EN 13794 دستگاه‌های محافظ تنفسی - دستگاه تنفس خودکار برای فرار - الزامات، آزمایش، علامت‌گذاری

استاندارد اروپایی «EN 13794 تجهیزات حفاظتی تنفسی - دستگاه تنفس مدار بسته خودکفا برای فرار - الزامات، آزمایش، علامت‌گذاری» حداقل الزامات مربوط به دستگاه تنفس مدار بسته خودکفا برای فرار، از نوع اکسیژن شیمیایی ( دی‌اکسید پتاسیم، کلرات سدیم) و نوع اکسیژن فشرده را شرح می‌دهد. این استاندارد در مورد تجهیزات کار و نجات و تجهیزات غواصی اعمال نمی‌شود. آزمایش‌های آزمایشگاهی و عملی عملکرد برای ارزیابی انطباق با الزامات گنجانده شده است.

یک وسیله محافظ تنفسی خاص تنها زمانی می‌تواند تأیید شود که اجزای آن الزامات مشخصات آزمایش را که ممکن است یک استاندارد کامل یا بخشی از یک استاندارد باشد، برآورده کنند و آزمایش‌های عملکرد عملی با موفقیت روی کل دستگاه در مکان‌های مشخص شده در استاندارد مربوطه انجام شده باشد. اگر به هر دلیلی یک دستگاه کامل آزمایش نشود، شبیه‌سازی دستگاه تا زمانی که ویژگی‌های تنفسی و توزیع جرم مشابه دستگاه کامل باشد، مجاز است.

برای اهداف این استاندارد، اصطلاحات و تعاریف مندرج در استاندارد «EN 132 دستگاه‌های محافظ تنفسی - تعاریف اصطلاحات و تصاویر» و استاندارد «EN 134 دستگاه‌های محافظ تنفسی - فهرست اجزای تشکیل‌دهنده» اعمال می‌شود. همچنین، سیستم شروع سریع به مکانیزمی اشاره دارد که هنگام باز کردن محفظه نگهداری یا بیرون کشیدن ماسک صورت، تولید/جریان اکسیژن را فعال می‌کند.

دستگاه خروج اکسیژن به گونه‌ای طراحی و ساخته شده است که گاز تنفسی بازدمی از ماسک صورت به مداری حاوی کارتریج و کیسه تنفسی برای تنفس مجدد هدایت می‌شود. این کارتریج حاوی مواد شیمیایی است که دی اکسید کربن بازدم و (در مورد دستگاه دی اکسید پتاسیم) رطوبت را جذب می‌کند و همچنین اکسیژن تولید می‌کند. در مورد دستگاه کلرات سدیم، یک منبع اکسیژن شیمیایی (شمع کلرات سدیم) اکسیژن مورد نیاز را تولید می‌کند. در مورد دستگاه اکسیژن فشرده، اکسیژن در نقطه‌ای مناسب از طریق یک دستگاه جریان ثابت یا یک شیر تقاضای کنترل‌شده توسط ریه، یا ترکیبی مناسب از هر دو، به مدار تغذیه می‌شود. جریان گاز تنفسی ممکن است از نوع پاندولی یا حلقه‌ای باشد و گاز اضافی از طریق یک شیر اطمینان خارج می‌شود.

دستگاه‌های فرار اکسیژن بر اساس منبع اکسیژن و زمان کارکرد اسمی آنها در انواع و کلاس‌های مختلف طبقه‌بندی می‌شوند. انواع دستگاه اکسیژن ساز به شرح زیر است:

• نوع C: دستگاه کلرات سدیم
• نوع D: دستگاه اکسیژن فشرده
• نوع K: دستگاه دی اکسید پتاسیم

دستگاه‌های فرار اکسیژن بر اساس زمان کارکرد اسمی خود طبقه‌بندی می‌شوند که با انجام آزمایش دستگاه تنفسی با حجم 35 لیتر در دقیقه (20 سیکل در دقیقه، 1,75 لیتر در هر ضربه) طبق این استاندارد تعریف می‌شود. زمان کارکرد اسمی با فواصل ۵ دقیقه‌ای تا یک دوره ۳۰ دقیقه‌ای و پس از آن با گام‌های ۱۰ دقیقه‌ای تعریف می‌شود.

