISO 16602»، حداقل الزامات طبقه‌بندی و برچسب‌گذاری عملکرد برای لباس‌های محافظ طراحی شده برای محافظت در برابر مواد شیمیایی را شرح می‌دهد. لباس‌های محافظ تحت پوشش استاندارد ISO 16602 شامل، اما نه محدود به، روپوش کامل، روپوش ضد مایع یا ضد اسپری، لباس کار، کاپشن، شلوار، پیش‌بند، پیش‌بند کار، کلاه، محافظ بازو و پوشش کفش و چکمه می‌شود.

لباس‌های محافظ شیمیایی که در برابر ذرات معلق در هوا محافظت ایجاد می‌کنند، توسط استاندارد ISO 13982-1 که در این استاندارد به آن اشاره شده است، مورد بررسی قرار می‌گیرند. استاندارد ISO 16602 به محافظت در برابر مواد شیمیایی جامد غیر از ذرات جامد معلق در هوا نمی‌پردازد (برای مثال، به مشکل عبور گرد و غبار و ذرات شیمیایی از مواد و لباس‌ها از طریق اصطکاک یا کشش، یا از طریق تماس مستقیم گرد و غبار یا ذرات با سطح لباس نمی‌پردازد).

استاندارد ISO 16602 به دستکش، چکمه، محافظ چشم و صورت و محافظ تنفسی نمی‌پردازد، مگر اینکه آنها بخش جدایی‌ناپذیری از لباس محافظ باشند. این استاندارد به حفاظت در برابر خطرات بیولوژیکی یا حرارتی (گرم یا سرد)، تشعشعات یونیزان یا آلودگی رادیواکتیو نمی‌پردازد. همچنین به لباس‌های تخصصی مورد استفاده در مواقع اضطراری مواد شیمیایی خطرناک نمی‌پردازد.

استاندارد ISO 16602 با هدف ارائه حداقل الزامات برای آزمایش، طبقه‌بندی و برچسب‌گذاری لباس‌های محافظ شیمیایی به تولیدکنندگان لباس‌های محافظ شیمیایی تدوین شده است. برای کمک به کاربران محصولات تحت پوشش این استاندارد، شرح روش‌های آزمون مرجع، دستورالعمل‌های انجام ارزیابی‌های خطر و ریسک و سطوح عملکرد توصیه‌شده برای کاربردهای خاص ارائه شده است.

به طور خلاصه، استاندارد ISO 16602 مبتنی بر سیستمی از شش نوع عملکرد است که به تعیین سطح خطر کمک می‌کند و راهنمایی‌هایی را برای تجهیزات حفاظت فردی مناسب برای پوشیدن ارائه می‌دهد: به طور خاص، به تجهیزات حفاظت فردی بسته به نحوه عملکرد آنها در موقعیت‌های مختلف، عددی از یک تا شش اختصاص داده می‌شود.

انواع به شرح زیر تعریف شده‌اند:

• نوع ۱: محافظت در برابر گاز در برابر انواع مواد شیمیایی یا گازها. لباس‌های کاملاً بسته که محافظت در برابر بخارات، گازها و مایعات را فراهم می‌کنند. شامل یک دستگاه تنفس (مثلاً دستگاه تنفس خودکار) است. میزان نفوذ کمتر از ۰.۰۱٪ است. ایده‌آل برای گازهای بسیار سمی مانند کلر یا آمونیاک.
• نوع ۲: محافظت غیر گازبند. لباس‌های غیر گازبند. مشابه نوع ۱ اما فشار داخلی مثبت را برای جلوگیری از نشت حفظ می‌کند. در مواردی که آب‌بندی کامل لازم نیست اما محافظت در برابر بخار بالا ضروری است، استفاده می‌شود.
• نوع ۳: محافظت غیر گازبند در برابر مایعات یا پاشش. لباس‌های ضد مایع. محافظت در برابر جت‌های مایع قوی (مثلاً اسپری‌های پرفشار) را فراهم می‌کند. با جت مایع تحت فشار آزمایش شده است. در جابجایی یا رفع آلودگی مواد شیمیایی رایج است.
• نوع ۴: محافظت غیر گازبند در برابر پاشش مواد شیمیایی مایع. لباس‌های ضد اسپری. محافظت در برابر اسپری‌های مایع و مه را فراهم می‌کند. با اسپری ریز آزمایش شده است. معمولاً در کاربرد آفت‌کش‌ها یا تولید دارو استفاده می‌شود.
• نوع ۵: محافظت در برابر ذرات معلق در هوا در برابر نفوذ گاز. محافظت در برابر ذرات. محافظت در برابر ذرات جامد معلق در هوا (مانند آزبست یا گرد و غبار رادیواکتیو) را فراهم می‌کند. از نظر نشت آئروسل آزمایش شده است.
• نوع ۶: محافظت غیر گازبند در برابر ذرات آئروسل مایع. محافظت محدود در برابر پاشش. پایین‌ترین سطح، محافظت در برابر پاشش‌های سبک مایع را فراهم می‌کند. با مه کم‌حجم آزمایش شده است. مناسب برای کارهای کم‌خطر مانند نقاشی یا تمیزکاری.

