
شاخص محدود کننده اکسیژن (LOI) معیاری از کمترین درصد اکسیژن در مخلوط اکسیژن/نیتروژن مورد نیاز برای پشتیبانی از احتراق پلاستیک است. تست شاخص اکسیژن محدود (LOI) یک ابزار تحقیقاتی و کنترل کیفیت پرکاربرد برای تشخیص اشتعال پذیری نسبی مواد پلیمری است.
-testi.jpg)
استانداردهای مبتنی بر آزمایشات شاخص اکسیژن محدود (LOI) عبارتند از:
استاندارد ISO 4589-2 روشهای آزمایشی را برای تعیین حداقل کسر حجمی اکسیژن در مخلوط با نیتروژن تعریف میکند که از احتراق نمونههای آزمایش عمودی کوچک در شرایط آزمایشی مشخص پشتیبانی میکند. نتایج به عنوان مقادیر شاخص اکسیژن (OI) تعریف می شوند. این استاندارد شامل روش هایی برای آزمایش مواد خود نگهدارنده به شکل میله ها یا ورق های عمودی تا ضخامت 10,5 میلی متر است. این روش ها برای مواد جامد، لایه ای یا سلولی که با چگالی ظاهری 100 کیلوگرم بر متر مکعب یا بیشتر مشخص می شوند، مناسب هستند. این روش ها را می توان برای برخی از مواد سلولی که چگالی ظاهری کمتری دارند نیز به کار برد.
ASTM D2863-19 یک استاندارد پاسخ به آزمون آتش است که شامل سه روش آزمون برای اندازهگیری حداقل غلظت اکسیژن، که به صورت درصد حجمی بیان میشود، و احتراق شعلهور را در مخلوطی از اکسیژن و نیتروژن که در جریان است، پشتیبانی میکند، میباشد:
این روش آزمایش اجازه می دهد تا مواد خود نگهدارنده ساختاری را به شکل میله ها یا ورق های عمودی تا ضخامت 10.5 میلی متر آزمایش کنند. چنین موادی مواد جامد، چند لایه یا سلولی هستند که با چگالی ظاهری بیشتر از 15 کیلوگرم بر متر مکعب مشخص می شوند. این روش تست همچنین اجازه می دهد تا مواد ورق یا فیلم انعطاف پذیر را در حالی که به صورت عمودی پشتیبانی می شود، آزمایش کنید. این روش آزمایش در برخی موارد برای مواد سلولی با چگالی ظاهری کمتر از 3 کیلوگرم بر متر مکعب نیز مناسب است.
سازمان ما همچنین خدمات تست محدود کننده شاخص اکسیژن (LOI) را با کارکنان آموزش دیده و متخصص و تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته خود، از جمله مطالعات آزمایش، اندازه گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی متعددی که برای مشاغل در بخش های مختلف ارائه می دهد، ارائه می دهد.
