
استاندارد IEC 61125 که توسط کمیسیون بین المللی الکتروتکنیکی (IEC) ایجاد شده است، یک روش آزمایشی را برای ارزیابی پایداری اکسیداسیون سیالات عایق در شرایط تحویلی تحت شرایط تسریع بدون توجه به وجود افزودنی های آنتی اکسیدانی تعریف می کند. مدت زمان آزمایش بسته به نوع سیال عایق متفاوت است. این زمان ها در استانداردهای مربوطه مانند IEC 60296، IEC 61099 یا IEC 62770 مشخص شده است.

تعدادی از تغییرات فنی در آخرین به روز رسانی این استاندارد ایجاد شده است. مثلا،
پیوست استاندارد، روش آزمایشی برای ارزیابی پایداری اکسیداسیون روغنهای عایق معدنی مهار شده در حالت تحویل را با اندازهگیری دوره القایی با اکسیژن شرح میدهد. این روش صرفاً برای اهداف کنترل کیفیت در نظر گرفته شده است. نتایج لزوماً اطلاعاتی در مورد عملکرد در حالت استفاده ارائه نمیدهند. درجه پایداری اکسیداسیون با مدت زمانی که طول میکشد تا روغن مقدار مشخصی از اسیدیته فرار را ایجاد کند، تخمین زده میشود . معیارهای اضافی مانند اسیدهای محلول و فرار، لجن و ضریب اتلاف دیالکتریک نیز پس از یک دوره مشخص تعیین میشوند.
پیوست استاندارد همچنین یک روش آزمایشی را با هدف شبیهسازی رفتار اکسیداتیو حرارتی سیالات عایق استری توصیف میکند. در صورت لزوم، روشهای آزمایش اضافی مبتنی بر کالریسنجی اسکن تفاضلی، مانند آنچه در استاندارد IEC 62036 توضیح داده شده است، میتواند به عنوان آزمایش غربالگری استفاده شود، اما خارج از محدوده این استاندارد است.
پایداری اکسیداسیون یکی از مهمترین خواص آلکیل استرهای اسیدهای چرب (سوخت بیودیزل) است و بر پایداری بیودیزل در طول ذخیره سازی طولانی مدت تأثیر می گذارد. پایداری اکسیداسیون به تمایل سوختها به واکنش با اکسیژن در دماهای معین اشاره دارد و حساسیت سوخت را به تخریب توسط اکسیداسیون توصیف میکند. این واکنش ها بسیار کندتر از واکنش هایی هستند که در دماهای بالاتر رخ می دهند.
در میان آزمایشها، اندازهگیریها، تحلیلها و ارزیابیهای متعددی که برای کسبوکارها در بخشهای مختلف ارائه میکند، سازمان ما همچنین خدمات آزمایشی را برای ارزیابی پایداری اکسیداسیون مایعات عایق در حالت تحویل، در محدوده استاندارد IEC 61125، با آموزشهای خود ارائه میکند. و کارکنان متخصص و تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته.