الزامات طراحی در این استاندارد به شرح زیر تنظیم شده است:

• تمام نمونه‌های آزمایشی باید تمام الزامات را برآورده کنند.
• دستگاه باید از ساختار قابل اعتمادی برخوردار باشد و تا حد امکان جمع و جور باشد.
• دستگاه باید طوری طراحی شود که وقتی مطابق دستورالعمل سازنده انجام می‌شود، تداخلی با فعالیت‌های کاری نداشته باشد.
• این دستگاه باید طوری طراحی شود که هیچ قسمت بیرون زده یا لبه تیزی نداشته باشد که بتواند به برآمدگی‌های موجود در معابر باریک گیر کند.
• سطح هر قسمتی از دستگاه که احتمال تماس با کاربر را دارد، باید عاری از لبه‌های تیز و براده باشد.
• این وسیله باید به گونه‌ای طراحی و ساخته شود که از ورود آن به جو بیرون، در محدوده‌های مشخص شده در این استاندارد، جلوگیری شود.
• دستگاه باید طوری طراحی شود که بتوان به راحتی قسمت بیرونی ظرف را تمیز کرد.
• دستگاه باید به گونه‌ای طراحی شود که از ورود مواد شیمیایی به دستگاه تنفسی کاربر جلوگیری کند و از تداخل بزاق یا میعانات با عملکرد دستگاه یا ایجاد هرگونه اثر مضر برای کاربر جلوگیری کند.
• نباید امکان شروع تصادفی سیستم شروع سریع (در صورت نصب) وجود داشته باشد. دستگاه‌های با کاربرد خاص، یعنی دستگاه‌های مورد استفاده در معدن، باید الزامات مندرج در پیوست این استاندارد (پیوست الف) را برآورده کنند.
• دستگاه‌هایی که صرفاً برای اهداف آموزشی طراحی شده‌اند، باید الزامات مندرج در پیوست این استاندارد (پیوست ج) را برآورده کنند. آموزش همچنین می‌تواند با یک دستگاه مطالعه انجام شود.

الزامات مربوط به مواد در این استاندارد به شرح زیر تنظیم شده است:

• ظرف حمل و نقل و قفل (در صورت وجود) باید به طور مناسب در برابر خوردگی محافظت شوند. مواد مورد استفاده باید بتوانند در برابر دما و فشار مکانیکی مورد انتظار هنگام پوشیدن روی فرد و نگهداری در ماشین آلات و وسایل نقلیه مقاومت کنند.
• قطعات در معرض دید، یعنی قطعاتی که ممکن است در حین استفاده از دستگاه در معرض ضربه قرار گیرند، نباید از آلومینیوم، منیزیم، تیتانیوم یا آلیاژهای حاوی این فلزات به نسبتی که می‌توانند باعث ایجاد جرقه‌های اصطکاکی شوند که می‌توانند مخلوط گازهای قابل اشتعال را در حین ضربه مشتعل کنند، ساخته شوند.
• هر کانتینر یا کشتی حمل و نقلی که از چنین موادی استفاده می‌کند باید به طور مناسب محافظت شود.
• اگر مقررات ملی استفاده از چنین ظروف یا محفظه‌های حمل و نقلی را مجاز بداند، هنگام آزمایش ضربه و خراشیدگی، نباید هیچ فلزی آشکار شود.
• ظروف حمل و نقل غیرفلزی باید آنتی استاتیک باشند. مقاومت عایق نباید از 109 اهم تجاوز کند. وقتی دستگاه در حین فرار نیاز به آنتی استاتیک بودن دارد، مواد مورد استفاده باید تا حد امکان آنتی استاتیک باشند.
• موادی که مستقیماً با پوست کاربر در تماس هستند باید عاری از هرگونه خطر شناخته شده ایجاد سوزش یا هرگونه عوارض جانبی برای سلامتی باشند.
• هنگام انتخاب موادی که ممکن است با اکسیژن در تماس باشند، باید دقت شود که از احتراق اکسیژن جلوگیری شود.

سازمان ما دارای کارکنان قوی است که از نزدیک تحولات حوزه علم و فناوری در سراسر جهان را دنبال می‌کنند و دائماً خود را بهبود می‌بخشند. در میان مطالعات متعدد آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی ارائه شده برای مشاغل در بخش‌های مختلف، خدمات آزمایشی مطابق با استاندارد «EN 13794 دستگاه‌های محافظ تنفسی - دستگاه تنفس خودکار برای فرار - الزامات، آزمایش، علامت‌گذاری» نیز وجود دارد.