DIN 53481 Testowanie materiałów izolacji elektrycznej - Wyznaczanie napięcia przebicia i mocy elektrycznej

W normalnych warunkach materiały dielektryczne (izolacyjne) nie pozwalają na przepływ prądu elektrycznego, nawet jeśli pomiędzy nimi występuje potencjał (napięcie). Jednak wszystkie materiały ostatecznie przewodzą prąd, jeśli zastosowany potencjał jest wystarczająco wysoki. Proces, podczas którego to następuje, nazywany jest rozkładem dielektrycznym (awaria izolacji). Wartość potencjału elektrycznego, przy której to następuje, nazywana jest także napięciem przebicia.

Wytrzymałość dielektryczna jest ważna, ponieważ napięcie przebicia staje się większe w przypadku grubszych materiałów i mniejsze w przypadku cieńszych materiałów, ale wytrzymałość dielektryczna pozostaje teoretycznie niezmieniona. Dlatego wytrzymałość dielektryczna jest uważana bardziej za właściwość materiału, a napięcie przebicia bardziej za właściwość systemu.

Napięcie przebicia izolatora to minimalne napięcie, które powoduje, że część izolatora ulega przebiciu elektrycznemu i staje się przewodząca prąd elektryczny. W normie DIN 53481 opublikowanej przez Niemiecki Instytut Normalizacyjny (DIN) zdefiniowano metodę badawczą służącą do określenia napięcia przebicia elektrycznego i mocy elektrycznej w odniesieniu do materiałów elektroizolacyjnych. Materiały są ogólnie grupowane jako przewodniki lub izolatory w zależności od ich rezystywności. Przewodnik to substancja, która porusza się swobodnie w materiale i zawiera naładowane cząstki. Izolatory to materiały, które stawiają opór przepływowi prądu.

Wytrzymałość dielektryczna jest mierzona jako maksymalne napięcie wymagane do spowodowania przebicia dielektrycznego w materiale. Jest wyrażana w woltach na jednostkę grubości. W przypadku tworzywa sztucznego wytrzymałość dielektryczna wynosi od 1 do 1000 mV/m. Wyższa wytrzymałość dielektryczna odpowiada lepszym właściwościom izolacyjnym. Napięcie przebicia to napięcie progowe, przy którym następuje przebicie.

Normy stosowane do pomiaru wytrzymałości dielektrycznej materiału to:

• ASTM D149-20 Standardowa metoda badania napięcia przebicia dielektryka i wytrzymałości dielektrycznej stałych materiałów elektroizolacyjnych przy częstotliwościach zasilania komercyjnego
• IEC 60243-1 Oporność elektryczna materiałów izolacyjnych – Metody badań – Część 1: Badania przy częstotliwościach sieciowych

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowe w celu określenia napięcia przebicia elektrycznego i mocy elektrycznej w materiałach elektroizolacyjnych, w zakresie normy DIN 53481, z jej wyszkolona i fachowa kadra oraz zaawansowany sprzęt technologiczny.