انواع ۱ تا ۴ عمدتاً بر محافظت در برابر مایعات و گازها تمرکز دارند، در حالی که انواع ۵ تا ۶ بر ذرات و قرار گرفتن محدود در معرض مایعات تمرکز دارند. بسیاری از لباس‌ها انواع مختلف را با هم ترکیب می‌کنند و شامل کلاس‌های اضافی محافظت مکانیکی (مانند سایش، پارگی و سوراخ شدن) نیز می‌شوند. بسیاری از روپوش‌های یکبار مصرف روزمره در دسته نوع ۴، ۵ یا ۶ قرار می‌گیرند.

با این حال، هیچ نوعی بهتر یا بدتر از دیگری نیست، اما شناخت محیط کار برای انتخاب تجهیزات حفاظت فردی (PPE) مناسب برای آن موقعیت بسیار مهم است. به عنوان مثال، هنگام مواجهه با ذرات خشک، PPE با درجه‌بندی نوع ۵ معمولاً برای محافظت از کاربران کافی است. هنگام مواجهه با عوامل عفونی، مانند عوامل بیماری‌زای منتقله از راه خون، آئروسل‌های خاص و مایعات بدن، معمولاً ماسک نوع ۵ یا نوع ۶ برای ارائه محافظت کافی مورد نیاز است.

به طور خلاصه، استاندارد ISO 16602 حداقل طبقه‌بندی عملکرد، برچسب‌گذاری و الزامات عملکردی را برای لباس‌های محافظ طراحی شده برای محافظت از کاربر در برابر مواد شیمیایی به شکل مایع، آئروسل، جامد یا گازی تعریف می‌کند. این استاندارد به تولیدکنندگان کمک می‌کند تا لباس‌های محافظ شیمیایی را به طور مداوم در سراسر جهان آزمایش، طبقه‌بندی و برچسب‌گذاری کنند. این استاندارد به ویژه در بخش‌هایی مانند تولید مواد شیمیایی، واکنش اضطراری، داروسازی، کشاورزی و مدیریت پسماندهای خطرناک مفید است.

این به‌روزرسانی جدید استاندارد به صورت یک مجموعه چند قسمتی طراحی شده است. با این حال، نسخه فعلی هنوز هم به طور گسترده توسط تولیدکنندگان و متخصصان امنیتی در سراسر جهان مورد ارجاع و استفاده قرار می‌گیرد.

اهداف اصلی این استاندارد به شرح زیر است:

• ارائه یک سیستم طبقه‌بندی یکپارچه برای لباس‌های محافظ شیمیایی.
• تعریف آزمون‌های عملکرد برای تمام مواد و پوشاک.
• ارائه برچسب‌گذاری واضح تا کاربران بتوانند سطح صحیح حفاظت را انتخاب کنند.
• برای ترویج هماهنگی بین‌المللی.

استاندارد ISO 16602 آزمایش‌های زیر را تعریف می‌کند:

• مقاومت ماده در برابر نفوذپذیری، نفوذپذیری و تخریب در برابر مواد شیمیایی خاص.
• آب‌بندی کامل لباس (آزمایش جت یا اسپری)
• خواص مکانیکی: مقاومت کششی، مقاومت پارگی، مقاومت سایشی، مقاومت در برابر ترکیدن
• مقاومت درز
• ارگونومی و عملکرد عملی (حرکت، دید و غیره)

در نتیجه، استاندارد ISO 16602 یک چارچوب روشن و پذیرفته شده بین‌المللی برای طبقه‌بندی و برچسب‌گذاری لباس‌های محافظ شیمیایی ارائه می‌دهد. سیستم شش نوعه آن به متخصصان ایمنی کمک می‌کند تا تجهیزات حفاظت فردی مناسب را برای خطرات مختلف شیمیایی، از روپوش‌های کاملاً ضد گاز (نوع 1) تا روپوش‌های مقاوم در برابر پاشش (نوع 6) انتخاب کنند.

سال‌هاست که سازمان ما با کادری مجرب و متخصص، نیازهای مشتریان خود را درک کرده، خدمات تست پیشرفته مورد نیاز آنها را ارائه می‌دهد و در ایجاد، پیاده‌سازی و بهبود سیستم‌های مدیریتی به آنها کمک می‌کند. در این چارچوب، ما همچنین خدمات تست مطابق با استاندارد ISO 16602 را ارائه می‌دهیم.